Sloganman, Ratingman

Table 1

Kingdom of Belgium Selected Indicators
	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009e	2010f	2011f	Median AA (2009e)
GDP per capita ($)	29,884	34,515	35,838	37,658	42,783	47,547	41,009	46,274	43,543	36,176
Real GDP (% change)	1.0	3.0	1.8	3.0	2.8	1.1	(3.5)	0.4	1.7	(3.8)
Real GDP per capita (% change)	0.6	2.5	1.3	2.3	2.0	0.6	(4.0)	0.3	1.2	(4.3)
General government balance (% of GDP)	(0.1)	(0.4)	(2.8)	0.2	(0.3)	(1.2)	(6.0)	(6.2)	(5.4)	(5.1)
General government debt (% of GDP)	98.7	94.4	92.3	88.3	84.7	89.1	97.6	102.4	104.8	24.3
Net general government debt (% of GDP)	93.1	88.6	85.9	82.2	77.5	77.3	86.9	91.9	94.4	11.0
General government interest exp. (% of revenues)	10.5	9.8	8.8	8.2	8.1	7.8	9.0	9.1	9.5	3.4
Domestic credit to private sector & NFPEs* (% of GDP)	74.2	71.6	74.1	82.6	91.9	93.9	100.2	102.7	105.2	145.2
Consumer price index (average; % change)	1.5	1.9	2.5	2.3	1.8	4.5	0.4	1.3	1.5	1.0
*Standard & Poor's estimates that, in a reasonable worst-case economic downturn, gross problematic assets could reach 5%15% of domestic credit to the private sector and NFPEs; see "Banking Industry Country Risk Assessments", published monthly on RatingsDirect. f--Forecast. e--Estimate. NFPEs--Nonfinancial public sector enterprises. CARs--Current account receipts.

We hebben een begroting! 


Gehoord, wereld? Europa? Standard and Poor's? Poor's, godbetert. Het povere van die naam. Het patserige van die P. Het aanstellerige van die '
Ratingbureaus. Bizarre organismen. Met ontstellend veel macht. Waar komt die vandaan? En wat richt ze aan? Slachtingen, zo blijkt.
Sloganman gelooft meer in Wieden & Kennedy, Abercrombie & Fitch en tot op zekere hoogte zelfs in H&M dan in het nut van Standard & Poor's en consorten.


How poor to believe in standards!


De Eurolanden zijn niet langer opgewassen tegen de ratingrace. Griekenlands status is bezaaid met C's. Italië, Spanje en Portugal zijn B-landen inmiddels. En wij zijn niet eens een land. We zijn er drie.
Sloganman woont net niet in Nederland. Waar al veel eerder orde op zaken is gesteld. En waar inmiddels een gedoogregering is gevormd. Hij creëerde ooit de slogan Ontdek het Oranjegevoel om Vlamingen naar de Noorderburen te lokken. Het lukte nog ook. Want het is inderdaad een lànd. Met een kleur waar je gek van wordt in WK voetbaltijden, maar die wel voor iets staat : een niet uit te leggen collectief gevoél.
Even terug naar België. Als Sloganman mag kiezen tussen zwart, geel of rood, dan kiest hij voor zwart. Black Belgium, Badlands. We hebben toch al een bad bank?

Sloganman, Euroman

Sloganman herinnert zich levendig het moment dat hij z'n eerste euro's 'kocht'. De nieuwe tijd in muntvorm. De toekomst zat in je zak, knisperde tussen je vingers, degradeerde de Belgische frank tot een middeleeuws ruilmiddel. De wereld blonk. Sloganman ervoer iets van geluk, om niet te zeggen liefde.
Ook de verkiezing van Obama was zo'n moment. Het kleine scherm werd opeens kamervullend. De boodschap van de man puur e-vangelie. De slogan die hem in the Oval Room katapulteerde vanaf dag 1 historie. 
En eergisteren vierde de Vlaamse humor haar momentum, met de Emmy award voor Benidorm Bastards. Sloganman smeet zijn looprek de lucht in van puur contentement. Fuck de Jugend! Evviva Espagna!


De euro is al een tijdje op de sukkel. Onbetaalbaar geworden voor Zuideuropeanen. Een probleemmunt. Koopkrachteloos. Weg glans.
Obama vergrijst in snel tempo. Aan de slapen en qua ideeëngoed. Natuurlijk mag het Amerikaans leger niet bezuinigen. Iran moet nog worden platgelegd.
En in de Stationsstraat in Essen schuifelt  een tenger vrouwtje, vastgeklonken aan haar rollator, elke dag op hetzelfde uur naar de kruidenier en weer naar huis. Zo krom dat je ogen pijn doen. Zo oud dat je alleen maar weemoed voelt. En angst voor jezelf. Voor je eigen lot. In een land zonder euro, een wereld zonder Yes, you can en een verpauperd Benidorm. 
Sloganman wenst ons allen een mooie slogan toe, die weer deuren opent. Doors.


