Sloganman, Vrouwenman

Sloganman zou liegen als hij zou beweren dat hij niet naar mooie vrouwen kijkt. Sloganman zou liegen als hij zou beweren dat het hem koud laat als z’n eigen vrouw naar mooie mànnen kijkt. 

Conclusie: Sloganman is een mens. Maar wel een mens met een zwak voor Vrouwendag. 
Een dag die er volgens hem nodig is én blijft. Ook als zou blijken dat de vrouwenrechten verworven zijn, dat de seksen schouder aan schouder staan, dat partnergeweld nog slechts bij hoge uitzondering voorkomt en dat mannen de eersten zijn om het te veroordelen. Want wat is er interessanter voor een (Slogan)man dan een vrouw?

Liesbeth Imbo en Laurette Onkelinx zijn vandaag hoofdredacteurs van de Morgen voor één dag. Dat is te merken. Sloganman stelt vast dat in De Vrouwenmorgen de sport -om maar wat te noemen- nauwelijks aandacht krijgt, althans veel minder prominent aanwezig is dan in De Mannenmorgen. 

Een paar flashberichten met het –toegegeven- niet zo wereldschokkende nieuws dat Meersman de rit van gisteren in Parijs-Nice gewonnen heeft en dat Gilbert heeft moeten afhaken in de ploegentijdrit in Tirreno Adriatico. Meer is het niet.

Elders in De Vrouwenmorgen wordt dan weer uitgebreid stilgestaan bij het soort man dat door vrouwen het aantrekkelijkst wordt bevonden. Pieter Embrechts blijkt hiervoor model te staan. 
Hij etaleert een aantal eigenschappen die Sloganman moeiteloos bij zichzelf terugvindt. Of beeldt hij het zichzelf maar al te graag in? 

Hij stelt wel vast dat hij bij het lezen van de naam Pieter Embrechts spontaan aan Tine Embrechts denkt. Mooie, boeiende, machtige Tine. Sloganman zei het al: hij is een mens.

En God schiep de vrouw

was de titel van een indertijd controversiële film met de piepjonge Brigitte Bardot in de hoofdrol. De vrouwelijke Pieter Embrechts van de jaren vijftig en zestig. Jarenlang zouden meisjes en jonge vrouwen het Bardot kapsel, de Bardot outfit en de Bardot lichaamstaal enhousiast imiteren. De petticoat en de balletschoentjes werden standaard. Zelfs het hoofddoekje –het "sjaaltje"- was in die dagen behoorlijk populair en (nog) ongecontesteerd. 
De Schmollmond, de pruilmond, was moeilijker te imiteren. Dus werd er maar gepruild.

En de vrouw schiep vrouwendag

voegt Sloganman er in zijn Vrouwendag élan aan toe. Of ... was het de màn die Vrouwendag schiep? Ach, Sloganman zei het al : hij is ook maar een mens.

Sloganman, Numoman

Sloganman is 98 inmiddels en hij leest nog altijd Humo. Het enige magazine waarvoor hij graag en gratis reclame maakt. Bij een zoon van 19, onder anderen, die er -o,tempora o,mores- nauwelijks voeling mee heeft.

Het schrijnt, die mededeling in de krant dat Humo nog slechts 197 000 stuks verkoopt, terwijl het-seniorenblad-voor-jongeren, Joepie, naar ruim 62 000 exemplaren fietst en Dag Allemaal luid toeterend de kaap van de 400 000 rondt.

Wat is er aan de hand met Humo?

Sloganman volgt z’n buikgevoel. De trouwe kopers worden ouder. Humo wordt steeds vaker aangetroffen in de brievenbussen van seniorenflats. Prille zeventigers willen weten wie de Rock Rally wint. Krasse tachtigers kiezen de Lul van het Jaar. Door de wol geverfde, het leven getekende en de Jaren Zestig gevormde ouderen lachen zich létterlijk een breuk met Het Gat van de Wereld, hopen massaal dat Nathalie Meskens uit de kleren gaat en klimmen in hun keyboard om te eisen –terecht!- dat Dwarskijker moét blijven (inmiddels oud nieuws).

