Sloganman, Mercatorman

Toen Sloganman nog een sloganmannetje was, kreeg hij de op een blauwe reclamedag de opdracht om, geheel zelfstandig, een slogan voor Mercator Verzekeringen te bedenken. 
De copywriter van dienst, een zelfverklaarde denker-dichter, was met vakantie. Of ziekjes. Of in behandeling.
Het ordewoord was soepelheid. Zekerheid ware erger geweest. Betrokkenheid nog erger. Ach, het zou sloganman een zorg zijn. Wilde hij ooit een Sloganman worden dan-was-dit-zijn-kans. 
Hij exploreerde de verste uithoeken in z'n hoofd, op zoek naar de lijn, maar ze bleek onvindbaar. Hij smeet woordjes door elkaar totdat ze een zinnetje vormden en vond die zinnetjes al snel zinloos. Hij rookte een pakje sigaretten of twee en probeerde in de dampen een verborgen boodschap te ontdekken, maar die kringelde vooralsnog niet op. Totdat hij, moe en ongeïnspireerd, z'n bed opzocht en voor hij tenminste de slààp hoopte te vinden, nog even een boek ter hand nam en las : "Je moet breed zijn in die dingen". Zomaar een zinnetje. Plop, uit het niets. Sloganman rekte zich uit, pakte zijn nachtpotlood en schreef op z'n notabloc :
Wij zijn soepel in die dingen
Mercator Verzekeringen
Welk boek het alweer was, hij zou het niet meer weten. Maar dat het toén begonnen is, weet hij wel zeker. Het wroeten, het kneden, het slijpen, het schaven, het vloeken, het afzien, het lijden... Om dat éne lijntje dat daar, opeens, als je de bocht neemt naar de autoweg, levensgroot op een 36 m2 affiche staat. 
Sloganman zou nog heel vaak blij zijn met andere zinnetjes. Maar dat ene, het eerste, dook vandaag zomaar weer op. Plop! 
Mercator, leert ons Wikipedia, was een cartograaf, maar hij heeft onbedoeld ook een verzekeringsmaatschappij, een driemaster en een Sloganman op de kaart gezet. 

Sloganman, Landman

Ooit mocht Sloganman de lyrics schrijven voor de bedrijfshymne van Deme, vroeger een boerse baggeraar, nu architect en constructeur van hoogst exclusieve resort isles ter hoogte van de Verenigde Arabische Emiraten. Een kennis van Sloganman mocht één van deze prestigeprojecten uit de oceaan zien oprijzen en was danig onder de indruk : "Eerst was er niets, en opeens was er land!"


In het niet zo verafgelegen Syrië worden inmiddels flinke deuken geslagen in een stuk land dat er al héél lang ligt, waar mensen allerminst in resorts leven, maar bereid zijn om ten koste van heel wat gebagger een nieuwe leefbaarheid op te spuiten voor de volgende generaties.


Uiteraard kunnen noch Deme noch Sloganman daarbij helpen. Maar de slogan die we destijds samen op muziek hebben gezet en die ooit op een mooie avond door honderden werd meegezongen wil Sloganman hen graag cadeau doen, zij het in de imperatieve variant:


Create the land for tomorrow *


* Met dank aan Duval-Guillaume

Sloganman, Nederman

Geef toe, het hééft iets, dat land hierboven. Natuurlijk is het geen Land van Friet en Pils. Natuurlijk is het Oranjegevoel er absoluut over. Natuurlijk is die harde 'g' op het onuitstaanbare af hàrd. Maar telkens als Sloganman in Willemstad aanmeert -niet met de boot, maar met zijn Duitse vierwieler- is hij totaal gecharmeerd. Door die belachelijk mooie kleinschaligheid. Door die zuivere zeemanslucht. Door dat gevoel van grenzenloosheid.
Machtig, hoe opgepimpte tjalken, tot yachts omgebouwde binnenvaartschepen en andere waterparafernalia daar liggen te blinken. Tussen molens, Mauritshuizen en Koepelkerken. Geflankeerd door de Oosterschelde als een uit de kluiten gewassen huiskat. 
De Zevenpunt. Creatie van Napoleon als Orangist-van-dienst in de negentiende eeuw.
Sloganman was er, zoals steeds, ook vandaag onder andere op zoek naar ... slogans. Hij vond er welgeteld één. In de Willemstadse boekhandel. Op de cover van het Nederlandse boekenweekgeschenk. Een cadeau van een Vlaamse schrijver die ooit aan het handje liep van Hugo Claus op een Humo cover, maar inmiddels helemaal zichzelf geworden is. De slogan luidt:


