Sloganman, Melkman

Hier zou Nederland Reclameland een voorbeeld aan mogen nemen. Het Belgische Darwin dat hét Nederproduct bij uitstek aanprijst met een spotje dat zich terecht Een Spot mag noemen (merci, Czar). 
De beste, alleszins krachtigste melkreclame sinds Sloganman z'n laatste melktand verloor. Machtige muziek. Straffe beelden. De waarheid geweld aangedaan, as usual, maar met een zelden geziene overtuiging. 

Sloganman, Muylleman

De keukenwereld roert zich. De reclamewereld ook. Het laminaat met het fijne donkere lijntje, de nieuwe toverformule van Dovy keukens, wordt door andere, minder succesvolle keukenfabrikanten afgedaan als hopeloos achterhaald. Ze hebben wellicht gelijk. 
De commercials waarmee Donald Muylle, peetvader van Dovy, zelf zijn keukenwaar aanprijst, werken ook flink op de zenuwen van een aantal reclamemakers. Want de Dovy camp werkt. Een verhaal met Effie-allures zowaar. Getuigen daarvan de ruim elfduizend bezoekers van de Dovy ateliers op de voorbije Open Bedrijvendag.

Gelukkig zijn er ook slimme reclamejongens. Zoals Jan Dejonghe, cd van BBDO, die –gevraagd naar zijn mening over het Dovy fenomeen- de bal meteen in doel trapt: “Het is de foutfactor die het ’m doet.” Klopt. De spotjes zijn zo verkeerd dat ze door luisteraars en kijkers kritiekloos worden omarmd. Denk aan de Pfaffs, Eddy Wally en de Romeo’s.

Dovy Keukens, van Do(nald) en Yv(ette), telt inmiddels 16 vestigingen en stelt 300 mensen te werk. Waarop wachten onze Vlaamse KMO’s om 's mans voorbeeld te volgen? Simpel. Omdat één Donald Muylle volstaat. 

KMO’s die behoefte hebben aan een lekker spotje, kunnen maar beter een voorbeeld nemen aan de Mannekes van Gamma. De foutste familie van Vlaanderen, maar nooit om een fijn lijntje verlegen.

Sloganman, Haimman

Slogans kunnen Sloganman even gestolen worden. Hij is nu, met medeweten van z’n geliefden, even totally in de ban van Haim. Drie begenadigde zussen en een drummer maken muziek met een ongehoord hoog vastgrabbelgehalte. Een greep waaruit je je maar moeizaam weer bevrijdt, gesteld dat je dat al zou willen.

Haim was een jaar lang pure hype, maar de girlband blijkt die met de release van haar first full album brutaal te overstijgen. Kan het Sloganman wat schelen dat ze te pas en ten onpas vergeleken worden met, hij roept maar wat, Fleetwood Mac. De zussen horen en zien spelen is verslavend. De jaren 70 en 80 revisited? Heruitgevonden is juister. Dat vinden overigens ook nogal wat in de regel kritische recensenten.

Dus doet Sloganman graag zijn duit in het zakje om de groep een zetje te geven dat ze strikt genomen niet meer nodig hebben.

Haajly recommended :

Days are gone? Sloganman zou zeggen: de dag is gekomen.

Sloganman, Benenman

Even een retorische rondvraag: wie is er géén legsman? Dus is Sloganman zoals alle rechtschapen mannen aangenaam getroffen door het prachtige been van de Canadese artieste Rosea Lake. En pas in tweede instantie door de teksten op datzelfde been. Hij leest ze aanvankelijk van boven naar onder, terwijl het de bedoeling is dat je ze van onder naar boven leest, van matronly tot whore. Maar dit terzijde. Met andere woorden: het been van Rosea is geen been tout court. Het is ...

een been met een boodschap

Het verzamelt inmiddels meer views op het internet dan het would be-hitfilmpje van Natalia. Toch ook een benenmadam.

‘Femen’, dacht Sloganman heel even, ‘maar dan in een andere context en met een ander lichaamsdeel als uithangbord.’ En meteen daarna flitste ‘Ons’ door z’n hoofd, de nieuwe Boerinnenbond die een tijd geleden ook met een been in het nieuws kwam en zelfs nog iets hoger klom (zie Sloganman dd. 8/8/13). En dan is er natuurlijk –Sloganman was het al vergeten- het been van Vlaams Belang dat, naar VB-blondine Anke vandermeersch toegeeft, door het originele been geïnspireerd is, maar allerminst op bijval kan rekenen bij de bedenkster.

Sloganman kan het been best smaken, zoals gezegd. Ook als statement. Maar tegelijk stelt hij zich de vraag ‘Waar maken we ons druk om?’ Hij citeert in dit verband graag een reactie van een Huffington Post lezer op de commotie rond het been: ‘If Julia Roberts wears a short skirt, she’s still a lady. If the girl who has sex for money wears a long one, she’s still a whore.’

De benenboodschap is inmiddels in zowat alle talen vertaald. Ook in het Turks:

Sloganman, Airman

De trein mist sex appeal dezer dagen. Want het spoort niet echt bij de NMBS. En met de in extremis gedagvaarde nieuwe baas lijkt de wissel op de toekomst niet meteen in trilvaste handen. Daarom is Sloganman des te aangenamer verrast door een NMBS advertentie die het morrend treinvolk attendeert op een nieuwe comfortservice: airco in de nieuwe treinrijtuigen.

De advertentie kopt met hetvolgende speelse zinnetje:

Rijtuigen met airco zodat Vincent het hoofd koel kan houden, zelfs als hij Louise ziet.