Hun zonen en dochters van dertig, veertig, laten zich elke week verzaligd met de nieuwe Dag Allemaal in hun bubbelbad glijden. Hun kleinzonen en –dochters Facebooken zich blauw en willen wel eens een Joepie kopen als Justin Bieber flatulent is of Nathalia een vriendje dumpt.

Sloganman heeft de voorzichtige remake van zijn lijfblad met Sloganogen gevolgd.

Roland forever

juicht hij als de gelijknamige redactieknar van Humo op pagina 3 weer 's lekker van jetje geeft.

Kama chameleon

stelt hij tevreden vast als Kama weer eens een nieuw, hi-la-risch humorkanaal aanboort.

Humo Numo!

gilt hij de wereld toe ... als hij het zelf niet meer weet. Beste Humo, een gouden raad van Sloganmaat : Verander, maar

Verander in jezelf !

Sloganman, Boekenman

Sloganman heeft weleens boeken geschreven. De wereld zat er niet op te wachten, maar hij deed het toch. Misschien wel vanwege die onverbiddelijke hang naar aandacht waardoor mensen wel eens op een podium klimmen of in een rare outfit op racefietsen stappen of, erger nog, in de politiek.
Maar goed. Die boeken dus. Op het internet zijn ze nog terug te vinden. Op Bol.com dat bol staat van de boeken staan ze zelf alle vier op een rijtje, net als in de bib waar ze ook nog wel eens samenhokken, soms. En zelfs nog ontleend worden, soms. Sloganman ontvangt daar wel eens een leesbijdrage voor, vanuit Nederland. Dat de fiscus maar uitkijkt!
Maar goed, nogmaals. Boeken.
Een studie wijst uit dat we weer meer boeken lezen dan een paar jaar geleden. We zouden zelfs teruggrijpen naar het boek. En dat terwijl het internet en de social media en niet te vergeten de talloze tijdschriften en kranten met hun eigen weekendmagazines de leeshonger toch meer dan stillen, denkt Sloganman. 
Maar nee, het gààt niet om die obese leeshonger of die informatievloed waar we maar niet genoeg van kunnen krijgen. Het gaat om iets heel anders: de behoefte aan fysiek en zintuiglijk contact met 'het boek', misschien wel met de geur van het boek, maar zeker met het aanvoelen van die beheersbare materie. Met het woord ook, dat daar stààt, gedrukt, niet vluchtig, niet whoops-wég met 'n muisklik, maar in het papier gestanst. Met de behapbaarheid van een pagina, denkt Sloganman ook. Die overzichtelijkheid.
We missen het allemaal een beetje: het menselijk formaat, de behoefte aan iets wezenlijks. Soms noemen we het liefde, ook als we aanhankelijkheid bedoelen, of seks. Soms heet het gewoon: boek.
De liefde voor het boek bestaat dus nog steeds, en blijkens die studie, is ze groeiend. Zoals liefde hoort te doen. Toenemen met de jaren.
Sloganman zou niet Sloganman heten als hij niet ooit een boekenslogan had bedacht, in opdracht van het toen nog gewoon Boekenbeurs geheten boek.be
Boeken. 
Boeiender geschenken kan je niet bedenken.
Drie b's. Massief ingesproken door Jan Decleir. En naderhand door Standaard Boekhandel geplunderd en verschraald tot 'Geschenken doen aan boeken denken'. Wie bedénkt het! De bedenkers van Belfius?

