Sloganman, Sloganman

Foute filmkes

De ene commentator noemt het een marketingtruc, de andere een ronduit knullige communicatie. Het agentschap dat voor dit soort filmpjes opteerde zal zich ongetwijfeld beroepen op een met zorg geregisseerd concept dat het niet moet hebben van zijn overtuigingskracht, maar van zijn virale potentie. De parodie ten top. Zodat reacties niet kunnen noch zullen uitblijven en de parodie op de parodie de communicatienorm wordt. Of iets dergelijks.

Sloganman vindt zowel bedoelde als onbedoelde foute filmkes zonder meer … fout. Hij twijfelt er niet aan dat ze een tijdje de talk of the town zijn, maar één Muylle volstaat. En is overigens niet te overtreffen.

Edoch. Dit is decor. Want hoe dan ook worden we straks met z’n allen off- en online bestookt met de missie, de visie en de doelstelling(en) van de politieke families.

De CD&V stuurde alvast Kris Peeters vooruit om den volke te vragen ‘In welk Vlaanderen wilt u leven?’ (Sloganman kan ‘wil u’ niet over z’n pen krijgen).

De SP.A beantwoordt die vraag met “Tijden veranderen, zekerheden moeten blijven”. En de N-VA claimt “Verandering voor Vooruitgang”.

Nil novi sub solis. CD&V wil ‘economische groei zonder sociale afbraak’. De SP.A wil hetzelfde: ‘uw sociale zekerheid in nieuwe tijden”. En de N-VA wil gewoon scoren. Zoals iedereen, toch?

Sloganman, Krisman

Kris Peeters on tour. Niet met dEUS, Triggerfinger of een andere Flanders finest rockband in het voorprogramma. Dus sowieso een tour met weinig street credibility, vreest Sloganman.

Niettemin een poging.

Wordt er rondgetrokken in een heuse tourbus met een gezonnebrilde Peeters languit in z’n relaxstoel, nog even de setlist voor z’n optreden doornemend? Wordt hij op weg naar de concertzaal omstuwd door hordes over elkaar heen struikelende fotografen en reporters, op jacht naar hét plaatje, dé quote? Duwt coole Kris tijdens de show wel eens de zangmicrofoon in de joelende menigte voor een happy sing-a-long moment? Roept hij bijvoorbeeld drie keer na elkaar “In welk Vlaanderen wilt u leven”? En antwoordt de menigte dan unisono: “In Vlaanderen Muziekland”? Vallen er mensen in onmacht tijdens de Peeters tour? Is er een moment waarop duizenden aanstekers hem toewuiven in een collectief verlangen naar warmte en samenzijn? Moet Peeters na een daverend applaus opnieuw het podium op voor een in staccato geëiste bisronde? En luidt het duizendvoudige antwoord op de vraag “In welk Vlaanderen wilt u leven?” dan “in Vlaanderen Vakantieland”? Wordt de man vervolgens door bodyguards afgevoerd naar de artists chillroom en … is er ook een after party?

Sloganman vindt “In welk Vlaanderen wilt u leven?” een mager tourthema. 

Als een tour dan toch een naam moet hebben, waarom dan niet iets à la “Peeters presteert het” of “Kris kàn het”? Ach, who the hell is Sloganman? Alvast iemand die benieuwd is naar de politieke crommunicatie tussen dit en 25 mei.

Sloganman, Makriman

Op zoek naar nieuwe hoogtepunten in de nationale radioreclame, stuit Sloganman helaas op een, jawel, stuitend dieptepunt. Een soldenlied, opgedragen aan het notoir onbekende Meubelen Makri.

Sloganman probeert zich de sfeer in de opnamestudio voor te stellen, maar onthoudt zich voorts wijselijk van commentaar. Zich bewust van de pijnlijke realiteit dat ook ‘gevestigde’ agentschappen wel eens kiezen voor een snelle wip.

Waar vroeger nog zoiets als eerzaamheid bestond, wordt in deze winstluwe tijden steeds vaker met de hand over de portefeuille gestreken. En waar Radio 1 ooit onbereikbaar was voor de onderlaag van het retailwezen, legt de nationale zender nu kennelijk iets minder reserves aan de dag. Bij gebrek aan tastbare reserves?

Sloganman heeft Meubelen Makri opgezocht en vond een meubelenzaak in Ronse.

