Sloganman, DDman

Jean-Marie Dedecker leeft en tiert nog steeds welig. Sloganman had niet anders verwacht van deze razende roel. In een open brief aan Rudy De Leeuw, voorzitter van het ABVV, gaat hij als vanouds tekeer tegen de manipulatie van de verzorgingsstaat door de zuilenorganisaties annex de vakbonden. En dat doet hij nog steeds op de hem eigen wijze. Ongeremd, cynisch, in niet mis te verstane termen.

Sloganman is geen Dedecker fan. Nooit geweest. Maar naar een tierende open brief heeft hij wel oren. Meer nog. Hij spitst die maar al te graag als hij vermoedt dat er welgemikte oneliners te rapen vallen. En, jawel dus.

Over de vakorganisaties die leven van een percentage op de uitkering van de werklozensteun oreert de oprichter van het zieltogende LDD: Het gerinkel van de kassa klinkt altijd luider dan het geruis van het geweten. 

Over wat hij noemt het recht op luiheid ten koste van het recht op arbeid meldt hij: De Sociale Zekerheid evolueerde van een vangnet naar een hangmat. 

Over het patronaat bericht hij: Doemprofeten voor het eigen profijt. 

En hij sluit zowaar af in Streuveliaans Vlaams met: Sterft, gij oude vormen en gedachten! 

Sloganman heeft hem gehoord, althans gelezen. En hij weet: niemand ligt er wakker van. Jammer. Want als je de tirade terugbrengt tot de essentie gaat het noch min noch meer over de waarheid, de werkelijkheid en de orde van de dag. Jammer dat deze Jean-Marie nooit heeft kunnen ... delegeren.   

Sloganman, Crowdman

Sloganman komt graag nog even terug op de uit de hand gelopen betoging in Brussel. In de krant las hij dat de toestanden aan de Hallepoort ‘het werk’ (?) waren van dronken havenarbeiders slash hooligans slash baldadige jongeren die de betoging misbruikten om een beetje oorlog te maken. Tv- en internetfilmpjes-kijkend België mocht zich vergapen c.q. ergeren aan onder andere een brandend oranje auto’tje.

De twee middenvingers op pagina 1 van De Morgen logen er ook niet om. Ze verhieven zich fuckyou-gewijs richting ordediensten. Sloganman weet nu al dat het geen iconisch beeld wordt. Because no bullets, no blood, no dead people.

Maar Sloganman dwaalt af. Terug naar de brandende oranje auto. Die inspireerde ex-beursman Geert Noels en reclameman Bruno Dillen tot een fijn initiatief: crowdfunding. Refunding in dit geval.

Constructief betogen kan blijkbaar niet. Constructief twitteren wel. De sociale media gebruiken waarvoor ze dienen: solidariteit creëren. Of de initiatiefnemers er ook een agenda mee willen funden doet er niet toe. De werkende mens die z’n auto en z’n gereedschap in rook zag opgaan op dag één van de zogeheten ‘hete herfst’ kan er nu een nieuwe kopen, mét inhoud. Een enthousiaste twitteraar stelde voor om meteen de hele staatsschuld te crowdfunden. Ja, waarom niet? Hét marketinginstrument toch voor grote ondernemers, rijke families en andere ‘poenpakkers’, ‘zakkenvullers’, ‘fraudeurs’ etc. om zich meteen in de gunst van de werkende meute te twitteren. Voorbij hete herfst. Over tot de orde van de dag.

Slganman stelt zich graag en gratis kandidaat om er een wervende slogan voor te bedenken.

Sloganman, Roepman

Wat Sloganman betreft, mag er elke dag betoogd worden. Op papier, op het internet en als het echt, écht nodig is, ja, ook op straat. Maar daar, in het openbaar, mag het geroep intussen wel wat constructiever klinken. Een slogan voor onszelf en een voor het goede doel. Een slogan voor het eigen welzijn en een voor het nut van het algemeen. Sloganman suggereert maar wat:

“En nu we toch aan ’t kank’ren zijn: Kom op Tegen Kànkér!”

“Zakenvullers buiten! Ebola ook!”

“Poenpakkers op de fles! Idem voor IS!”

Constructief betogen, waarom niet? Tegen de indexsprong en tegen de sprong in het duister.

Sloganman, Contentman

Er wordt driftig geklikt langs Vlaamse autowegen. Op de veilig verkeer-affiches althans.

De mannelijke weggebruikers worden aangemaand zich te ‘omgordelen’ met de tussentaalboodschap: “Een slimme gast klikt zich vast”. De vrouwelijke weggebruikers worden op hun beurt aangesproken met het tenenkrullende: “Een slimme griet vergeet dit niet”.

Is het slim om je vast te klikken als je in de auto zit? Nee. Het is niet meer dan normaal.

Is een slimme gast een slimme man? Nee. Hij is een slimme genodigde.

Is een slimme griet een slimme vrouw? Nee. Het is een slimme vis.

Is de actuele klik-campagne voor veilig verkeer een slimme campagne? Nee. Het is weggegooid geld. En een voorbeeld van tussentaal die niet werkt. Een campagne die het verdient om vakkundig gefileerd te worden in een volgende Hautekiet.

Kan Sloganman die kritiek verantwoorden? Ja. Hij verwijst daarbij naar een veilig verkeer-campagne uit het verleden: Roodrijder, doodrijder. Simpeler kan niet. Correcter evenmin.

Een vondst van de betreurde –de kosmos hebbe zijn ziel- Abel Brantegem, het toenmalige vaste copymaatje van de eveneens betreurde –de kosmos etc- Michel Leën.

Zijn er dan geen slogans meer? Nee. Er is nu content. Helaas vaak zonder inhoud. Klikt het niet, dan botst het.

Sloganman, Tussentaalman

Wadisda metta tussetoalgedoeng? Alleina! Der is mor iejn toal en das Aantwaarps, ei mannekes. Of ni soems? Dasseda nog ni deur emme ba de radio en den teivei, da snapte tog ni! Aantwaarrepe bove, joenge! Zegta Slogangast et gezeidei! Gesnope? Brusselèrs, Gengtenèrs, Keurtrakzoane, Asselèrs?

Zot van A! Tis wel ni van maai, mor tis wel ne goeie.

Sloganman, Carl&Wimman

De statements van politieke analysten willen de politieke oneliners wel eens overstijgen. Zeker als ze Carl De Vos heten en hun kijk op de toegepaste democratie verduidelijken op een herfstige maandag in november, in een krant genaamd De Morgen.

Daar zet de man een paar waarheden op een rij, verpakt in wat Sloganman straffe lijnen neigt te noemen. Volgt u even mee…

“Ook de dictatuur van de democratie is een dictatuur”

“Democratie is een structuur maar ook een waarde”

”Het signaal van de kiezer, de abstrahering van miljoenen stemmende burgers, is onbekend en onkenbaar”

“<...>de heersende meerderheid heeft een mandaat. Maar niet om alleen te heersen.”

Een opiniestuk van ruim een halve pagina in een paar lijnen samengevat. Waarom zouden mensen die het niet eens zijn met de maatregelen van de nieuwe regering niet tegen die maatregelen mogen betogen? Natuurlijk mag dat. Zoals Sloganman ook het recht heeft om te betwijfelen of de aangekondigde hete herfst met het democratisch recht als uitgangspunt is geprogrammeerd.

Het blijft de dag van de oneliners, overigens. Want Wim Schamp is dood. 

Een ‘reclamemaker’ die –de kosmos hebbe zijn ziel- vooral een praatjesmaker was, maar niettemin verantwoordelijk blijft voor een paar fijne slogans. Waaronder -nog steeds volgens Sloganman- ‘Annemie’ wellicht de beste was. Annemie Neyts die zich letterlijk opmaakt voor de verkiezingen. Want …

“Ook een vrouwelijke politicus is een vrouw”

“Een politica is een vrouw maar ook een mens”

“Het signaal van deze politica, de concretisering van de liberale gedachte, is gekend en herkenbaar” 
“<...> de politica heeft nog geen mandaat. Maar wel de vaste wil om te heersen”