Sloganman, Zip!man

Natuurlijk mag Sloganman niet achterblijven met commentaar op de nieuwe naam voor Dexia.
Natuurlijk is Belfius een onding.
Natuurlijk twitteren alle reclamemakers die hem zelf niet hebben bedacht dat het een absolute kutnaam is.
Natuurlijk ligt de woordspelerigheid à la bifidus, de belbus, Belnidus etc...  voor het grijpen.
Maar Belfius is meer nog dan een armoedige, bloedloze naam. Het is een dekmantel. 
Een ontsnappingspoging met een grote kans op slagen. Niet omwille van dat Belfius, maar vanwege het ZIP!-gehalte. In stripverhalen uit oude tijden was ZIP! het sein voor iets of iemand die zomaar in het niets verdween of uit het niets opeens in beeld verscheen. 
Dexia ... ZIP!                               ZIP! ... Belfius
Ach, gewoon Zever In Pakskes.

Sloganman, Meskensman

De Jeanne d'Arc van dit lage land, de Vlaamse Ardennen meegerekend. De mooiste onder de meskens. Beetklaar op de cover van Humo. Manmanman.
Verderop in hetzelfde weekblad: de bede van Nathalie om niet, vooral niét geassocieerd te worden met bloot. Niettemin volop blote madam, zelfs vo-lup-tu-euze blote madam! De vrouwelijkheid zelve. De vruchtbaarheid ten top.
Baren moet ze, deze Nathalie M., en nog wel live, op alle familie- en meerwaardezenders. Wijdbeens leven gevend. Aan de Nieuwe Hoop.


Gisteren, of was het eergisteren, luisterde Sloganman geboeid naar een radio-uitzending over de mannenkleren dragende, epische Jeanne. Demoiselle entr'hommes. Verbrand voor eeuwig.
Maar kijk, hier is ze wederom. En nog wel in ons eigen Vlaanderland.
O, gij, in maliënkleed gehuld meske-onder-de-meskens, red ons uit de crisis, bevrijd ons van de Quickenbornes, de Van Ackeres, de Peeters, de Brackes et les autres.


Fuck the system. Tegen de sterren op!


Dank. SloganMAN.

Sloganman, Bexiaman

Sloganman kijkt uit naar de nieuwe naam voor Dexia. Als het BeBank wordt, eet hij iets op. Wàt, dat weet hij nog niet. Intussen blijft hij de tv-spot voor Auping maar niks vinden. De slogan daarentegen is en blijft top.


Auping nights, better days


Zo mooi, toch? Jammer van dat flutverhaaltje. Dat gedoe met die vrouw om niks. 
BetterDexia zou niet eens zo'n foute naam zijn voor Dexia, bedenkt hij opeens. BEdenkt hij opeens. Ach. Morgen weer vroeg dag. Dus: Retteketet, naar Beter Bed!

Sloganman, Kulman

Een metalen kom met gaatjes. Een zift noemde men dat vroeger bij Sloganman thuis. "Breng de zift eens!" "Doe jij alvast de groentjes in de zift?" Nu staat ze op een volle rechtse pagina in een weekblad dat ooit Humoradio heette en in de ouderlijke woning van Sloganman toen al prominent op de leestafel lag. De tv was nog een zeer ver toekomstbeeld. De radio beheerste het huiselijke luchtruim. De Katholieke Universiteit van Leuven was in de eerste plaats Katholiek en dé grote ambitie van de gestropdaste collegestudenten. Nu adverteert ze voor zichzelf met een zift en met de heerlijke lijn:


Metaalkunde? Voedingsleer? Alzheimer?


Sloganman wilde dat hij het zelf bedacht en neergeschreven had en vervolgens trots aan 'de klant' had mogen presenteren met inbegrip van de boodschap onderaan : 


Ontdek jezelf. Begin bij de wereld.


De ultieme Snamsob Lihp lijn, toch! De man is nog niet goed en wel dood of zijn werk wordt al op een magistrale manier gepersifleerd. Mooimooimooi.


Het is erg veel gewicht dat het unief in Leuven zich daarmee op de schouders laadt. Maar het is een troost voor iedereen in dit stokoude land dat je er ook voor Alzheimer kan studeren. Om te vergeten dat er ooit zoiets was als een katholieke universiteit, een te vetrijke voeding waaraan onze vaders te vroeg stierven en een metaalindustrie die vonkte dat het een aard had.
Respect.