Vrijheid in blik
is de fraaie slogan après la lettre waarmee Jeroen Depreter, journalist bij De
Morgen, het afscheidnemend VW-busje definieert in z’n dubbele pagina-bijdrage
in de weekendkrant.
Sloganman herinnert zich het busje uit de
tijd toen hij als matige drummer vier medemuzikanten mocht begeleiden op hun
groepsreisjes naar regionale roem.
Het busje voerde de voltallige rockband
elke week trouw naar jeugd- en studentenclubpodia in Mechelen, Antwerpen,
Brussel en soms zelfs de nabije Ardennen.
Een jongen van zeventien aan het stuur.
Vier andere zeventien- annex achttienjarigen achterin, als stootkussens tussen de
drumkits, de gitaren en de versterkers. Sigaretten achteloos in de mondhoek,
zoals het hoorde. Vervuld van een soort pret die je enkel ervoer als je samen
… in een VW-busje zat. Op weg naar de vrijheid, godbetert!
Hippies zouden enige tijd later hetzelfde
busje tot de ultieme libertymobiel promoten. Een psychedelisch huisje op
wielen. Waarin hasj- en patchouligeuren zich onuitroeibaar in de kleren en de
zetels wortelden. Waar exotisch werd gekookt, chaotisch werd geleefd en
psychotisch werd genoten.
Jeroen Depreter ligt Sloganman nauw aan het
hart. Vanwege die frisse schrijfstijl, niet gehinderd door semiliteraire
ambities. Een beetje zoals deze reporter-fietsfanaat voor z’n job én voor z’n
plezier een Tourberg beklimt. Rustig malend, maar wel tegen een stevig tempo.
Sloganman citeert ter afronding nog graag de volgende
beschouwing :
“De Typ 2
straalt geluk uit. Het lijkt wel of hij lacht. Een smiley op wielen, op de
markt gebracht in een tijdsgewricht waarin de mensheid een lach goed kon
gebruiken.”
Waarom moet hij dan net nu weg?
