Sloganman, Zimmerman

Muzikanten, schrijvers, stand-up comedians en bij uitbreiding allen die in de betere boekskes en op de betere tv-zenders hun kop mogen laten zien en hun mening mogen verkondigen zijn doordrenkt van verering voor de in-hun-oren-allergrootste. Binnenkort wordt hij-wiens-naam-men-slechts-met-diepe-eerbied-uitspreekt in Vlaanderen zelfs geëerd met een coverconcert waarop artiesten van bij ons zich om ter deemoedigst in zijn schaduw zullen nestelen. 
Zijne Onaantastbaarheid zal het een zorg zijn. Hij heeft, als alles meezit, nog even te gaan, zodat het grote Bobfest er binnen vijf jaar pas aankomt. Zonder die andere Bob weliswaar, de meesterlijke, maar onfortuinlijke Marley. Zonder de op-één-na-allergrootste die ooit, op een fout moment, de Dakota building in New-York verliet. Zonder Mister Melancholy en zonder The Man in Black. 
Nee, Sloganman is hem niet ongenegen. Ja, Sloganman erkent tenvolle zijn grote betekenis voor de na-oorlogse moderne muziek. Sloganman is alleen beetje Dylanmoe. En als je Dylanmoe bent, kan het gebeuren dat je opveert bij het zien en horen van een fantastisch groepke dat in 2008 zomaar naar de top waadde, zonder de ellebogen te gebruiken.
Elbow in concert in de studio van Abbey Road. Schoon, joeng, gisteravond op Cobra TV. Nog schoner zelfs.


Niettemin, Bob, hulde! Vervolg je weg
Like a rolling stone
maar vergeet niet op tijd te stoppen.