Sloganman, Marktman

Sloganman wringt zich door één van de grootste rommelmarkten van het land, zijn fiets in de hand, op zoek naar een vluchtweg. Ondertussen waaien hem van alle kanten verkoopkreten toe, samen ... met de gelukzalige geur van wafels. En temidden van het wild geraas vangt hij in zuiver Antwerps die ene, onvergankelijke kreet op die in het geheugen van iedere  kermisganger ingebakken zit :


Ni wàrm, ni wille !


Marktkramers kramen meestal onzin uit, metrieke cijfers en veel te hoge bedragen. Wafelbakkers zijn van een andere orde. Kilo's, liters, meters zijn hen vreemd. Ze verkopen warmte, liefde en emotie. Wat ze in het vet gooien, weet Sloganman nog altijd niet, maar het is absoluut onweerstaanbaar. 
'Ni warm, ni wille' is de perfecte slogan om die verleiding het ultieme zetje te geven. 'Ni warm, ni wille' begrijpt het verlangen. Het is de boodschap die de klant wil horen. De kreetgeworden 'what's in it for me'.


Sloganman zet z'n fiets even aan de kant en koopt er een. Met suiker. Als hij eindelijk z'n uitweg gevonden heeft, z'n mond heeft schoongevaagd en aanstalten maakt om weer op z'n fiets te stappen, hoort hij een schelle stem


Vérse vis !


roepen. Ook het schelviswijf bestaat dus nog. Maar bij verse vis kan Sloganman zich jammer genoeg niks voorstellen.


Maak er een echte slàgzin van. Met Sloganman.
Bel of mail naar Roland Arnould: 0475510900, r.arnould@skynet.be

Sloganman, Vuilnisman

Wat hoort Sloganman, samen met honderdduizenden landgenoten, nu al langer dan een week op de nationale radiozender? Gewéldig nieuws dat enorme perspectieven opent voor de voltallige wereldgemeenschap :


Afval bestaat niet.


Afvalberg? Is er niet. Afvaldecreet? Zinloos! Afval sorteren? Er valt niks te sorteren!
Brenger van de blijde boodschap is de Van Gansewinkel Groep. Precies dié jongens die al jaren trouw Sloganmans afval ophalen, hebben het ontdekt : het be-staat niet. 
Gehoord, Mieke Vogels? Pater Versteylen? Gaia? Greenpeace? Negerkes-die-elke-dag-in-onze-hardwaretroep-naar-koperdraadjes-zoeken? Decennialang voor de gek gehouden. Erin getrapt. Woeha! De kleren van de keizer ...


Maar als Sloganman nog een keer en daarna nog een keer luistert, bespeurt hij toch enige twijfel bij de boodschapper. De Van Gansewinkel Groep zou afval 'een nieuw leven' bezorgen. Dat klinkt op z'n minst verontrustend. Als iets dat niet bestaat een nieuw leven krijgt, bestaat het dan toch niet ... 'n klein beetje? En hoe is het intussen met God? Nog zoiets. Als Sloganman de Groep van het Vaticaan hoort dezer dagen weet hij het wel zeker :


God bestaat niet.


Afvalligen bestaan dan weer wel. Ze zijn inmiddels zelfs niet meer te tellen. Wat een ellende toch, allemaal.


Onzin verkopen? Maak er een slàgzin van. Met Sloganman.
Bel of mail naar Roland Arnould : 0475510900 - r.arnould@skynet.be

Sloganman, Werkman

Op jacht naar een comfortabele woning in ‘t Stad op een plek waar-inmiddels-zowat-iedereen-wil-wonen wordt Sloganman iets te vaak toegewapperd door de vrolijke banieren van het OCMW. Achter de wimpels, valt Sloganman op, gaan merkwaardig veel mooie gevels schuil.

Banken! zoeft het opeens door z’n hoofd. Natuurlijk. Zijn Openbare Centra voor Maatschappelijk Welzijn niet a priori huizen-van-grandeur? Ook hier wordt toch op grote schaal met geld geschoven? Ook hier heerst toch de wilde willekeur van Het Grote Kapitaal?

Sloganman heeft het er moeilijk mee. Niet met de financiële steun aan minder bedeelden.

Wel met het gewapper. Wel met de protserige poortgebouwen waar al die mensen doorheen moeten om hun leefloon in ontvangst te nemen. Oerlelijke bouwsels vaak, ook al zijn ze beschermd.

Arbeit macht frei

is een slagzin die spontaan in Sloganman opwelt. Een lijn die –even los van de historische context- maar al tezeer de waarheid dekt. Er bestaat zelfs een Vlaamse variant :

Arbeid adelt.

Maar die doet Sloganman dan weer aan Marcel Vanthilt denken, misschien wel de hardst werkende tv-presentator van het land. 

Zou het toeval zijn dat Marcel in hetzelfde stadsdeel woont waar Sloganman heden op huizenjacht was?  

Sloganman, Blijfvanmijnlijfman

Sloganman is nooit bepoteld door een geestelijke. Hij is ooit wel begeerd door een priester-leraar en een jeugdleider, maar die heeft hij met verbaal geweld kunnen counteren.

Eén keer heeft hij het meegemaakt dat een hand zich via de (korte) broekspijp naar z’n plassertje wilde werken. Door luid te kuchen heeft hij ook die aanslag kunnen verijdelen.

De wriemelhand zat vast aan de onderwijzer van de derde klas die een zoon had van Sloganmans leeftijd. Hij was toen negen.

Hebben die momenten van onbehagen en angst Sloganman voor het leven getekend? Nee. Maar hij weet dat het met anderen wel is gebeurd. Een schoolmakker uit de vijfde klas vertrouwde hem ooit toe dat hij had moeten nablijven en door de klasleraar was aangespoord tot mutuele masturbatie. Een meisje uit de buurt dat zich graag opvallend kleedde werd door de parochiepriester op een wel zeer merkwaardige wijze berispt. En de ‘Kom eens naar mijn kamer’-verhalen waren in zijn vroege collegetijd legio.

Sloganman sloeg er dezer dagen nog eens het slagzinnenarsenaal van de Kerk op na en bleef –nogal voorspelbaar- hangen bij

Doe nooit wat onkuisheid is.

Dat werd er ooit spreekkoorgewijs ingeramd. Vooral dié boodschap. Om een of andere reden verdiende die meer aandacht dan de andere. Stelen en bedriegen, tot daartoe. Een beetje ijdel zweren, vloeken of spotten, dat kon iedereen overkomen. Achterklap en liegen, wie deed het al eens niét … Maar o wee, die onkuisheid!

Sloganman ziet, samen met velen, de Kerk kapseizen in eigen wateren. Al te lang waren het stille wateren. Maar, zoals men nu wel zeker weet : Stille waters hebben diepe gronden.

Als misbruikbestormer Rik Devillé om een boodschap verlegen zit, kan hij daarvoor altijd bij Sloganman terecht. Hij krijgt er nu al een gratis : Wees nooit meer een bangerik.

Sloganman, Blootman

Sloganman mag zich dan voornamelijk concentreren op verbale communicatie, ook de bijbehorende plaatjes ontgaan hem niet. Hij heeft het al eens gesignaleerd, maar wil het met deze toch nog even opnieuw ter sprake brengen : het bloot is terug, en hoe! Bloot was zelden bloter. En dat blotere bloot is -op de Gouden Stud in Humo na- vrijwel exclusief vrouwelijk.
Sloganman herinnert zich furieuze brieven van actiegroepen en tirades van stoere militantes- in-jeans tegen de vrouw als lustobject. Volkomen terecht, vond hij toen. Alle respect, zelfs. Gelijkwaardig zijn of niet zijn!
Maar nu, vandaag, waar hij ook kijkt, waadt zijn blik door een melkwoud van borstpartijen en camel toes.
Kwebbelactrices in de zoveelste praatshow, theorieën ventilerend over 'functioneel naakt' en ondertussen vrolijk de boezem schikkend annex eindeloze benen showend in een van jongsafaan aangeleerde zithouding. Presentatrices op leeftijd met een borstpartij die een pak stemmen zou halen, mocht deze partij opkomen in verkiezingstijd. Vrouwelijke politici en journalisten die elkaar proberen klem te rijden in een netwerk van Marlies Dekkers bandjes ...
Sloganman zou liegen-als-een-Van-Gheluwe indien hij zou beweren dat hij immuun is voor bloot.
Bloot is nodig, nuttig en behoorlijk opwindend.
Hij wil alleen maar pleiten voor duurzaam bloot, waarvan we allemààl beter worden. En waarvoor zelfs de Taliban de tulband afneemt ...


Blij met bloot


Jawel, maar met mate.

Sloganman, Tuinman

Sloganman wordt geconfronteerd met een tuin die op barsten staat. Zelf is hij nauwelijks een tuinliefhebber, laat staan een tuinier. Dus heeft hij de expertise en het inzicht van anderen nodig om het uitpuilende groen te kortwieken en tegelijkertijd te bevrijden van wat 'onkruid' heet (maar tenslotte een levensvorm is als een andere).
Cut and kill
roept Sloganman, maar de tuinvrouw die het werk zal opknappen is allerminst opgezet met die grove taal. Ze heeft het over 'groenbeheer' en 'groeibeheersing' en 'ingrepen in het belang van de natuur'.


Als Sloganman terugkeert van alweer een boeiende tocht door slappe sloganland, ontdekt hij tot zijn verwondering dat er een bus Round-Up op het tuinterras staat. 
Ruimt al het onkruid op
weet Sloganman. Een boodschap die hij ooit zelf heeft bedacht en met de hulp van Jingleman zelfs op muziek heeft gezet. Inmiddels heeft hij geleerd dat Round-Up gelijk is aan glyphosaat en dat het allerminst milieuvriendelijk spul is. Als hij even bij tuinvrouw informeert of ze zich dat realiseert, zegt ze fijntjes : "Dàt heb je er niet bij verteld!"


Maak er een echte slàgzin van. Met Sloganman.
Bel of mail naar Roland Arnould : 0475510900, r.arnould@skynet.be

Sloganman, 9/11man

Sloganman leest wel eens wat en is trots op zijn welgevulde boekenkast. Vele meters 
dunne en dikke ruggen, kleurrijk getatoeëerd met auteursnamen en titels. De meeste door Sloganman aangekocht omwille van zijn affiniteit met de auteur, diens werk of na een overtuigende recensie. Enkele -slechts enkele- omwille van de tot de verbeelding sprekende titel.


Zo kocht Sloganman ooit in een impuls de roman
Extreem luid en ongelooflijk dichtbij
van Jonathan Safran Foer, alleen omwille van die titel. Pas later las hij een recensie en die bevestigde wat hij ondertussen al had ontdekt : dat het een meesterwerk is. 
9/11 is nooit zo mooi, zo vrolijk en tegelijk zo hartverscheurend beschreven.
Vooral de laatste zin zal Sloganman zich blijvend herinneren:
Alles was veilig geweest.
Toen de torens werden getroffen, bevond Sloganman zich in de opnamestudio voor de productie van een radiocommercial. Op één van de schermen was het inferno voortdurend in beeld, live vanuit New-York en ongelooflijk dichtbij.
De muziek die de radiocommercial moest ondersteunen werd de onbedoelde soundtrack bij die beelden en ze klonk extreem luid.

I.M. 9/11