Sloganman weet het even niet meer. Jazeker, hij heeft godzijdank veel omhanden en is daardoor vaker 'onderweg' dan ooit, maar hij mist scherpte, energie, daadkracht.
Wat mag daarvan de oorzaak zijn? Een nieuwe liefde? Negative. Een ouderdomskwaal? Laten we hopen van niet. Een dipje? Mm, voor mietjes!
Maar dan, opeens, als hij de nieuwe Humo ter hand neemt, wordt het hem duidelijk. Zijn lijfblad sinds eeuwen is zijn lijfblad niet meer. Het is on-ken-ne-lijk ver-an-derd. Van Guy naar Jens. Van Dupuis naar Woestijnvis. Van Kamagurka naar Kama + Pedro. Van naakt naar bloot. Van bloedlink naar bloeddorstig. Van anders naar ambigu.
Althans, dat is de mening van Sloganman en hij kan alleen maar voor zichzelf spreken. Hij mist iets. Maar wat ? De aansluiting ? O nee ! Heeft hij de rol gelost ? Staat hij nog te molenwieken in het vorig millennium, terwijl zijn geestesgenoten vrolijk Twitterend, Facebookend en Linkendinend de nieuwe wereld verkennen ? Hij Twittert toch ook, nu ja, af en toe. Hij Facebookt niet, maar Linkendint, hoewel ... niet met heel veel friends. En vooral : hij blogt toch ??? Voor die 9 trouwe lezers ? Hallo ? Lézers ?
Even doemt het in hem op :
Na Sloganman de zondvloed
Maar dan denkt hij : nee, toch maar niet. De polderboeren hebben al genoeg te verduren gehad. Als je eenzaam doodgaat, komt de schoonmaakploeg je wel halen. Er zijn nog maagden onder ons, zo blijkt, en Ann Wouters en haar vriendin dragen samen nieuw leven.
Als er voor de Planckaerts nog hoop is, is er nog hoop voor Sloganman. En als Hooverphonic met een nieuwe zangeres uitpakt, is ook het lied van Sloganman nog niet uitgezongen.
Humo forever !
