Sloganman, Doegewoonman

EEN DAG 
ZONDER SLOGANS 
GRAAG

MARS
NU AL GEKAAPT
DOOR 
50 WERELDLEIDERS

WERELDLEIDERS?

Sloganman, Parisman

Sloganman schreef ooit een song die op dit moment door twee bevriende muzikanten/componisten op noten wordt gezet. De tekst vloeide uit Sloganmans pen naar aanleiding van een tv-reportage over Daniel Cohn-Bendit, voorman van de hete herfst in 1968. De beslissing om de tekst alsnog te voorzien van muziek viel twee weken geleden.

Sloganman wil de tekst graag met zijn volgers en toevallige lezers delen. Hij heeft nu zoveel meer betekenis.

DE BRUGGEN VAN PARIJS     

Gezworen kameraden,

verenigd in de strijd.

Samen op de barrikaden

vechtend voor ’n nieuwe tijd.

Jonge dolle honden,

van niks of niemand bang.

Solidair en lotsverbonden

een hete zomer lang.

Maar aan alles komt ’n eind.

En alles heeft z’n prijs.

En de zon, zie hoe ze schijnt

op de bruggen van Parijs.

R.

Het wordt nooit meer mei,

nooit meer mei

het wordt nooit meer mei ’68.

Er wordt weer gemarcheerd nu,

maar jij loopt niet meer mee.

Je bent uitgerevolteerd nu.

Je zit voor je tv.

Wat dunner in je haren,

wat dikker in je vel.

Je vecht tegen de jaren

en je bekijkt het verder wel.

Want aan alles komt ’n eind.

En alles heeft z’n prijs.

En de zon, zie hoe ze schijnt

op de bruggen van Parijs.

R.

Het wordt nooit meer mei,

nooit meer mei

het wordt nooit meer mei ’68.

Sloganman, Maarman

Maar

is het woord van de dag in de mediacommentaren één dag na de aanslag in Parijs.

Zo hoorde Sloganman een vrouw met contacten bij IS-strijders de aanslag best “erg” vinden, “maar te verwachten”. En, even later: “Er waren maar 12 doden”. De vrouw was er heilig van overtuigd dat alleen begrip voor de IS-gebrainwashte jongeren kan leiden tot een oplossing.

Een mening als een andere, vindt Sloganman, maar … hij weigert er alsnog begrip voor op te brengen.

Een andere expert-in-iets-belangrijks hamerde erop dat dit “absoluut onaanvaardbaar” was, “maar wat zich in de Gazastrook heeft afgespeeld is ernstiger”.

Een mening als een andere, vindt Sloganman, maar … hij wenst in dit geval niet zomaar te zwichten voor een comparatief.

En ons aller Filip Dewinter meldde vanuit de Kamer dat “niet alle moslims terroristen” zijn, “maar alle terroristen” toevallig wel “moslims”.

Een mening als een andere, vindt Sloganman, maar … in het licht van ’s mans politieke agenda een te verwachten c.q. te verwaarlozen reactie.

Sloganman twijfelt aan alles, maar … er zijn grenzen. Tijd voor een allesoverkoepelende slogan, met graagte ontleend aan een song van Stijn Meuris:

Laat nu toch die God los

Sloganman, Charlieman

       Soumission? Jamais. Vive la satire!

Sloganman, Bolman

Nieuws rapen. Worden daar inmiddels ook goedkope werkkrachten voor ingezet?

Rapen wat je kan, alles in de nieuwszak en dan, huppakee, naar de nieuwsfabriek? Waar newspickers het vervolgens sorteren en mooi verpakt naar de redacties sturen?

Wie bepaalt wat er zoal ge-newspicked wordt these days? Wie is die Grote Nieuwszaaier die beslist wat er straks geoogst en als nieuwsvoer geserveerd kan worden? Waarom hoort Sloganman hetzelfde bericht op de radio dat hij op hetzelfde moment leest in de krant en hem op hetzelfde moment toeflikkert op zijn smartphone? Of is Sloganman inmiddels zijn eigen big data kanaal?

De nieuwsrapers waren gisteren vooral druk in de Houellebecq-zone. De oogst werd vervolgens naar de fabriek gevoerd, verwerkt tot uitzendklare berichten en opinies en door newspickers in de nieuwsboxen gedropt. De ochtend was één en al Soumission.

Sloganman heeft alles van Houellebecq in huis. Elementaire Deeltjes, Platform, Mogelijkheid van een Eiland, De Kaart en het Gebied. Vier ruggen in een boekenkast. Helemaal onderaan, waar de auteur thuishoort. Lekker laag-bij-de-gronds. Maar o, zo slim, o, zo briljant controversieel. 