Een poging:


Light your fire

Sloganman, Zaterdagman

Zaterdag is heilig voor Sloganman. Niet omdat hij ooit een boek schreef met die titel (even promoten), maar vanwege die tussendagachtige sfeer. Geen vrijdag en geen zondag. Geen werkdag en geen rustdag. Zaterdag. Er wordt heftig geweekendtwittert op zaterdag. Boodschap: geniet ervan, doe iets leuks, slaap langer, ontbijt uitgebreid, lees, fiets, lééf! Want overmorgen is het weer maandag... 


Zondag? Dat is de dag waarop je strikt genomen inactief bent, om niet te zeggen: dood. Zondag is de dag waarop veldrijders zich het snot voor de ogen rijden. Nys-, Albert- en Stybardag. De dag waarop grasmaaiers en bladblazers zwijgen, honden node blaffen, katten nauwelijks mauwen. Ooit zaten we met z'n allen in de kerk op zondag. Meldden we ons vervolgens bij de naaste familie. Doorstonden we het opera- en belcantoprogramma. Verlangden we om ter hevigst naar maandag. 


Leve zaterdag, samedi, Samstag, saturday.


Zaterdag is heilig

Sloganman, Bioman

Waar Mensura (zie gisteren) naar kunstmatige middelen grijpt om de dienst-met-die-naam aan de doelgroep te verkopen, gaat de VLAM in haar biocampagne fris en stijlrijk op het doel af :


Bio. De renaissance van de echte smaak.


Dat noemt Sloganman nog eens een boodschap. De kretologie ontstegen. Met brio. Waarvoor dank aan Darwin BBDO.


Bioproducten brengen de smaak weer terug. Kennelijk ook in de reclame. Een smaak die ons dreigde te ontglippen, maar kijk, hij eist z'n plaats weer op. Een slimme communicatie, vindt Sloganman, met weliswaar Bekende, maar goedgekozen boodschappers, door de fotografe ook nog 'ns in een fraai, authentiek renaissance-kader gevat. Simpel, bijna voor de hand liggend, maar voldoende stimulerend om de stap naar bioproducten zoniet meteen te zetten, dan toch te overwegen.


Jaja, hoort Sloganman iemand de vinger opsteken, maar het gaat hier wel over voeding en niet over een dienst. So? Is Mensura dan niet bezig met een vintage product : mensen? Dat ze die kleine stap niet hebben gezet. Het ware een grote stap geweest voor hun imago.

Sloganman, Radioman

Hugo Camps schrijft in z'n eigen taal -de Campstaal-over radioreclame. Die vindt hij niet om aan te horen. De taal niet, want tussentaal. De boodschappen niet, want infantiel en ergerniswekkend. Sloganman kan hem daarin volgen. Kleffe radioreclame zou de uitzondering moeten zijn, maar is jammer genoeg de regel. Dat is ook zo in de US, in de ons omringende landen, in Nieuw-Zeeland en in Finland, vermoedt Sloganman, waar de CEO en de topontwerper van Nokia onlangs een 'Steve Jobske' probeerden, maar voor het oog van de internationale pers de mist ingingen. Think different was kennelijk niet aan hen besteed. Kortom, wat Camps schrijft, geldt voor de hele wereld.


Of Sloganman weet hoe dat komt? Jazeker. Het 'luisterspel' is niet meer onder ons. We zijn de voeling kwijt met de audioverbeelding. We zijn geen kinderen meer die met rode oren bij de speaker zitten en ons onbevooroordeeld inleven in een verhaal dat strikt genomen een studiogebeuren is. We missen de radiomagie en kunnen die niet meer oproepen. 
Magie is trouwens niet meer aan de orde. We hebben maar twintig, dertig, veertig seconden en we moeten een hoop informatie kwijt...

Eén: de doelgroep moet snel even afgebakend worden en we moeten ons realiseren dat die niet braafjes in de huiskamer, maar wellicht in de auto zit, een snelle hap naar binnen werkt, snel nog zijn/haar mailverkeer moet checken of zelfs helemaal niét aan het luisteren is... 
Twee: de actie moet snel -onder welke vorm ook- duidelijk gemaakt worden. Er moet snel gereageerd, geprofiteerd of iets nieuws beleefd worden.
Drie: het merk of de afzender moeten minstens drie keer vernoemd worden. Dat is de heilige regel.
Mag er tussendoor ook nog even geademd worden? Nee, die adem knippen we d'r uit... 
(Moet dat niet 'eruit' zijn, Sloganman? Ja, Hugo. Je hebt gelijk, Hugo.)


Kan Sloganman het beter? Zeker weten. En niet alleen Sloganman. Ook heel wat andere radioreclamemakers. Ga kijken in de creatieve archieven. Vis de niet weerhouden scenario's uit de prullenmand. Selecteer de duizend beste. Allemaal potentiële award winners!   
(Moet dat niet 'prijswinnaars' zijn, Sloganman? Ja, Hugo. Je hebt gelijk, Hugo.)


Radioreclame is een luisterspel


Maar anno nu is het schreeuwen om gehoord te worden, loeien om aandacht, gillen op de beursvloer, paniekcommunicatie! Is dat erg? Ach, het ergste is dat niks erg is. (Moet dat niet 'niets' zijn, Sloganman? Ja, Hugo. Je hebt gelijk, Hugo.)