Sloganman, Fietsman

Er wordt heftig gefietst in de buurt waar Sloganman leeft en werkt. Logisch. Het Nederlandse fietsnirwana bevindt zich op nauwelijks honderd pedaaltrappen. Eén grenzenloze biking zone.
Voeg daarbij een zonnige zondagmorgen, vijfentwintig kilometer lichtlopende fietspaden, een uitgeslapen Sloganman én de ambitie om op 98-jarige leeftijd nog een kwikzilveren man genoemd te mogen worden.
Sloganman goes Mannaglos. Whatever thàt may mean. 


Followers! Steun Fietsman : 


HELP ME AAN MIJN LENTEKILOMETERS !

Sloganman, Anoukman

Er zijn dagen waarop Sloganman het niet zo geweldig vindt om een man te zijn. Vandaag is er zo een. Hij leest dat het prachtige rockdier Anouk haar jongste echtgenoot onbewust moest delen met liefst dertien minnaressen. Daar kijkt zelfs een oliesjeik van op. 


De dertien minnaressen verkeerden allen in de waan dat zij de uitverkoren 'new Anouk' waren. En een aantal onder hen behoorden zelfs tot de vriendinnenkring van het Hollandse monstre sacré(e). Sloganman overloopt even z'n eigen histoire d'amour en moet toegeven dat die ook niet altijd zo fraai is verlopen. Ook hij heeft wel eens een relatie onderhouden met iemand die hij naderhand enige ehm... uitleg verschuldigd was.


Maar die dertien halve en hele vriendinnen zijn erover. Dat doe je zelfs een rockgodin met een redelijk besproken levenswandel niét aan. Sex in the City, Friends en Desperate Housewives together in one soap, geschreven en geregisseerd door een aardedonkere Bergman, schiet het door Sloganman heen.


Anouk is niet Sloganmans favoriet. Maar het is wel een wereldwijf. Een singer-songwriter van de pure soort. Een copywriter ook, ongetwijfeld. Wie het interview leest, treft oneliners aan die niet elke dag in reclamebureaus worden verzonnen.


Anouk kiest voor haar kinderen. She's back in real life.


Nobody's wife


P.S.: Sloganman kan zich voorstellen dat ook vrouwen wel eens het schijt hebben aan de vrouw. Zeker als ze met z'n dertien zijn. 

Sloganman, Eénmansman.

De macht van het Eénmansbureau is gevestigd. Eindelijk. Wat ooit moest gebeuren, is nu -knijpknijp- realiteit. 
Willem Van den Hoof van Make Lemonade, CEO van zichzelf en zijn eigen gelijk, heeft met 1 idee een communicatietraditie weggevaagd, twee gerenommeerde agentschappen gedribbeld en het Eénmansbureau op de kaart gezet.


Natuurlijk is mortierbrigade een geweldig agentschap. Uiteraard is Boondoggle een topbureau. Maar Make Lemonade alias Willem Van den Hoof gaf beide reclamedozen feestelijk het nakijken in de Canvas competitie. Een Mijlpaal, vindt Sloganman. Een Grensverleggende Gebeurtenis. 


Als Sloganman een reclamebureau zou leiden -God verhoede dat het ooit gebeurt- zou hij nu, meteen, vrijdagavond of niet, een spoedvergadering beleggen. Met zichzelf, een glas Chaudfontaine en een milde Argentijnse rode wijn. Hij zou zich afvragen hoe het mogelijk is dat een Eénmansbureau dit voor mekaar krijgt. Maar hij gelooft dat hij het al weet : met één idee. 
Bedacht door één man, zoals steeds. Met dit verschil dat die éne man even niet wordt weggemoffeld achter een creatief directeur, een account manager en een hoogpolige CEO. 


Hij. Presenteert. Zijn*. Idee. Gewoon. Zelf.


Halt, Sloganman. Wij hebben vragen. Is deze éne man wel Goed OmRingd? Hij is Alleen. 
Moet deze éne man straks niet snel een voltallige bureaustructuur op de been brengen om Het Idee in de beste omstandigheden te realiseren? Kortom, is Canvas niet teveel voor één man?


Nee. Deze éne man, deze Eénman, schrijft geschiedenis. Hij bewijst wat niet eens bewezen hoeft te worden :


HET IDEE WINT ALTIJD


Succes, Willem. En merci.


