Sloganman, Iedereenman

De zee. Wat is boeiender dan die woestijn van water? Die eeuwige aanvoer van schuimkoppen uitwaaierend over het strand, bij uitbreiding 'de kust' genaamd. Denk het zonnevuur erbij op een late lentedag en de elementen vallen je zomaar met z'n allen in de schoot. Vier voor de prijs van 0 euro.

Sloganman is een kustman. Altijd geweest. Het beklimmen van de laatste duin die je scheidt van de zee. Een cadeau, toch! Dat klauteren naar de eindeloze streep die daar voor je ligt. Je eerste contact met de eeuwigheid, als peuter. Nu, steeds vaker, de laatste speelplaats voor senioren met heimwee naar de onsterfelijkheid van toen. 

Een Belgische bouwpromotor lokt de oudere landgenoot via fotoshop naar kraakwitte designflats aan de rand van de vloedlijn. Gevels van glas met 180° zicht op zee moeten de uitdovende mens ervan overtuigen om nog gauw even te investeren in de illusie van luxe, via de claim De kust is van iedereen. Hmm, wishful thinking?

Sloganman denkt terug aan de slogan van de stad Antwerpen in prehistorische tijden: 't Stad is van iedereen. En hij brengt ook nog even de onsterfelijke meezinger van Thé Lau in herinnering: Iedereen is van de wereld en de wereld is van ... Juist. 

Sloganman blijft een fan van de kust. Maar dan wel de Zeeuwse. De kust zoals ze hoort te zijn: zichzelf. Niet gehinderd door bouwprojecten die beter een voorbeeld zouden nemen aan de meester zelve -de zee- voordat ze zichzelf tot 'designproject' verheffen. Daar, in Zeeland, is de kust nog van iedereen. Eindeloos weids. Voor 0 euro. Of je nu vijf bent of vijfentachtig.