Sloganman, Maatman

Meedenken op maat


Deze boodschap staat breed uitgesmeerd over het voor- en achterportier van een grijsblauwe break die brutaal voorrang eist op een plek waar geen voorrang geldt. In de break wordt alvast niet meegedacht op maat van het verkeer.
Sloganman krijgt niet de tijd om te achterhalen wie de afzender mag zijn van de boodschap. Hij meent iets van een letterlogo te herkennen, maar zeker is hij niet.
De lijn blijft niettemin met hem meerijden en wordt steeds cryptischer. Wat betekent meedenken op maat? En als er al 'meegedacht' wordt, waarop slaat die 'maat' dan? Is de maat die de meedenker voor ogen heeft meetbaar? Uit te drukken in metrieke waarden?


Sloganman twijfelt er niet aan dat de aanbieder van het product of de service te goeder trouw handelt en zeer tevreden is over zijn 'slogan'. Want die wordt allesbehalve weggemoffeld. Hij is zo buitenmaats dat de afzender erdoor aan het oog wordt onttrokken. Zelfs aan het snelle oog.


Meedenken, denkt Sloganman, is iets dat je doet voor of met iemand die zelf misschien wel ideeën heeft, maar daarvan graag de bevestiging krijgt, tegen betaling. En op maat is een uitdrukking die eeuwenlang gold voor kleding die goed moet zitten, bij een figuur moet passen, een mens mooier, geloofwaardiger of interessanter moet maken. Bij 'op maat' ziet Sloganman spontaan een krijtje, een lintmeter en een schaar. Geen grijsblauwe break die geen maat kan houden in het verkeer.


Een snelle interventie op het internet leert Sloganman dat de boodschap online (nog) niet is toegewezen.
Dus hoopt hij de break nog een keer te mogen terugzien. In stilstand. Zodat hij alsnog het merk of het logo zou kunnen lezen. Tot dan zal de lijn hem blijven volgen.

Sloganman, Belleman

Sloganman heeft nog nooit een burgemeester gebeld. Hij gelooft namelijk niet dat het iets uithaalt. Zijn klacht, voorstel, mening zou in het beste geval door een vriendelijke medewerk(st)er worden genoteerd en toegevoegd aan de lange lijst van telefonische berichten die een burgemeester ontvangt. Geen spannend vooruitzicht, vindt Sloganman.
Maar kijk, of liever luister... Peeters en Pichal hebben er nu een heus formatje rond ontwikkeld :


Bel de burgemeester.


Via de radio kan het dus wel. Zij het toch gedurende een week.
Patrick Janssens, die het straks moet opnemen tegen de scherpste Bart De Wever ooit, was de eerste die vrijelijk mocht lastiggevallen worden door een aantal voorgeselecteerde bellers. Hij ligt momenteel te bed met een hernia. Vluchten kan niet meer als je daar ligt met een vlijmende onderrug. Maar weglopen uit een gesprek kan nog altijd. En daar zijn gezagdragers per definitie erg goed in. Sloganman kreeg gelijk. Het werd een vinnig belspel. Zonder winnaars dus.


Tussendoor moest Sloganman nog een ander soort radio aanhoren dat het medium steeds meer te schande maakt en luidens een bericht in De Morgen ook door de makers zelf wordt betreurd : de radioreclame. Een communicatievorm die Sloganman nauw aan het hart ligt omdat hij er zelf iets in heeft mogen betekenen ... Toen doe-het-zelvers het nog met Gamma deden. Toen Sunsnacks er nog was om al wie snakte naar de zon er sofort naartoe te vliegen. Toen Verminnen, Margriet, Yasmine en anderen de Frietjes van de Frituur in de hearts and minds van de luisteraar zongen. Toen er nog geen hartverscheurende keuze moest gemaakt worden tussen de ether en cyberspace. Toen er niettemin net zulke bleke radioreclame gemaakt werd als nu.


Patrick Janssens was toen nog een fulltime marketingman zonder herniaproblemen en zonder politiek gewicht. Je kon hem gewoon bellen op z'n kantoor in Brussel, maar ook toen al zat er een secretaresse tussen. Sloganman wenst hem snel beterschap en misschien wat minder gewicht op die schouders?

Sloganman, Gepreksman

Sloganman leest dat de Peugeot Condities 'onderwerp van veel gesprekken' zijn. Ondanks het bouwvallige Nederlands waarin deze mededeling gesteld is, wil hij toch wel eens weten waarover het gaat. O, ijdele verwachting. De gesprekken waarvan sprake gaan namelijk over ... niets.
Ze variëren van 'cool!', 'wauw!' en 'Ik ga ervoor' tot 'fantastisch'. En het zijn allemaal reacties op kortingen, premies en gratis opties. 
Sloganman had zich tenminste aan een schijn van een gesprek verwacht, iets in de zin van : "De Peugeot condities al gezien?" "Goh nee, eigenlijk niet!" "Eigenlijk niet? Komààn! Kijk dan!" "O ja, mm, wel interessant" of "Goed zenne, van Peugeot".
Maar nee dus.


Onderaan de advertentie hangt, zweeft, fladdert ook nog eens de meest ongeloofwaardige baseline uit de autogeschiedenis: 
motion & emotion 
Geef Sloganman dàn maar Das Auto!


Dat het nog armer kan, ondervindt Sloganman als hij z'n lijfkrant openslaat, op de pagina waar 
Q Music koppig blijft volharden in de belofte
Q is good for you
En Sloganman maar denken dat dat Guinness was!
Het wordt tijd dat we nog eens een goed gesprek hebben over communicatie, vrienden! Friends?

Sloganman, Schuldman

Door onze schuld, door onze schuld, door onze grote schuld.
Sloganman stelt vast, net als zovele anderen, dat het voormalige Dexia - de nieuwe naam krijgt hij maar niet over de lippen - een bron van ongenoegen blijft.
Zo slaat men in ACW-kringen een publiekelijk mea culpa vanwege de megalomane verwachtingen die men ten aanzien van deze ex-bank blijkt te hebben gekoesterd. 
"Wij zagen het te groot," zo heet het. Vrij vertaald: "Door onze grote schuld". En onder meer daarom ligt de bank-met-die-naam nu aan het nationaal infuus. 

Belinfus

denkt Sloganman werktuiglijk, want toch wel op 'n pik getrapt door deze mededeling, net als zovele anderen. 
Maar ACW is een christelijke beweging en lanceert dus graag een christelijke gedachte, op voorwaarde dat de geldbeugel door het nieuwe oude Dexia gespijzigd blijft. Ex-Dexia, zo luidt het, zou toch een eh... ethische functie kunnen vervullen als eh... bank?

Ethius

welt het spontaan in Sloganman op. Even raden wie daar niet zo blij mee zou zijn, net als zovele
anderen.

Sloganman, UMan

Sloganman ontdekt al nieuwslezend de mogelijkheid van een nieuwe format. Een soort X-Factor voor Uniefs. Hij heeft zelfs al potentiële namen in gedachten : War for Students, Best in Class, U nu!
Iedere U, die naam waardig, gooit het marketingvoer uit, in de hoop zoveel mogelijke nieuwe eerstejaars aan de haak te slaan. 


Zie ze daar zitten met z'n allen, 
Woestijnvissend in dezelfde Vijver.


UAntwerpen werpt zijn 'Leven is Leren' uit. UGent lokt met 'Durf Denken'. VUB voedert de potentiële vangst met 'Redelijk Eigenzinnig'. UHasselt strooit gul met 'Knowledge in Action'. En de moeder aller Vlaamse U's hoopt dat ze bijten in 'Ontdek jezelf, begin bij de wereld' en probeert zelfs te boeien met een stel échte boeien (Criminologie? Mensenrechten? Seksuologie?).


Als blijvend Leergierige, Denkende, Eigenzinnige Ontdekker is Sloganman geneigd om voor de KULeuven te kiezen. Maar als eerstejaars-in-spe zou hij het wellicht niet weten. Hij zou misschien van alles 'n beetje proeven en dan doorzwemmen naar dat kleine vijvertje ernaast waar niemand zit te vissen, maar waar het nog even stil is. Voor de storm.

Sloganman, G-man

De G-kracht ontziet niemand, zelfs Cancellara niet. Een dag later heeft ook Sloganman prijs. De G-kracht laat zich nog maar eens gevoelen. In een leven dat alles had om er géén te worden, beging hij ooit de prachtige fout om voor de juiste vrouw te kiezen. Met weliswaar deze kanttekening : hij had al een vrouw. Dat vond justitie niet echt netjes en dus werd Sloganman onderworpen aan de wet van de G-kracht.


Sloganman noemt het zelf wel eens de Gramkracht of de Gifkracht, maar in werkelijkheid gaat het om de Geldkracht. De Geldkracht is een kracht die door weer andere krachten wordt ontwikkeld om je in een permanente staat van betaling te dwingen. Een kracht waartegen maar één kracht opgewassen is : 
een onbetaalbare liefde


Morgen weer een nieuwe, minder grimmige Sloganman. En, speciaal voor Fabian : een viervoudige sleutelbeenbreuk is overkomelijk. Er wordt -zo heeft Sloganman inmiddels begrepen- al met succes werk van gemaakt. Hopelijk blijft die andere breuk je bespaard, Beer uit Bern. Want al ebt de eerste pijn relatief snel weg, ze kan verdomd lang blijven zeuren.

Sloganman, Vipman

Sloganman weet uit goede bron dat er Cava wordt geschonken in de VIP-dorpen these days. Het is crisis voor iedereen. De crisischampagne was één van de redenen waarom Sloganman weigerde in te gaan op de uitnodiging om de Nieuwe Ronde van Vlaanderen in een Kwaremont VIP-dorp mee te beleven. 
VIP-dorpen zijn per definitie vlak, terwijl ze in de Ronde steil oplopend horen te zijn. Pakweg 22%. 
Sloganman zou de VIPS dwingen om hun Cava op het hoogste punt te komen scoren. Correctie : hun twéé Cava's, want beneden wacht uiteraard Hare Blondheid om dit mooie sportmoment met Zijne Buikheid te mogen delen, in de geruststellende wetenschap dat haar Schat, haar Rijkdom, haar Levensverzekering straks als een blok naast haar in slaap zal vallen en dus niet meer gepijpt, ge-stroked of anderszins klaargemaakt hoeft te worden.
Een lange zin, weet Sloganman, maar o, zo wààr.


De VIP bunkert zich doorheen het gevipte naar de Cava-schenksters, knijpt één van hen alvast in de billen en knipoogt naar een andere. Hij daalt vervolgens in al zijn non-elegantie weer af naar zijn Schabouwelijke Schone.


Ondertussen wint Tom Boonen de Ronde. Tom Boonen? Gewonnen? Jààààààààh! Another Cavààààààh!


Sloganman houdt van de fiets, 
maar haat het niets 
dat erop blijkt te rijmen.