Wel een lelijke man intussen. Met flutterende lippen interviewtjes spuwend over het onderwerp waarin hij zijn tanden heeft gezet en waarin die tanden kennelijk nog steeds vastzitten.

Soumission

schildert een Frankrijk onder moslimbestuur. Het schrikbeeld van iedere welopgevoede atheïst. Het nieuws wordt er gezaaid op andere velden, gesorteerd door andere handen en door newspickers in andersgekleurde pakketjes naar de Grote Nieuwsdienst gevoerd. Vanwaar het zijn weg vindt naar slaafs slikkende oren. Quelle est la différence?

Sloganman ontving een cadeaukaart van bol.com als nieuwjaarspresentje. Hij weet al welk boek er binnenkort ten huize Sloganman wordt afgeleverd.

Snel bestellen vooraleer een dergelijke roman niet meer geschreven wordt/mag worden*.

* Schrappen wat niet past.

Sloganman, Queenman

Is this the real life? Is this just fantasy? zal eeuwig in Sloganmans hoofd gebeiteld blijven als de intro van ’s werelds meest geniale rocksong: Bohemian Rhapsody.

Sloganman schrok zich een nieuw gebit toen hij de ingesproken versie hoorde van de eerste strofe, gemonteerd op beelden van een speelgoedbeertje en helderwitte palmboomstranden.

Jetair, of all holiday fixers, heeft zich de poëzie van Freddy Mercury eigen gemaakt om blauwe lucht te verkopen. Zonde.

Nog groter is de irritatie van Sloganman als hij geen half uur later een spotje hoort van Neckermann. Met alweer een sprankje Queen. De gezongen versie dit keer. Don’t stop me know (cause I’m having a good time).

Wat is er aan de hand in reizenland? Waarom wordt er opeens zo gulzig uit de Queen pot gegraaid? En hoe zou Freddy Mercury hierop reageren in het door hem geëntertainde hiernamaals?

God: “Freddy, ik hoor je nog steeds op aarde. Prima. Maar dat vakantiegedoe kan ik niet samenrijmen met jouw status. Mag ik je vragen om een oogje in ’t zeil te houden? En stap je en passant ook even uit dat idiote lingeriesetje? We hebben sinds kort koningin Fabiola in huis.”

Freddy: “M’n lieve God, dat ik dit nog moet meemaken. Ik denk dat ik Brian May toch maar even op de vingers tik. Dit was niet de afspraak. Ik stuur ’m sofort een sms’je.”

God: “Zo mogen we ’t horen, Freddy.”

Freddy: “Heaven rocks, God!”

Sloganman heeft zin in het zuiden. En hij niet alleen. Maar noch Jetair noch Neckermann zijn opties. Het wordt een airbnb’tje, zeker weten mann!

Sloganman, Roetsjman

Wat wordt een mens zoal toegewenst in deze tijden? En wie zijn de vreemde eenden in de wensvijver? ‘Een goede gezondheid’ scoort hoog, zoals steeds. Meestal voorafgegaan door ‘Eerst en vooral’ en doorgaans gevolgd door iets in de privé- of in de professionele sfeer, afhankelijk van de relatie tussen afzender en bestemmeling.

Uit de oogst van de voorbije weken plukt Sloganman twee wensberichten waarbij de tekst er geen letter toe doet, maar het beeld des temeer. 

Sloganman heeft iets met hoogtes. Die helpen namelijk tegen laagtes.

Een zelfbenoemde kunstenaar, door Sloganman ooit geïnterviewd voor een inmiddels ter ziele gegaan magazine, stuurt elk jaar trouw zijn lichtladderkaart. De wenskaart is inmiddels aan haar tiende editie toe. 

Het merkwaardige van deze boodschap is niet de lichtende ladder op zich, maar het feit dat hij in de tuin van de afzender tentoongesteld staat en permanent onder constructie is. In die context heeft deze wens dan toch weer iets bijzonders.

De ladderwens is een goede tweede op de Best Wishes lijst van Sloganman. Want de laureaat is zonder meer deze:

Hoe correct. Immers, wat wordt 2015 anders dan alweer een nieuw roetsj jaar? Een jaar waarin nu eens stevig doorgeknald, dan weer flink vaart geminderd wordt. Waarin –zie supra- hoogtes de facto leiden tot laagtes. Maar dat uiteindelijk toch altijd weer uitbolt naar een nieuw begin...

Sloganman wenst iedereen die dit leest
een veilig roetsj jaar