Sloganman, Contentman

Er wordt driftig geklikt langs Vlaamse autowegen. Op de veilig verkeer-affiches althans.

De mannelijke weggebruikers worden aangemaand zich te ‘omgordelen’ met de tussentaalboodschap: “Een slimme gast klikt zich vast”. De vrouwelijke weggebruikers worden op hun beurt aangesproken met het tenenkrullende: “Een slimme griet vergeet dit niet”.

Is het slim om je vast te klikken als je in de auto zit? Nee. Het is niet meer dan normaal.

Is een slimme gast een slimme man? Nee. Hij is een slimme genodigde.

Is een slimme griet een slimme vrouw? Nee. Het is een slimme vis.

Is de actuele klik-campagne voor veilig verkeer een slimme campagne? Nee. Het is weggegooid geld. En een voorbeeld van tussentaal die niet werkt. Een campagne die het verdient om vakkundig gefileerd te worden in een volgende Hautekiet.

Kan Sloganman die kritiek verantwoorden? Ja. Hij verwijst daarbij naar een veilig verkeer-campagne uit het verleden: Roodrijder, doodrijder. Simpeler kan niet. Correcter evenmin.

Een vondst van de betreurde –de kosmos hebbe zijn ziel- Abel Brantegem, het toenmalige vaste copymaatje van de eveneens betreurde –de kosmos etc- Michel Leën.

Zijn er dan geen slogans meer? Nee. Er is nu content. Helaas vaak zonder inhoud. Klikt het niet, dan botst het.