Op weg naar een familiereünie in een feestzaaltje in de Vlaamse Ardennen doet Sloganman op zondag 1 mei een merkwaardige ontdekking ...
Ook een gevierde reclameheld is in deze tijden van georchestreerde olieschaarste en opgepimpte prijzen aan de pomp niet ongevoelig voor prijsvoordeel. En zo gebeurt het dat Sloganman in een tankstation belandt dat luistert naar de naam
pomp van het volk
1 mei! Dure olieprijzen! Pomp van het volk! Prachtig, toch!
Wat is het volkser dan de golvende lintbebouwingen waar Sloganman op die zongezegende zondagvoormiddag langs- en doorheen mag rijden?
Wat is volkser dan de betonwegjes die hem straks naar het hart van het Vlaamse heuvelland zullen voeren?
Wat is volkser dan de plastic terrasjes waarop Colnago, Specialized en andere Merckx fietsen framegewijs verbroederen terwijl het gelegenheidspeloton zich tegoed doet aan Witkap, Petrus en Jupiler?
Wat is volkser in deze energievretende contreien dan een pomp van het volk?
Dat Jan Eelen deze plek heeft gemist in zijn Ronde-epos ... Dat Lucas Van den Eynde hier niet nog gauw even kwam tanken op weg naar zijn dwergmoment in de Havana club ... Dat er naast deze pomp geen Volkshuis staat ... En dat die andere Merckx -de progressieve dokter-politicus- hier geen 'huis voor de geneeskunde van het volk' heeft geopend ...
Aan dat alles denkt Sloganman terwijl hij zijn tank vult met diesel, de benzine voor het volk.
En net op dàt moment zal er naast hem een bakbeest van een terreinwagen postvatten en een heer van stand zich meester maken van de dieselslang. De fietsen op de bumper glanzen in de zon. De vrouw op de passagierszetel is korenblond.
