Sloganman herinnert zich levendig het moment dat hij z'n eerste euro's 'kocht'. De nieuwe tijd in muntvorm. De toekomst zat in je zak, knisperde tussen je vingers, degradeerde de Belgische frank tot een middeleeuws ruilmiddel. De wereld blonk. Sloganman ervoer iets van geluk, om niet te zeggen liefde.
Ook de verkiezing van Obama was zo'n moment. Het kleine scherm werd opeens kamervullend. De boodschap van de man puur e-vangelie. De slogan die hem in the Oval Room katapulteerde vanaf dag 1 historie.
En eergisteren vierde de Vlaamse humor haar momentum, met de Emmy award voor Benidorm Bastards. Sloganman smeet zijn looprek de lucht in van puur contentement. Fuck de Jugend! Evviva Espagna!
De euro is al een tijdje op de sukkel. Onbetaalbaar geworden voor Zuideuropeanen. Een probleemmunt. Koopkrachteloos. Weg glans.
Obama vergrijst in snel tempo. Aan de slapen en qua ideeëngoed. Natuurlijk mag het Amerikaans leger niet bezuinigen. Iran moet nog worden platgelegd.
En in de Stationsstraat in Essen schuifelt een tenger vrouwtje, vastgeklonken aan haar rollator, elke dag op hetzelfde uur naar de kruidenier en weer naar huis. Zo krom dat je ogen pijn doen. Zo oud dat je alleen maar weemoed voelt. En angst voor jezelf. Voor je eigen lot. In een land zonder euro, een wereld zonder Yes, you can en een verpauperd Benidorm.
Sloganman wenst ons allen een mooie slogan toe, die weer deuren opent. Doors.
Een poging:
Light your fire
Geen opmerkingen:
Een reactie posten