* Het had uiteraard ook een Haar kunnen zijn.

Sloganman, Vrouwenman

Sloganman zou liegen als hij zou beweren dat hij niet naar mooie vrouwen kijkt. Sloganman zou liegen als hij zou beweren dat het hem koud laat als z’n eigen vrouw naar mooie mànnen kijkt. 

Conclusie: Sloganman is een mens. Maar wel een mens met een zwak voor Vrouwendag. 
Een dag die er volgens hem nodig is én blijft. Ook als zou blijken dat de vrouwenrechten verworven zijn, dat de seksen schouder aan schouder staan, dat partnergeweld nog slechts bij hoge uitzondering voorkomt en dat mannen de eersten zijn om het te veroordelen. Want wat is er interessanter voor een (Slogan)man dan een vrouw?

Liesbeth Imbo en Laurette Onkelinx zijn vandaag hoofdredacteurs van de Morgen voor één dag. Dat is te merken. Sloganman stelt vast dat in De Vrouwenmorgen de sport -om maar wat te noemen- nauwelijks aandacht krijgt, althans veel minder prominent aanwezig is dan in De Mannenmorgen. 

Een paar flashberichten met het –toegegeven- niet zo wereldschokkende nieuws dat Meersman de rit van gisteren in Parijs-Nice gewonnen heeft en dat Gilbert heeft moeten afhaken in de ploegentijdrit in Tirreno Adriatico. Meer is het niet.

Elders in De Vrouwenmorgen wordt dan weer uitgebreid stilgestaan bij het soort man dat door vrouwen het aantrekkelijkst wordt bevonden. Pieter Embrechts blijkt hiervoor model te staan. 
Hij etaleert een aantal eigenschappen die Sloganman moeiteloos bij zichzelf terugvindt. Of beeldt hij het zichzelf maar al te graag in? 

Hij stelt wel vast dat hij bij het lezen van de naam Pieter Embrechts spontaan aan Tine Embrechts denkt. Mooie, boeiende, machtige Tine. Sloganman zei het al: hij is een mens.

En God schiep de vrouw

was de titel van een indertijd controversiële film met de piepjonge Brigitte Bardot in de hoofdrol. De vrouwelijke Pieter Embrechts van de jaren vijftig en zestig. Jarenlang zouden meisjes en jonge vrouwen het Bardot kapsel, de Bardot outfit en de Bardot lichaamstaal enhousiast imiteren. De petticoat en de balletschoentjes werden standaard. Zelfs het hoofddoekje –het "sjaaltje"- was in die dagen behoorlijk populair en (nog) ongecontesteerd. 
De Schmollmond, de pruilmond, was moeilijker te imiteren. Dus werd er maar gepruild.

En de vrouw schiep vrouwendag

voegt Sloganman er in zijn Vrouwendag élan aan toe. Of ... was het de màn die Vrouwendag schiep? Ach, Sloganman zei het al : hij is ook maar een mens.

Sloganman, Numoman

Sloganman is 98 inmiddels en hij leest nog altijd Humo. Het enige magazine waarvoor hij graag en gratis reclame maakt. Bij een zoon van 19, onder anderen, die er -o,tempora o,mores- nauwelijks voeling mee heeft.

Het schrijnt, die mededeling in de krant dat Humo nog slechts 197 000 stuks verkoopt, terwijl het-seniorenblad-voor-jongeren, Joepie, naar ruim 62 000 exemplaren fietst en Dag Allemaal luid toeterend de kaap van de 400 000 rondt.

Wat is er aan de hand met Humo?

Sloganman volgt z’n buikgevoel. De trouwe kopers worden ouder. Humo wordt steeds vaker aangetroffen in de brievenbussen van seniorenflats. Prille zeventigers willen weten wie de Rock Rally wint. Krasse tachtigers kiezen de Lul van het Jaar. Door de wol geverfde, het leven getekende en de Jaren Zestig gevormde ouderen lachen zich létterlijk een breuk met Het Gat van de Wereld, hopen massaal dat Nathalie Meskens uit de kleren gaat en klimmen in hun keyboard om te eisen –terecht!- dat Dwarskijker moét blijven (inmiddels oud nieuws).

