Sloganman stapte er binnen en voelde er
zich als vanouds meteen thuis. Hij likte met z’n ogen aan de nieuwe
titels, de glanzende covers, de namen van auteurs, uitvoerders en componisten. Hij nam een boek ter hand, snoof de korte
inhoud op en las een willekeurige halve pagina. Hij tilde een meesterwerk uit de
rockgeschiedenis uit het rek en hoorde de muziek dwarsdoor de verpakking heen.
Hij stond voor een dvd-pakket gevuld met negen uren topfilm en zag weer een verdwaasde
Al Pacino voor zich, z’n neus in een berg coke.
Hij dwaalde rond en voelde zich heerlijk
verloren. Een uur lang of langer was de tijd geen dwingeland, maar een
bondgenoot. Totdat hij weer buiten stond en vaststelde dat hij de reden waarom
hij er binnengestapt was totaal over het hoofd had gezien: Het Lijstje Voor De Feestdagen.
Sloganman keerde niet op z’n stappen terug.
Om de magie van de herontdekking niet te verbreken.
Een volgende keer dan maar. Ja, Sloganman
is weer een Fnacman geworden. Alsof je na jaren van gevoelloosheid weer een
zenuw voelt vibreren. Fnaccen, hij weet het, gaat opnieuw een werkwoord
worden. En de Fnac weer een huis van
vertrouwen, want gewapend met een vrolijke strijdkreet die Sloganman met plezier in
de praktijk zal brengen :
De kaarthouder wint
Geen opmerkingen:
Een reactie posten