Heldere hemel


De perfecte Holland slogan, vindt Sloganman, ook als het er volbewolkt is. En ook al ìs het geen slogan as such, pardon : an sich.

Sloganman, Maanman

De maan leest mee, weet Sloganman. 
Want toch een onderdeel van de aarde. 
Bij deze dus volgende boodschap aan Luna: zonder jou geen Dark Side of the Moon.

Sloganman, Zonman

Als je snakt naar de zon
was ooit een vaak gehoorde zanglijn op de radio. Toen Sunsnacks nog niet Thomas Cook heette en radiojingles nog een paar euro mochten kosten.

De zon, jawel, ze is er hoor
is de vrolijke binnenkomer in een song waarmee Sloganman ooit de Vlaamse hitparade bestormde, maar strandde (stràndde!) op een derde plaats. De song was getiteld We gaan naar zee en de content bewoog zich tussen bittere ernst en zachte satire.
Terwijl Sloganman dit neerschrijft, realiseert hij zich dat de zon -zeker op deze dag van landelijke treurnis- het hemellichaam is waarrond alle leven draait. Ook als het voor sommigen ophoudt. 
Sloganman denkt daarbij aan een ex-collega met wie hij jarenlang de reclamehitparade bestormde, totdat op een dag zijn zoon om het leven kwam in een land waar de zon bijna altijd schijnt. Hij staat letterlijk stil bij de dood van de zoon van een gevierd reclameman die zijn rouw in een dichtbundel kerfde, getiteld 
Jij bent de zon nu

Zonder de zon geen leven. Maar zonder leven vooral geen zon.  

Sloganman, Rouwman

TE HARD VOOR WOORDEN

Sloganman, Don't knowman

Sloganman weet het even niet zo goed. 

Iemand met wie hij het al een reclameleven lang uitstekend kan vinden stuurde hem een niet mis te verstane boodschap : dit is onze klant, niet de jouwe. 

Pijnlijk, vindt Sloganman. Een barst in de relatie. Of toch een storende oneffenheid. Waarna hij zich onmiddellijk de vraag stelt : wat is menselijker dan storende oneffenheden ? 


Sloganmans vader stierf na een hartaderbobbel. Een storende oneffenheid met weliswaar dodelijk gevolg. Sloganmans zoon stierf na een storende oneffenheid in z'n suikerspiegel. Drie jaar jong. Nauwelijks geleefd. Maar wel in de herinnering gebrand, op het storende af.
Sloganman struikelde naar een geweldige relatie met zijn partner. Een gelukkige oneffenheid. Het bestaat.


Dit is onze klant, niet de jouwe.


Het blijft Sloganman achtervolgen. Waarom die 'niet de jouwe' na 'dit is onze klant' ? Omdat die 'onze' iets te 'ons' klinkt ? Omdat 'onze klant' per definitie 'niet de jouwe' kàn zijn ?


Jan Leyers is een mens die gestudeerd heeft om dit zoniet te begrijpen dan toch academisch te interpreteren. Maar hij werd singer songwriter en tv-presentator en bedevaarder en nog van alles. Zijn goed recht. Dit was en is zijn keuze.


De jarenlange relatie over wie Sloganman het heeft, heeft niet gestudeerd. Hij heeft zijn buikgevoel gevolgd en is, net als JL, een succesrijke selfmade man geworden met wie Sloganman het een reclameleven lang uitstekend heeft kunnen vinden. 


Daarom klinkt het dubbel storend : Dit is onze klant, niet de jouwe. Waarom niet gewoon 'dit is onze klant' ?