Waarom zouden we Staatsbons kopen in dit land? De enige reden die Sloganman kan bedenken is de iets -hoewel niet echt substantieel- hogere jaarlijkse interest ten opzichte van andere klassieke spaarvormen. De reden die Sloganman ervan weerhoudt is de ronduit teleurstellende reclame voor de Staatsbon.
Men kan soms teleurgesteld zijn ...
maar nooit door de staatsbon
is de boodschap die nu al een tijd 'de vaste waarde' van deze bon moet verkopen. Maar kijk, daar staat een zielig mannetje in een herenmodezaak op een sokkel (!) in een veel te klein maatpak. Een fashion tailor kijkt toe. Sloganman associeert het mannetje spontaan met het soort mensen dat de Staatsbon wel genegen is. De would be Dries Van Noten daarentegen brengt hij vooral in verband met een-reclame-ontwerp(st)er-annex-fotograaf-die-nog-eens-tekeer-mogen-gaan-op-drievierde-krantenpagina.
Heilloos! Teleurstellend!
Het wordt nog teleurstellender. De tekst vangt aan met het zinnetje 'In het dagelijkse leven lopen we dikwijls teleurstellingen op ... etc.'
Zo is dat. Het mooiste voorbeeld vinden we op pagina 10 van -in dit geval- De Morgen.
Op dezelfde pagina lezen we dat de NMBS maatregelen treft om de winter door te komen. Sloganman hoopt dat dit geen nieuwe teleurstellingen oplevert voor de reizigers.
Verderop worden er nieuwe opgravingen en verhoren aangekondigd in de zaak 'Bende van Nijvel'. Worden de teleurgestelde nazaten en familieleden van de slachtoffers nog maar eens ... teleurgesteld?
België bekleedt de achtste plaats in de wereldtoptien van het geneesmiddelenonderzoek.
Laten we maar eens wat research doen naar een geneesmiddel tegen teleurstellingen.
Waarvoor dank.
Sloganman weet het even niet meer. Jazeker, hij heeft godzijdank veel omhanden en is daardoor vaker 'onderweg' dan ooit, maar hij mist scherpte, energie, daadkracht.
Wat mag daarvan de oorzaak zijn? Een nieuwe liefde? Negative. Een ouderdomskwaal? Laten we hopen van niet. Een dipje? Mm, voor mietjes!
Maar dan, opeens, als hij de nieuwe Humo ter hand neemt, wordt het hem duidelijk. Zijn lijfblad sinds eeuwen is zijn lijfblad niet meer. Het is on-ken-ne-lijk ver-an-derd. Van Guy naar Jens. Van Dupuis naar Woestijnvis. Van Kamagurka naar Kama + Pedro. Van naakt naar bloot. Van bloedlink naar bloeddorstig. Van anders naar ambigu.
Althans, dat is de mening van Sloganman en hij kan alleen maar voor zichzelf spreken. Hij mist iets. Maar wat ? De aansluiting ? O nee ! Heeft hij de rol gelost ? Staat hij nog te molenwieken in het vorig millennium, terwijl zijn geestesgenoten vrolijk Twitterend, Facebookend en Linkendinend de nieuwe wereld verkennen ? Hij Twittert toch ook, nu ja, af en toe. Hij Facebookt niet, maar Linkendint, hoewel ... niet met heel veel friends. En vooral : hij blogt toch ??? Voor die 9 trouwe lezers ? Hallo ? Lézers ?
Even doemt het in hem op :
Na Sloganman de zondvloed
Maar dan denkt hij : nee, toch maar niet. De polderboeren hebben al genoeg te verduren gehad. Als je eenzaam doodgaat, komt de schoonmaakploeg je wel halen. Er zijn nog maagden onder ons, zo blijkt, en Ann Wouters en haar vriendin dragen samen nieuw leven.
Als er voor de Planckaerts nog hoop is, is er nog hoop voor Sloganman. En als Hooverphonic met een nieuwe zangeres uitpakt, is ook het lied van Sloganman nog niet uitgezongen.
Humo forever !
Een kennis -'vriend' volgens Facebook- van Sloganman stond vorig weekend tot aan de knieën in het water. Niet ergens op een subtropisch strand, maar thuis, in z'n salon. Hij had twee 'hoosdagen' achter de rug. Zandzakjes waren niet eens een optie. Het water vloeide onuitgenodigd binnen : "Hoi, wij zijn de Dender. En hoe gaat het met u?"
Sloganman voelde zich plaatsvervangend nat, ongelukkig en gefrustreerd. Maar de kennis & vriend was, zo deelde hij mee, in de watersnood tot wijsheid gekomen. Hij had, al hozend, aan Spa gedacht en aan Spa's onverbiddelijke slogan
Het zuiverende water
Vervolgens had hij de tv-spotjes nog eens in herinnering gebracht. En die vond hij, net als Sloganman, fan-tàs-tisch ...
Waaraan een mens al niet denkt wanneer hij in deep shit zit, want proper kan dat Denderwater niet zijn, denkt Sloganman.
De kennis/vriend staat inmiddels weer op het droge. Maar de materiële schade is aanzienlijk. Of hij zich ook de slogan van zijn verzekeringsmaatschappij kan herinneren, vroeg Sloganman.
Ja hoor, zei hij :
Even Apeldoorn bellen
Gàtje! Waar ook! Hij is Nederlander.
Morgen overwegend droog.
Onderweg naar een klant die hij spoedig een tevreden klant hoopt te mogen noemen, wordt Sloganman onaangenaam verrast door een billboard met de volgende tekst :
"Ik blow niet"
"Ik coke niet"
Wààr zitten hier de onverantwoordelijke geesten, vraagt Sloganman zich af. In de auto of op het BIVV? Welke overheidsjury heeft deze klinkklare onzin verkozen boven een wellicht veel efficiënter voorstel? Wie haalt het in zijn/haar hoofd om een dergelijke boodschap op de verkeersstroom los te laten? En vooral : welke nuttige aanbeveling wordt de modale automobilist verondersteld uit deze lijntjes te moeten inhaleren ?
Op hetzelfde moment brengt de filerijder naast Sloganman ostentatief de hand naar de neus. Hij zal toch niet ... ? Nee, hij peutert. Oef! Nauwelijks een kilometer verder wordt hij bruusk naar de fast lane getoeterd door een truck die zich richting het middenvak slingert. Een stevige hornblower, misschien wel aan de promille ...
Sloganman herinnert zich met nostalgie een verkeersslogan uit oude tijden :
Roodrijder doodrijder
bedacht door een betreurd copyfenomeen, familie van een schoenengigant die Bart Peeters ooit verbasterde tot Bart Veeters en er prompt een reclame-award mee won.
Wees een heer in het verkeer, spreekt Sloganman zichzelf toe, de teller gehoorzaam op 100.
Drive it. Wear it.
Sloganman heeft het altijd een fraaie slogan gevonden voor een automerk. En Mini past het wonderwel. Een auto die je als gegoten zit.
Maar het reclamebureau van Mini Antwerp Store moet vanuit het hoofdkwartier dringend een halt toegeroepen worden, vindt Sloganman. Want, wat leest hij in de Zondagkrant?
Help ons of er gaan accidenten gebeuren.
Volgens de Antwerpse dealer is het zodanig drummen in zijn store dat alles stilstaat in de Miniwinkel.
De wens is hier duidelijk de vader van de gedachte. In de Lange Gasthuisstraat zijn vooralsnog geen drommen mensen gesignaleerd.
De toeloop bestaat enkel en alleen in de verkrampte verbeelding van de reclamemakers. De Minirijder moet aangepord worden om voor eind december een model uit de showroom aan te schaffen. Dan wacht hem of haar luidens de advertentie 'een uitbundige prijs'.
Mannekes! is Sloganman geneigd te roepen. Want dit heeft deze taaie overlever in de autobranche allerminst verdiend... Drive it, wear it en hou alstublieft 'je bakkes', Antwerpse minikukels ! Onthou dat een echte Antwerpenaar het gezegd heeft.
Tot morgen maandag.
Dit schilderij van Roy Lichtenstein ging deze week voor 30 miljoen euro van de hand bij Sotheby's. Een mooi voorbeeld van wat je nog kan betekenen als je er niet meer bent. Voor die ene puissant rijke collectionneur althans. Want dat is nu precies wat Sloganman bij zijn thuiskomst uit de States alweer treft : hoe hier bij ons -en elders in West-Europa- met het leven wordt omgegaan.
Hoeveel ben je waard wordt hier opeens weer Wat ben je waard en dat scheelt toch heel wat in betekenis en perceptie. En omdat het nu eenmaal zijn vak én zijn passie is, neemt Sloganman de reclame nog maar eens als voorbeeld...
Vergeleken met de slappe kost op de Amerikaanse zenders (Hey there, how are you? This is a message especially for you! You can save tens of dollars in thirty seconds! And these seconds start now!) is zelfs een platte tv-spot op vtm een verademing. En vergeleken met de messaging voor het goede doel is de spot voor Testament.be een topper.
In het land waar consumeren tot norm is verheven en waar mensen, merken, goede doelen en kerken geen middelen schuwen om de consument te veroveren, zou Testament.be een waardevolle aanwinst zijn, en een leerzaam voorbeeld.
Ook als je er niet meer bent,
kun je meer betekenen dan je denkt
is een lijn die, los van het 'antwoord' Neem een goed doel op in je testament, een diepe indruk maakt op Sloganman. Een lijn die je graag leest, omdat ze met respect voor de mens is bedacht en geschreven.
Als copywriter kan je alleen maar blij zijn met die vondst. En als kritische bestemmeling word je weer heel even verzoend met de reclame. Althans, zo denkt Sloganman erover als hij op een zaterdagavond voor zijn scherm zit, net een machtig mooi boek heeft dichtgeklapt en straks, na een fijne tv-avond, de dag met een serene nachtrust hoopt af te sluiten.
Love, peace en op naar morgen.
Twaalf dagen New York en Houston hebben Sloganman een schat aan onzin opgeleverd, maar ook danig vermaakt en ontspannen.
Zo leerde hij dat de kerkgenootschappen in Texas hun boodschappen verkondigen in een slogantaal die niet moet onderdoen voor de kreten van Budweiser en Whataburger.
Maar de vreemdste aansporing die hij via een billboard langs de highway opving, was die van een zelfverklaarde zielverzorger die luistert naar de naam Chuck.
Do you feel unhappy and you know it?
Talk to Chuck.
De Church of Chuck. Hoe unhappy moet je je voelen, terwijl je ook nog eens tenvolle beséft dat je je zo voelt, om Chuck te bellen? Misschien moesten we maar een keer om raad vragen aan een zekere Dick Weaney die in een lokaal nieuwsmagazine zijn advisory expertise aanbiedt via de al even merkwaardige boodschap
Do you need advice? Hire a Dick.
Sloganman heeft zijn jetlag inmiddels overwonnen en belooft dat hij zich van nu af aan weer dagelijks zal concentreren op de onzin-van-bij-ons. Maar eerst nog even de foto's selecteren die hij heeft gemaakt op Ground Zero waar dag in dag uit aan de heropbouw van Amerika's ingestorte trots wordt gewerkt. Benieuwd met welke slogan de nieuwe Freedom Tower de hemelbestormers van morgen zal aanspreken. Sloganman gokt op
We can take you higher.
Until tomorrow.
