Sloganman, Blikman

Op weg naar de opnamestudio werd Sloganman heel even opgehouden door een stakingspiket. Dat wil zeggen: mannen in groene en rode hesjes, onder wie één met een groene vlag. De mannen blokkeerden de toegang tot een bedrijf waaraan Sloganman alleen maar fijne herinneringen heeft. Niet als bandarbeider, maar als tekstsmid. Een bevoorrechte positie. Zeker voor een uitgesproken linkshandige.

De groene en rode mannen warmden zich aan de onvermijdelijke vuurkorf waarin de onvermijdelijke palletten onvermijdelijk vlam hadden gevat. Een setting die het stakingspiket meteen een officiële status verleende.  

Sloganman stond met draaiende motor tussen twee trucks, waarvan de bestuurders door de mannen werden aangesproken. Eén van de mannen gunde ook Sloganman een blik. 
De blik zei: “U bent duidelijk geen CEO en u ziet er ook niet uit als een HR manager. U kan doorrijden zodra deze jongens aan de kant staan.” Sloganman beantwoordde de blik met een blik die zei: “Ik ben geen CEO en evenmin een HR manager. Ik rij door zodra deze jongens aan de kant staan.” Een stakingsblik kan je maar beter beamen.

Toen Sloganman terugkeerde waren de mannen nog steeds op post, stond er een mooie rij buitgemaakte trucks en hadden enkele chauffeurs zich mee rond het vuur geschaard, een blikje Drinkjemetverstand in de hand. De man van de blik keek Sloganman aan met een blik die zei: “Daar is die niet-CEO van daarnet die er ook niet uitziet als een HR manager. We laten hem rijden.” Sloganman beantwoordde hem met een blik die zei: “Bedankt dat je meteen ziet dat ik noch een CEO noch een HR manager ben. Zie je dat aan mìj, of aan de auto waarmee ik rij?”

Sloganman zal het rijmen nooit afleren. Zeker niet als het bijdraagt tot een goed begrip.