Sloganman, Maggiman

Sloganman herinnert zich nog levendig het moment waarop hij met Maggi blokjes aan de slag was, in de Belgische reclamekeuken. Hij perste er een aantal lijnen uit waarover hij zelf dik tevreden was, maar die door de klant "te mager" werden bevonden.

Een man aan het fornuis met een keukenschort om en een pollepel in de hand toont een Maggi blokje aan de Libelle-lezeres en vraagt, schalks: “Mag-ie?”

Te Hollands voor Vlaanderen, vond de Nederlandse klant. En vooral: niet overtuigend. “Maggi blokjes roepen geen vraagtekens, maar uit-roep-te-kens op,” gaf hij nog even te kennen voordat hij meedeelde wie dan wél de winnaar was.

(Gelukkig mocht Sloganman in datzelfde jaar ook de schoonheid van het vak ervaren, toen hij met “de muis die een berg baart” het Apple Lisa account won, ’s werelds eerste computer met muisbediening… Maar goed, voldoende eigenlof).

Maggi blokjes als uitroepteken. Het is een overweging die Sloganman naadloos naar dat andere uitroepteken voert. De vrouw die op dit moment al haar politieke concurrenten het nakijken geeft in de populariteitspolls. De vrouw die de magerzucht uit het politieke leven heeft gebannen. De vrouw die er niet als een ballerina omheen draait, maar er dubbel en dwars voor gaat.

Niemand hoeft het met haar eens te zijn. Althans, die indruk wekt ze toch, door all the way zichzelf te blijven. Ongewoon in Wetstraatkringen. 
Quasi in haar eentje heeft ze de Open Vld weer op smaak gebracht, een klassiek gerecht weer nieuwe pit gegeven. Benieuwd of zich dat gaat vertalen in meer stemmen voor het blauwe menu.

Mag ze?

Van Sloganman wel. Als ze maar niet teveel op Dehaene gaat lijken.