Hun zonen en dochters van dertig, veertig, laten zich elke week verzaligd met de nieuwe Dag Allemaal in hun bubbelbad glijden. Hun kleinzonen en –dochters Facebooken zich blauw en willen wel eens een Joepie kopen als Justin Bieber flatulent is of Nathalia een vriendje dumpt.

Sloganman heeft de voorzichtige remake van zijn lijfblad met Sloganogen gevolgd.

Roland forever

juicht hij als de gelijknamige redactieknar van Humo op pagina 3 weer 's lekker van jetje geeft.

Kama chameleon

stelt hij tevreden vast als Kama weer eens een nieuw, hi-la-risch humorkanaal aanboort.

Humo Numo!

gilt hij de wereld toe ... als hij het zelf niet meer weet. Beste Humo, een gouden raad van Sloganmaat : Verander, maar

Verander in jezelf !

Sloganman, Boekenman

Sloganman heeft weleens boeken geschreven. De wereld zat er niet op te wachten, maar hij deed het toch. Misschien wel vanwege die onverbiddelijke hang naar aandacht waardoor mensen wel eens op een podium klimmen of in een rare outfit op racefietsen stappen of, erger nog, in de politiek.
Maar goed. Die boeken dus. Op het internet zijn ze nog terug te vinden. Op Bol.com dat bol staat van de boeken staan ze zelf alle vier op een rijtje, net als in de bib waar ze ook nog wel eens samenhokken, soms. En zelfs nog ontleend worden, soms. Sloganman ontvangt daar wel eens een leesbijdrage voor, vanuit Nederland. Dat de fiscus maar uitkijkt!
Maar goed, nogmaals. Boeken.
Een studie wijst uit dat we weer meer boeken lezen dan een paar jaar geleden. We zouden zelfs teruggrijpen naar het boek. En dat terwijl het internet en de social media en niet te vergeten de talloze tijdschriften en kranten met hun eigen weekendmagazines de leeshonger toch meer dan stillen, denkt Sloganman. 
Maar nee, het gààt niet om die obese leeshonger of die informatievloed waar we maar niet genoeg van kunnen krijgen. Het gaat om iets heel anders: de behoefte aan fysiek en zintuiglijk contact met 'het boek', misschien wel met de geur van het boek, maar zeker met het aanvoelen van die beheersbare materie. Met het woord ook, dat daar stààt, gedrukt, niet vluchtig, niet whoops-wég met 'n muisklik, maar in het papier gestanst. Met de behapbaarheid van een pagina, denkt Sloganman ook. Die overzichtelijkheid.
We missen het allemaal een beetje: het menselijk formaat, de behoefte aan iets wezenlijks. Soms noemen we het liefde, ook als we aanhankelijkheid bedoelen, of seks. Soms heet het gewoon: boek.
De liefde voor het boek bestaat dus nog steeds, en blijkens die studie, is ze groeiend. Zoals liefde hoort te doen. Toenemen met de jaren.
Sloganman zou niet Sloganman heten als hij niet ooit een boekenslogan had bedacht, in opdracht van het toen nog gewoon Boekenbeurs geheten boek.be
Boeken. 
Boeiender geschenken kan je niet bedenken.
Drie b's. Massief ingesproken door Jan Decleir. En naderhand door Standaard Boekhandel geplunderd en verschraald tot 'Geschenken doen aan boeken denken'. Wie bedénkt het! De bedenkers van Belfius?

Sloganman, Zip!man

Natuurlijk mag Sloganman niet achterblijven met commentaar op de nieuwe naam voor Dexia.
Natuurlijk is Belfius een onding.
Natuurlijk twitteren alle reclamemakers die hem zelf niet hebben bedacht dat het een absolute kutnaam is.
Natuurlijk ligt de woordspelerigheid à la bifidus, de belbus, Belnidus etc...  voor het grijpen.
Maar Belfius is meer nog dan een armoedige, bloedloze naam. Het is een dekmantel. 
Een ontsnappingspoging met een grote kans op slagen. Niet omwille van dat Belfius, maar vanwege het ZIP!-gehalte. In stripverhalen uit oude tijden was ZIP! het sein voor iets of iemand die zomaar in het niets verdween of uit het niets opeens in beeld verscheen. 
Dexia ... ZIP!                               ZIP! ... Belfius
Ach, gewoon Zever In Pakskes.