Het plaatje dat erbij hoort toont de genaamde Vincent die opkijkt van zijn boek -niet toevallig getiteld ‘Airstrike’- en de blik kruist van de genaamde Louise die hem via het middenpad tegemoet treedt, schrijdt, zweeft.

De mythe van de onbereikbaarheid. Op welhaast literair-filmische wijze verwoord en verbeeld door een onderneming voor wie bereikbaarheid toch het hoogste doel is. Mooi, vindt Sloganman.

Lang geleden dat hij nog met zoveel empathie een headline heeft gelezen en herlezen. Alleen jammer van het verhalen-verhaal dat erop volgt en de volstrekt overbodige baseline Wij maken uw verhalen mogelijk. Hoeft niet. Hoort niet. Want puur maniërisme. Het verhaal van Vincent en Louise is al in dat ene zinnetje vervat. Met de nieuwe airco als voedende omstandigheid.

O ja. De advertentie is een creatie van reclamebureau Air. Het toeval hangt voortdurend in de lucht.

Sloganman, Monnikman

Fijn, een aspirant-monnik onder ons. En nog wel een van 15. Sloganman zag de jongen op een foto in de krant nog heel even met een golfstick jongleren daags voor z‘n gepland vertrek naar Noord-India, waar hij vervolgens 15 jaar zou verblijven.

De rechter heeft er anders over beslist. Tijdelijk althans.

De oom, broer van de moeder, gaat dwarsliggen. Hij vindt het niet kunnen dat z’n neefje naar een Boeddhistisch klooster trekt. Het gaat hier immers, aldus de oom, om een schimmige organisatie met allerminst geestverruimende bedoelingen.

De beweging waar de moeder heilig in gelooft en ook haar zoon ei zo na heeft in meegesleept, heet Nying Drod. Nying Drod, aldus het wereldwijde web, is een Warm Heart Project ten bate van de verbetering van de levensstandaard van Tibetanen in China. Het project wordt geleid vanuit een Boeddhistisch medisch centrum dat werd opgericht door zijne doorluchtigheid, medicus/astroloog/achtste-incarnatie-van-de-Nyentse-lama, Tulku Lobsang. Sloganman dacht even aan Lofzang, maar dat terzijde. 

De heer Tulku Lobsang reist de wereld rond, op jacht naar (goed)gelovigen. Hij hengelt daarbij in 4 talen naar euro’s en dollars in ruil voor z’n wijze literatuur, z’n tantristische beschouwingen op het internet en z’n verlichte kijk op mindfulness en meer van dat hoppa's. Zo verkoopt hij bijvoorbeeld fotokaders waarin hij zelf het stralende middelpunt is en debiteert hij ondertussen vrolijk dit soort onzin:

Woorden van Wijsheid
door Tulku Lobsang
over liefde

In ons mensenleven is er één belangrijk ding dat we moeten doen. En dat is verliefd worden, ongeacht op welk persoon, elk soort religie. Iedereen heeft slechts één doel. En dat is om een volmaakt gelukkig persoon te worden. Verliefd worden is de enige manier om gelukkig te worden. Dus als je me vraagt wat het doel van het leven is, of als je me vraagt waarom we zoveel dingen doen in ons leven? Dan is mijn antwoord: verliefd zijn. Wanneer je dat bereikt, dan ben je er. dan is er niks anders wat je hoeft te doen. Dit is de betekenis van het leven.

Sloganman vertrouwt deze Tulku Lobsang voor geen zentimeter. U ook niet? Dat dacht Sloganman al.

Sloganman, Banzaïman

In 2020 zal Tokio de Olympische Spelen organiseren. Zeg dat Jacques Rogge het gezegd heeft. Istanbul niet dus. Vanwege te dicht bij Syrië en zijn onsportief oorlogsgedrag? Madrid ook niet. Vanwege te dicht bij het nationaal failliet? Nope, Tokio. Vanwege de stralende toekomst?

Steden die zich kandidaat stellen voor de OS, presenteren zich traditioneel onder een motto. Istanbul had Bridge Together in elkaar geknutseld. Madrid vond niks beters dan Illuminate the Future. Tokio stond op het scheidsrechtersblad met het nauwelijks originelere

Discover Tomorrow

Sloganman kan zich voorstellen hoe deze matige tot ronduit melige slogans tot stand kwamen. Via een paar rondjes functioneel brainstormen in de betrokken reclamebureaus wellicht of toch op een plek waar de inspiratie niet direct in overvloed aanwezig was.

Luister toch naar het volk! denkt hij dan.

Toen de Japanners vernamen dat het Tokio werd, gingen ze massaal uit de bol en weerklonk er een duizendvoudig “Banzaï!” Letterlijk: “Lang Leve!” Een strijdkreet uit oude tijden, maar ondanks zijn hoge leeftijd zoveel krachtiger, inspirerender, wervender, authentieker vooral dan die gladde Discovery Channel lijn.

Sloganman zit niet op de Spelen te wachten. Maar als het zover is, zal hij nagelbijtend de drie Borlées volgen, Hans Van Alphen een tienvoudig ‘Go!’ toeroepen, Evi Van Acker naar goud schreeuwen en hopen dat onze judoka’s niet van de tatami worden gebeenveegd door de uitvinders van het vechtspelletje. Maar ja, wie weet wat Fukushima ons Tomorrow nog brengt. Of er dan nog veel te Discoveren valt. En of er nog wel atleten zullen zijn om zich het pleuris te sporten.

Niettemin, een dikke proficiat voor het land dat de eigen fataliteit ook met eigen mensen en middelen bestrijdt en niet overal ter wereld naar steun en empathie loopt te hengelen.

Driewerf Banzaï!