BOB, weet Sloganman nog, stond decennialang voor Bijzondere Opsporingsbrigade, een interventie-afdeling van de toenmalige Rijkswacht. BOB’ers waren niet de meest populaire jongens in die tijd, noch bij de politiediensten, noch bij het publiek. Een aantal onder hen werd ‘gelinkt’ aan het Bende van Nijvel dossier. Nog anderen werden later onder dubieuze omstandigheden uit de eenheid verwijderd.
BOB heeft inmiddels een heel andere
betekenis. BOB is nu het synoniem van de al dan niet door lottrekking aangeduide,
tijdelijke geheelonthouder die door alcohol of ander spul benevelde geesten een
veilige thuiskomst moet bezorgen met de wagen.
Bob is een shortcut voor Robert. Bob klinkt
betrouwbaar. Zoals Bill de schouderklopversie is van William.
Toen, samen met de Rijkswacht ook de
Bijzondere Opsporingsbrigade werd opgedoekt, maalde niemand daarom; tenzij de
BOB’ers zelf. Maar nu BOB, de thuisbrenger, misschien de baan moet ruimen voor
een nieuw ehm … BOB-concept, zijn de verontwaardigde reacties nauwelijks nog te
tellen.
Begrijpelijk, vindt Sloganman. Zelfs
Nederland heeft shortcut Robert al een aantal jaren geadopteerd in zijn veilig op weg-campagnes. Met resultaat.
Want ook daar is de naam-en-waarvoor-hij-staat inmiddels bijna erfgoedgerechtigd.
Sloganman vindt de BOB-campagne af en toe
een angeltje missen, maar hij deelt de mening van heel wat reclamemensen en
medemensen in deze:
BOB moet blijven. Zonder hem zijn we
overgeleverd aan de Bende van Nevel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten