Sloganman, D-man

Luttele dagen na Obama day, leest Sloganman dat Europa niet langer een prioriteit is voor Amerika. D-Day is nu bijna driekwart eeuw achter de rug. En de vijand van toen is zowat de enige met wie de bevriende grootmacht nog on speaking terms is. Of, hoe D-Day inmiddels D-Tag is geworden…

Niet mooi van onze bevrijders? Ach, alles is historie. Hoelang is het ook alweer geleden dat de Mayflower naar die verre oostkust dobberde? Dat Ieren, Italianen en andere werkzoekenden naar de Nieuwe Wereld verkasten? En hoe kòrt is het nog maar geleden dat de gekleurde mens in diezelfde wereld z’n bestaansrecht mocht claimen, de Hispanics massaal het zuiden bevolkten en nu stormenderhand oprukken naar en in de cities? Hoeveel Europese afstammelingen dwalen er nog rond op die vrijheidslievende grond? Amish, Mormonen, Bible belt’ers, Rednecks, Tea partyers, wapenfreaks en andere stiekeme Ku-Kluxvrienden. De oude nieuwe wereld getrouw. De wereld van morgen met kracht ontkennend.

Amerika is van iedereen. Maar iedereen komt niet langer uit Europa.

Sloganman, Wordman

USA TODAY vroeg zijn lezers om deze verkiezingsdag in één woord te omschrijven. Hier –in a cloud- de antwoorden, gerangschikt volgens responsfrequentie. Hoe divided kan een country zijn. En dan hebben we het niet eens over België. Niettemin, voorwaarts!

Sloganman, Vooruitman

Sloganman volgde Election Day niet op het puntje van z’n stoel. Daar zat hij wel toen Obama in 2008 de US en bij uitbreiding de hele wereld in z’n zak stak.

Obama anno 2012 is ouder, slimmer en, jammer maar helaas, terughoudender geworden. Na 2008 schreef Sloganman zich enthousiast in op de Obama campaign list, waardoor hij toch een paar keer per week berichten ontving van oftewel David Axelrod oftewel Joe Biden oftewel Michelle oftewel Barack zelf. Een berichtenstroom die tot Sandylike proporties aanzwol in de maanden, weken en dagen die de nieuwe hoogdag voor de Democratie voorafgingen.

En kijk, om 07.15 u onze tijd ontving Sloganman zowaar dit bericht (samen met miljoenen anderen, wellicht, maar toch):

Roland --

I'm about to go speak to the crowd here in Chicago, but I wanted to thank you first.

I want you to know that this wasn't fate, and it wasn't an accident. You made this happen.

You organized yourselves block by block. You took ownership of this campaign five and ten dollars at a time. And when it wasn't easy, you pressed forward.

I will spend the rest of my presidency honoring your support, and doing what I can to finish what we started.

But I want you to take real pride, as I do, in how we got the chance in the first place.

Today is the clearest proof yet that, against the odds, ordinary Americans can overcome powerful interests.

There's a lot more work to do.

But for right now: Thank you.

Barack

Sloganman zou zeggen: allez vooruit! Do what you can … Forward, man! Welke richting moet een mens anders uit?

Sloganman, Nietnormaalman

Sloganman leest dat de aandoening die nooit bij hem is vastgesteld, maar al op jonge leeftijd flink in hem woedde, in feite doodnormaal is. ADHD. Aàààrgh! Doodnormaal!!! Dat vindt hij slecht nieuws.

Gelukkig is er nog wel meer met hem aan de hand. Althans in een of andere mate.

Obsessieve-compulsieve stoornis? ASS? Driewerf yes! Sloganman telt constant zijn stappen, het aantal omwentelingen als hij op de fiets zit, loopt in welgeteld 6 stappen de trap op, en meer van dat dwangmatige.

Bipolaire stoornis? Hij bereikt geen piek of daar ligt alweer een put. En omgekeerd.

Hypochondrie? Sloganman kuchte daarnet drie keer en voelde een rare kriebel. Hij zal toch geen keelziekte cultiveren? Opnieuw drie keer kuchen kan uitsluitsel brengen. Als de kriebel wegblijft, is er (misschien) niets aan de hand.

Maar Sloganman heeft/hopelijk hàd nog iets veel vervelenders: een blogger's block. Hij heeft al weken geen mening meer afgescheiden. Maar misschien is dat dan weer wél goed nieuws.

Sloganman, Genkman

GE(N)KTE

Het wereldgeweten moet nu maar eens duidelijk zijn.
Wat willen we?
Minder auto's? Meer autowegen?
Minder betutteling? Meer begrip?
Minder branie? Meer brains?
Minder mist? Meer magic?
Minder macht? Meer middelen?
Minder religie? Meer reflectie?
Minder blabla? Meer ballen?
Minder Romney? Meer Obama?
Minder Genk? Meer genade?
Sloganman weet het even niet meer. En u?

Sloganman, Komaanman

De irritatie slaat toe. En ze is terecht. De radioreclame verkent diepten die we tot dusver onbereikbaar waanden. Zo leidt de zingende ondernemer in de KBC verzekeringenspot al weken tot een chronisch geïrriteerde echtgenote die zich bij Sloganman beklaagt over de nu toch wel aperte slechtitude van sommige radiocommercials.

Sommige. Wat lief van haar. Zalvend ook. Want reclame -en bij uitbreiding dus ook radioreclame- is tenslotte de raison d’être van Sloganman.

De ondernemer die KBC opvoert –alias Koen Van Impe- zingt, op de tonen van de Vijfde van Beethoven: “O, wat een pech. Weer iemand weg. Hoe hou ik m’n mensen toch gemotiveerd? Dat klinkt heel goed. Ja, da’s morgenvroeg het eerste wat ik doe!”

Komaan! denkt Sloganman. En met hem ook Jan Hautekiet.

Het gelijknamige radioprogramma (delete Jan) stond deze ochtend geheel in het teken van de malaise in de audioreclame. Een aantal communicatie- en mediamensen werd gepolst naar de how come van die tristesse. Ook het KBC spotje kreeg er duchtig van langs. Zoals al gezegd: terecht.

Sloganman hoorde iemand beweren dat je geen reclameboodschap zingt, want dat een verkoper toch ook niet begint te kwelen als hij je in ‘t vizier krijgt. Hij verwees daarbij naar de stelling van good old David Ogilvy, reclame-icoon uit de jaren vijftig en zestig.

Komaan! denkt Sloganman.

En de jingle dan? De oervorm van de audioreclame, toch? Mits een sterk statement en de passende compositie toch nog steeds dé oorwurm bij uitstek? Sloganman raadt KBC en zijn reclamebureau aan om eens te rade te gaan bij … Sloganman. Wie? De bedenker van ‘Doe het zelvers doen het met Gamma’, onder andere. 

Sloganman, Neeman

In verkiezingstijden is Nee zeggen meer dan ooit geoorloofd. Alleen de nodige Nee’s kunnen een Ja opleveren. Hoewel. Sloganman heeft al zo vaak Nee geschud, gedacht en gezegd dat hij zich afvraagt of die Ja er nog wel in zit.

Voortgaand op de verkiezingscommunicatie die hij, net als u, fijne follower en toevallige lezer, ongewenst ondergaat, is een Ja verder weg dan ooit. En afgaand op het Facebook getater en de You Tubefilmpjes van de kandidaten is Sloganman steeds meer geneigd om blind te kiezen.

Iene miene mutte, tien pond grutten, tien pond kaas, iene miene mutte is de baas.

Stond er een Iene Miene Mutte op de ene of andere lijst, hij zou er onmiddellijk voor gaan. Maar er zijn nog andere pistes. Aangezien iedereen, niet noodzakelijk in die volgorde maar toch, hetzelfde voorstaat -meer veiligheid, betaalbaar wonen, een gezonde leefomgeving, een betere mobiliteit, een ondernemersvriendelijk klimaat en aandacht voor onze senioren- is het misschien verstandig om voor een slogan te kiezen die zo vreselijk fout is dat hij na een tijdje toch gaat overtuigen. Als je de mantra maar lang genoeg herhaalt.

Super besturen

las Sloganman gisteren in de buurt van Kapellen. Daaronder een frisse jonge vrouwenkop en de aanzet van een brave décolleté. Super besturen. Geen idee wat het betekent. Maar het staat er wel. Had de kandidate in kwestie Sloganman om raad gevraagd, dan had hij die super alsnog vervangen door keicool. Jonger, toch?

Keicool besturen

Het zal er maar staan. En je zal het maar mogen rappen in een keicool You Tubefilmpje.

Besturen is mijn ding, besturen is mijn doel,

maar dan wel besturen met de nadruk op keicool.

Sloganman rapt zomaar wat.