Patrick Janssens en LDV United versmalden Antwerpen ooit tot
‘A’, algemeen Antwerps voor U. Een geniale vondst, die, zoals alle geniale
vondsten, zomaar voor het grijpen lag. Alleen had niemand ze ooit opgemerkt,
laat staan opgeraapt, opgepoetst en tot stralend stadslogo verheven.
Het ABVV heeft ook iets met ‘A’. De beginletter,
bijvoorbeeld, maar vooral de neiging om zich in woelige tijden van de knuisten
van de ‘A’venarbeiders te bedienen.
Nu ‘A’ in handen is van de vijand mag er oorlog worden
verwacht. De vakbondcentrale(s) houden het sussend bij een staking. Er is geen
- met de nadruk op géén- betoging gepland. Maar wie staakt, wil zich die dag
toch laten horen, de reden waarom er gestaakt wordt toch even ventileren? Een
stil liggende haven, niet opgehaald huisvuil en een haperend stadsverkeer zijn
toch geen statements? Dat zijn hooguit voorbijgaande ongemakken. Als je staakt,
ben je in vechtmodus, wil je de vijand een poepje laten ruiken, spreek je af
met de maten en makkers voor ’n Maes of tien en dan… hoppa, de beuk erin!
Sloganman hoopt dat al wat hij hier verkondigt pure onzin is.
Blogvulling. Content om de content. Maar hij vreest dat je de elementen niet
zomaar kan bedwingen. Dat windzaaiers nog steeds storm oogsten. En dat de
elementen die hij bedoelt de aangekondigde actie(s) niet zullen schuwen. Een
Avenarbeider die na de rellen in Brussel zijn mening mocht luchten had het over
‘nog maar een begin’. Want een hete herfst, daar moet de brànd in, toch?
Sloganman heeft beroepshalve wel eens wat met de havenomgeving
te maken. Als schrijver en herschrijver van veiligheidsboodschappen, gericht
aan diegenen die er kennelijk niet voor terugdeinzen om een kassei uit de
stadsgrond te wrikken en vervolgens moedig door een uitstalraam te mikken.
Sloganman zou de sledgehammers van de Aven een simpele
slogan willen aanreiken waarmee ze hun vastberadenheid zwijgend kunnen
ventileren:
Tgonijalliejnoemongs, moroekkoem A
(‘t gaat niet alleen om
ons, maar ook om u).
Bijvoorbeeld.
