Nee, Sloganman resideert niet in het van de
Sinksenfoor ‘bevrijde’ Antwerpen-Zuid. Hij dacht er ooit over na, maar telde
zijn centen en concludeerde dat de stille wens niet opwoog tegen de harde tol.
Inmiddels woont hij gewoon tussen de
mensen. Het Zuid versmalde zich tot een occasionele babbel met vrienden in de
Entrepôt du Congo, een pintje met de partner in de Hopper, een quiche met
passend wijntje in de Patine of een opname in de studio van Vlaanderens
bekendste radiostem.
Het Zuidén daarentegen jeukt nog steeds. In
zoverre dat er zelfs dringend gekrabd moet worden. Dat gebeurt een week lang in
het nooit door Sinksenkermissen geplaagde Cassis. Het oude vissersdorpje in de Provence waar je meteen
weer naartoe wil als je er één keer bent geweest. Maar resideren? Nee, dat zou nefast
zijn voor de magie. De blauwe glans die eromheen hangt verdraagt geen grijze
tinten.
Sloganman gaat de communicatie hier te
lande even on hold zetten. Hij gaat zijn zintuigen de vrijheid gunnen. Er mag,
nee, er moét ongebreideld gekeken, geluisterd, gevoeld, geroken en geproefd
worden. Een week lang. Om daarna, als hij weer eens op ’t Zuid belandt, de Sinksenfoor te
missen die daar thuishoort, toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten