Sloganman, Neeman

In verkiezingstijden is Nee zeggen meer dan ooit geoorloofd. Alleen de nodige Nee’s kunnen een Ja opleveren. Hoewel. Sloganman heeft al zo vaak Nee geschud, gedacht en gezegd dat hij zich afvraagt of die Ja er nog wel in zit.

Voortgaand op de verkiezingscommunicatie die hij, net als u, fijne follower en toevallige lezer, ongewenst ondergaat, is een Ja verder weg dan ooit. En afgaand op het Facebook getater en de You Tubefilmpjes van de kandidaten is Sloganman steeds meer geneigd om blind te kiezen.

Iene miene mutte, tien pond grutten, tien pond kaas, iene miene mutte is de baas.

Stond er een Iene Miene Mutte op de ene of andere lijst, hij zou er onmiddellijk voor gaan. Maar er zijn nog andere pistes. Aangezien iedereen, niet noodzakelijk in die volgorde maar toch, hetzelfde voorstaat -meer veiligheid, betaalbaar wonen, een gezonde leefomgeving, een betere mobiliteit, een ondernemersvriendelijk klimaat en aandacht voor onze senioren- is het misschien verstandig om voor een slogan te kiezen die zo vreselijk fout is dat hij na een tijdje toch gaat overtuigen. Als je de mantra maar lang genoeg herhaalt.

Super besturen

las Sloganman gisteren in de buurt van Kapellen. Daaronder een frisse jonge vrouwenkop en de aanzet van een brave décolleté. Super besturen. Geen idee wat het betekent. Maar het staat er wel. Had de kandidate in kwestie Sloganman om raad gevraagd, dan had hij die super alsnog vervangen door keicool. Jonger, toch?

Keicool besturen

Het zal er maar staan. En je zal het maar mogen rappen in een keicool You Tubefilmpje.

Besturen is mijn ding, besturen is mijn doel,

maar dan wel besturen met de nadruk op keicool.

Sloganman rapt zomaar wat.

Sloganman, Kijknuman!

Sloganman kijkt niet naar VIER. Waarom heeft hij er dan een mening over? Omdat het al vanaf dag 1 duidelijk was dat de zender met De Kruitfabriek op nat poeder zit, met De Slimste Mens de enige echte prime timer in huis heeft en omdat EEN en Canvas het VIER aanbod moeiteloos overklassen.

Alles is communicatie, weet Sloganman. Als die tot té hooggespannen verwachtingen leidt, heeft ze –jammer maar helaas- gefaald.

VIER zou het tv-landschap hertekenen met straffe actua-tv, een nooit geziene Man Bijt Hond, een ont-Asbroeckt Komen Eten, een geheimzinnig Plan B ... De Lenaertsen, Scheires en andere Woestijnvissers van deze wereld zouden, met de backstage hulp van good old Uytterhoeven op een bijzondere manier met het reclameblok omspringen, zodat het geen pipimoment, maar een peepmoment zou worden.

En Van Looy en Goebbels zouden zich met een vanzelfsprekend aplomb door het hart van de avond lachen en neuzelen.

Sloganman is geen maatstaf voor tv-kijkend Vlaanderen. Hij durft wel eens houden van zwaartillende tv, tv die snerpt, kerft, die gaat over het leven, quoi, en niet over ‘het leven zoals het zou kunnen zijn als we allemaal Slimste Mensen waren’.

En wie stààt er dan, als een Huis van Vertrouwen? In glanzend nieuwe decors? Bevolkt door presentatoren pur sang, topjournalisten, ankermannen en –vrouwen van stavast? Juist.

Sloganmans tv-avond zag er gisteren uit als volgt: Nieuws en Iedereen Beroemd op EEN, Terzake op Canvas, Koppen, In de Mix en Niet tevreden stem terug op EEN en tenslotte Reyers Laat op Canvas. Toegegeven: lichtvoetigheid en humor waren ver weg. Vastgesteld: zo’n tv-avond maken ze nergens. Of toch nergens beter dan aan de Reyerslaan. Manman.

Sloganman, Terugman

"Belangrijk is wat de allochtonen gaan doen in oktober. Deze groep is doorgaans moeilijk te bereiken in peilingen. Hun keuze zou dus weleens kunnen beslissen over de winst of het verlies van Patrick Janssens." Politicoloog Dave Sinardet in GvA.

Sloganman is terug. Van een werkvakantie in Toscane. Van een hyperfile in Luzern. Van een fijne hotelervaring in Strasbourg. Kortom, van even weggeweest uit het land waar de kracht van de verandering alomtegenwoordig is.

Sloganman stelt evenwel vast dat er intussentijd zo goed als niéts is veranderd. 

Dat Vier geen mindblowing tv experience is, maar Woestijnvis op kruissnelheid op het middenvak. Dat Manneke Paul gewoon Paul De Leeuw is op vtm. Dat Marcel Vanthilt nog altijd voor presentator én lachband speelt in zijn villa tegenover het MAS. En dat De Wever en Janssens om ter zotst zijn van A…

Of nee, correctie, er is wél iets veranderd. Die A schijnt niet meer van toepassing te zijn op Allochtonen. De uitsluiting ten top, vindt Sloganman. 

Sloganman, Kiesman

Als politicus kan je maar beter een beetje kies zijn, denkt Sloganman. De burgemeester van Momignies is dat alvast niet. Hij cumuleert zomaar eventjes 44 mandaten en behoort daarmee tot de top 3 van de ‘cumulards’ in de Waalse deelstaat.

Op de bovenstaande foto in De Morgen toont hij zich niet alleen zeer overtuigd van het eigen gelijk en zijn onwrikbaar geloof in een herverkiezing, maar duwt hij het gewicht van al die mandaten ook nog eens glorieus voor zich uit, de darmen omgord met de vaderlandse strik.

Ook de media kunnen flink tekeer gaan in verkiezingstijden. Quote, het Nederlandse rijke mensenmagazine, heeft alvast geen hoge pet op van de PS-voorman Roemer die ‘mogelijks’ regeringsverantwoordelijkheid zal dragen na de landelijke verkiezingen aldaar.

De man wordt afgeschilderd als een bloeddorstige Texas Chain Saw Murderer, klaar om Oranje’s gootste fortuinen doormidden te zagen of althans stevig af te toppen.

(Daar sta je dan, met je 22 medailles op de Olympische Spelen.)

In eigen omgeving valt het voorlopig vooral op dat er weinig tot niets opvallends te noteren valt. De kakafonie van de goede voornemens en Nu!Nieuw!Beter! geschal moet nog losbarsten. Er zullen weer afficheborden groeien in de tuinen en maatpakken bloeien op braderijen, boerenmarkten, straat-, plein- en wijkfeesten. De mooie woorden zijn gezaaid. Straks kiemen ze er weer op los, in vrolijke wanorde. Benieuwd hoe onkies het hier nog wordt.  

Sloganman, Laatman

Ze zal ‘naar alle waarschijnlijkheid’ Lieven Van Gils opvolgen als presentatrice van Reyers Laat en wordt daar nu ‘achter de schermen’ rigoureus op voorbereid. Sloganman stelt zich een zwerm raadgevers, coaches, stylistes en ander achter-de-schermen volk voor dat haar vertelt hoe ze moet kijken, lachen, haar benen kruisen, van haar glas moet nippen, haar spiekkaartje moet raadplegen, zich moet kleden, kappen, opmaken, enzovoort …

Een nieuwe Phara

denkt Sloganman werktuiglijk als hij haar foto in de krant ziet. Diezelfde masculiene snit, diezelfde havikachtige (glim)lach. Ann De Bie is haar naam. Journaliste haar professie. Bijna slimste mens haar tot dusver bekendste wapenfeit.

Sloganman onderschat haar capaciteiten niet. Haar ambitie evenmin. Haar feelgood factor daarentegen …

Het is zeer ongepast

wat Sloganman nu neerschrijft, maar hij doet het toch. Alle grote kinderen die het straks presteren om Reyers Laat uit te kijken, zijn gewaarschuwd: met bovenstaand beeld moeten jullie binnenkort de nacht in. Tenzij de zwerm die haar nu omringt er alsnog wat op vindt.

Sloganman, Pukkelman

In zeer oude tijden stond Sloganman wel eens met een microfoonstandaard te zwaaien in omgevingen zoals daar zijn: het Amerikaans Theater, het Sportpaleis, Vorst Nationaal, de Beursschouwburg, de Passage 44, het Paleis voor Schone Kunsten, de Munt, het Gentse Sint-Jacobsplein en andere Brielpoorten.

Sloganman bracht er, vermomd als groep, zijn toenmalige kijk op het leven ten gehore in songs getiteld Vroeger, Illusie, Heer des Huizes, de Business en Ballade van het Dubbel Inkomen. Hij zou later nog een come back of twee proberen, maar nooit meer in vergelijkbare omgevingen concerteren. Aan dat alles dacht Sloganman heel even terug bij het stiltemoment op Pukkelpop.

De Stilte na de Storm.

Vroeger, toen hij met zijn business nog een dubbel inkomen moest verdienen om de illusie te voeden dat hij een heer des huizes was, zou hij hier nauwelijks bij stilgestaan hebben. Nu stond hij mee in die weide, ook al stond hij er niet. 

Sloganman, OS-man

AFKICKEN VAN LONDON 2012

Sloganman heeft even niet van zich laten horen. Hij keek. En luisterde. Naar de broers Borlée en Tia Hellebaut met wie hij beroepsmatig connecties heeft. Naar alfaman Hans Van Alphen die hem vanaf de eerste decathlonproef naar zich toezoog. Naar Philippe Gilbert die zichzelf en het halve landenteam vrolijk in de vernieling fietste. Naar het onvermoede zwemtalent uit het kurkdroge België. Naar atleten met onmogelijke namen die ook nog eens onnoemelijke prestaties leverden, zoals Ranomi Kromowidjojo en Epke Zonderland, toevallig of niet twee Noorderburen. Naar watervrouw Evi, zo blij met Brons en Marit Bouwmeester, zo boos op Zilver. Naar Boltman, Phelpsman en Kogelstootman/vrouw. Naar iedereen die deze twee weken topsport tot een zo belachelijk belangrijk fenomeen maakte. Inclusief Eric Idle op de slotceremonie met de ultieme Christus-aan-het-Kruis song, de springlevende doden Lennon en Mercury, de poepdanseressen uit Rio, de every inch a gentleman Jacques Rogge en de veel te traag dovende vlammen …

Sloganman is uitgeput. Maar morgen hoopt hij opnieuw oog te hebben voor de onzin van alledag.