AFKICKEN VAN LONDON 2012
Sloganman heeft even niet van zich laten
horen. Hij keek. En luisterde. Naar de broers Borlée en Tia Hellebaut met wie
hij beroepsmatig connecties heeft. Naar alfaman Hans Van Alphen die hem vanaf
de eerste decathlonproef naar zich toezoog. Naar Philippe Gilbert die
zichzelf en het halve landenteam vrolijk in de vernieling fietste. Naar het
onvermoede zwemtalent uit het kurkdroge België. Naar atleten met onmogelijke
namen die ook nog eens onnoemelijke prestaties leverden, zoals Ranomi Kromowidjojo
en Epke Zonderland, toevallig of niet twee Noorderburen. Naar watervrouw Evi,
zo blij met Brons en Marit Bouwmeester, zo boos op Zilver. Naar Boltman,
Phelpsman en Kogelstootman/vrouw. Naar iedereen die deze twee weken topsport tot
een zo belachelijk belangrijk fenomeen maakte. Inclusief Eric Idle op de
slotceremonie met de ultieme Christus-aan-het-Kruis song, de springlevende doden
Lennon en Mercury, de poepdanseressen uit Rio, de every inch a gentleman
Jacques Rogge en de veel te traag dovende vlammen …
Sloganman is uitgeput. Maar morgen hoopt hij opnieuw
oog te hebben voor de onzin van alledag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten