Sloganman mag graag naar The Blacklist kijken. Een onbehaaglijk mooie serie op Vier. Rauwe actie, donkere fotografie, cynische karakters, gitzwarte humor. De 3.0 versie van de strijd tussen goed en kwaad. Alleen jammer dat ze voortdurend wordt onderbroken door –veelal foute- reclame.
Een bloedstollende scène in een verlaten
fabriek gaat naadloos over in een still
shot van een stijlloze hotelkamer in Berlijn omdat Trivago zonodig kwijt
wil dat je op haar site de goedkoopste overnachtingen vindt. Een keiharde vechtscène
wordt gevolgd door het vermeende effect van een slankproduct. En zo worden kwaad,
haat en duistere nietsontziendheid zowat elke tien minuten onderbroken door over
the top vrolijkheid en wereldvreemd geluk.
Een Beemster kaas wordt een hinderlijk stuk
vreten dat Raymond ‘Red’ Reddington -malt whisky in de hand- zonder nadenken door
het raam zou mikken. Een stofzuiger die uit het niets opduikt na het opruimen
van een paar ontzielde lichamen? Pure scenarioschennis!
Een luchtig mannengeurtje in het holst van
de ruigheid? Het zou bij wet verboden moeten worden.
Maar ja, wie is Sloganman? Een argeloze
kijker toch, als hij voor het tv-scherm zit? Een jongetje dat geboeid meesurft
op de sinistere fantasie van een scenarist. En, by the way, is reclame niet
altijd al zijn biotoop geweest? Jawel. Maar niet de wereld die ze oproept op het
foute moment.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten