Sloganman, Banzaïman

In 2020 zal Tokio de Olympische Spelen organiseren. Zeg dat Jacques Rogge het gezegd heeft. Istanbul niet dus. Vanwege te dicht bij Syrië en zijn onsportief oorlogsgedrag? Madrid ook niet. Vanwege te dicht bij het nationaal failliet? Nope, Tokio. Vanwege de stralende toekomst?

Steden die zich kandidaat stellen voor de OS, presenteren zich traditioneel onder een motto. Istanbul had Bridge Together in elkaar geknutseld. Madrid vond niks beters dan Illuminate the Future. Tokio stond op het scheidsrechtersblad met het nauwelijks originelere

Discover Tomorrow

Sloganman kan zich voorstellen hoe deze matige tot ronduit melige slogans tot stand kwamen. Via een paar rondjes functioneel brainstormen in de betrokken reclamebureaus wellicht of toch op een plek waar de inspiratie niet direct in overvloed aanwezig was.

Luister toch naar het volk! denkt hij dan.

Toen de Japanners vernamen dat het Tokio werd, gingen ze massaal uit de bol en weerklonk er een duizendvoudig “Banzaï!” Letterlijk: “Lang Leve!” Een strijdkreet uit oude tijden, maar ondanks zijn hoge leeftijd zoveel krachtiger, inspirerender, wervender, authentieker vooral dan die gladde Discovery Channel lijn.

Sloganman zit niet op de Spelen te wachten. Maar als het zover is, zal hij nagelbijtend de drie Borlées volgen, Hans Van Alphen een tienvoudig ‘Go!’ toeroepen, Evi Van Acker naar goud schreeuwen en hopen dat onze judoka’s niet van de tatami worden gebeenveegd door de uitvinders van het vechtspelletje. Maar ja, wie weet wat Fukushima ons Tomorrow nog brengt. Of er dan nog veel te Discoveren valt. En of er nog wel atleten zullen zijn om zich het pleuris te sporten.

Niettemin, een dikke proficiat voor het land dat de eigen fataliteit ook met eigen mensen en middelen bestrijdt en niet overal ter wereld naar steun en empathie loopt te hengelen.

Driewerf Banzaï!