Aansluitend las hij de volgende merkwaardige zin op de welkompagina van de website:

De uitstraling van de zaak en de aandacht voor de selectie van de gepresenteerde meubelen staan volledig ten dienste van de klanten. 

Laatste soldendagen. Meubelen Makri zingt zijn zwanenzang op Radio 1. Dat mag Sloganman althans hopen. Zoals hij ook mag hopen dat er geen agentschap, die naam waardig, bij the making of van deze ondermaatse oorkonde betrokken was.

Een afrekening(etje), Sloganman? Ach nee, gewoon een welgemeend pleidooi voor een menswaardige radioreclame.

Sloganman, Meeman

Sloganman was meteen mee toen Radio 1 een aantal jaren geleden z’n nieuwe slogan lanceerde. Een voltreffer. Naam en missie in één message. Mooi.

Toen daarna ook de ochtendprogramma’s alleen maar vinger-op-de-pols’er, interessanter, vinniger en spraakmakender werden had hij zowaar weer een goed gevoel bij ‘de radio’.

Hautekiet die twee uur lang zijn gang mocht gaan, weliswaar binnen de perken van het script, maar toch... Joos die zich ontpopte tot het eloquente evenbeeld van haar broer- voetbalcommentator-en-columnist, mét haar favorietjes weliswaar, maar toch... De vaak onverwachte muziek die in de ether werd gestrooid, met hier en daar de onvermijdelijke song-voor-kenners, maar toch.

Sloganman was elke dag na het wakker worden niet alleen echt wakker, hij was ook altijd meteen mee.

Verandering is nodig, weet Sloganman, want verwondering moet blijven of af en toe toch even worden aangepord.

Maar waar Meteen mee nog zo heerlijk dubbel was -wij meteen mee, dus u ook- is Altijd benieuwd zo armtierig, zo algemeen, zo gewoon.

Altijd benieuwd. Stel je een nieuwszender voor die niet altijd benieuwd was. Die het nieuws linea recta uit de ruif van de persagentschappen in je oor zou droppen. Die vervolgens de hele dag door dat nieuws alleen maar zou herhalen of aanvullen met vers ovenklaar nieuws. 

Altijd benieuwd. Waar is de belofte van de meerwaarde? Van de wil en de bereidheid om de spade net dat ietsje dieper in de nieuwsgrond te duwen, zeker als die grond een beetje tegenwerkt. Want dat is het toch waar deze radiozender voor bedoeld is.

Altijd benieuwd. Dat ruikt Sloganman iéts teveel naar Facebooktaal, naar nieuwsgierigheid. Nee...

Sloganman is niet meteen mee.

Sloganman, Maggiman

Sloganman herinnert zich nog levendig het moment waarop hij met Maggi blokjes aan de slag was, in de Belgische reclamekeuken. Hij perste er een aantal lijnen uit waarover hij zelf dik tevreden was, maar die door de klant "te mager" werden bevonden.

Een man aan het fornuis met een keukenschort om en een pollepel in de hand toont een Maggi blokje aan de Libelle-lezeres en vraagt, schalks: “Mag-ie?”

Te Hollands voor Vlaanderen, vond de Nederlandse klant. En vooral: niet overtuigend. “Maggi blokjes roepen geen vraagtekens, maar uit-roep-te-kens op,” gaf hij nog even te kennen voordat hij meedeelde wie dan wél de winnaar was.

(Gelukkig mocht Sloganman in datzelfde jaar ook de schoonheid van het vak ervaren, toen hij met “de muis die een berg baart” het Apple Lisa account won, ’s werelds eerste computer met muisbediening… Maar goed, voldoende eigenlof).

Maggi blokjes als uitroepteken. Het is een overweging die Sloganman naadloos naar dat andere uitroepteken voert. De vrouw die op dit moment al haar politieke concurrenten het nakijken geeft in de populariteitspolls. De vrouw die de magerzucht uit het politieke leven heeft gebannen. De vrouw die er niet als een ballerina omheen draait, maar er dubbel en dwars voor gaat.

Niemand hoeft het met haar eens te zijn. Althans, die indruk wekt ze toch, door all the way zichzelf te blijven. Ongewoon in Wetstraatkringen. 
Quasi in haar eentje heeft ze de Open Vld weer op smaak gebracht, een klassiek gerecht weer nieuwe pit gegeven. Benieuwd of zich dat gaat vertalen in meer stemmen voor het blauwe menu.

Mag ze?

Van Sloganman wel. Als ze maar niet teveel op Dehaene gaat lijken.