Walk the Line is een geweldige film, vindt Sloganman. Hij heeft er om allerlei redenen een bijzondere affiniteit mee. Omdat het een fantastische feelgood prent is, bijvoorbeeld, met ook nog eens prachtige muziek. Omdat het verhaal op een heerlijke wijze in scène is gezet en de historie -zoals het hoort in de speelfilm- ondergeschikt is gemaakt aan de filmtaal. En ten slotte : omdat de acteurs al dat heftige, geromantiseerde gedoe met zoveel lef en overtuiging spélen.
Alleen jammer van de alweer treurige reclameblokken die her en der in de uitzending zijn ingebed en waar je al-ler-minst op zit te wachten. Sloganman weet het wel, ook dàt is heel Americana, maar het blijft onprettig als je in de flow van the story opeens een flutverhaal van dertig seconden voorgeschoteld krijgt in een totaal andere, vaak onbegrijpelijke, om niet te zeggen onwaardige setting.
Zou het niet zoveel acceptabeler zijn, mocht de reclame volop mééleven met de film, mocht er bijvoorbeeld een scène volgen waarin een kijkend koppel met of zonder kinderen zich afvraagt 'hoe het nu verder moet met John en June', onderwijl duchtig in de zakken Lays graaiend ? Kortom, in Johnny Cash taal :
Walk the line
Ga op in de film, ga méé met het verhaal, be part of it, sterke en minder sterke merken!
Deel in de heroïek, stort je in de emotie, beleef de passie ... Wees kijker met de kijkers, fan met de fans en zorg ervoor dat ze pas nà jouw heerlijke cameo naar het toilet hollen ...
Benieuwd hoe het er straks aan toe gaat in Rendition, alweer met Reese Whiterspoon.
