Sloganman, Blackman

Sloganman mag graag naar The Blacklist kijken. Een onbehaaglijk mooie serie op Vier. Rauwe actie, donkere fotografie, cynische karakters, gitzwarte humor. De 3.0 versie van de strijd tussen goed en kwaad. Alleen jammer dat ze voortdurend wordt onderbroken door –veelal foute- reclame.

Een bloedstollende scène in een verlaten fabriek gaat naadloos over in een still shot van een stijlloze hotelkamer in Berlijn omdat Trivago zonodig kwijt wil dat je op haar site de goedkoopste overnachtingen vindt. Een keiharde vechtscène wordt gevolgd door het vermeende effect van een slankproduct. En zo worden kwaad, haat en duistere nietsontziendheid zowat elke tien minuten onderbroken door over the top vrolijkheid en wereldvreemd geluk.

Een Beemster kaas wordt een hinderlijk stuk vreten dat Raymond ‘Red’ Reddington -malt whisky in de hand- zonder nadenken door het raam zou mikken. Een stofzuiger die uit het niets opduikt na het opruimen van een paar ontzielde lichamen? Pure scenarioschennis!

Een luchtig mannengeurtje in het holst van de ruigheid? Het zou bij wet verboden moeten worden.

Maar ja, wie is Sloganman? Een argeloze kijker toch, als hij voor het tv-scherm zit? Een jongetje dat geboeid meesurft op de sinistere fantasie van een scenarist. En, by the way, is reclame niet altijd al zijn biotoop geweest? Jawel. Maar niet de wereld die ze oproept op het foute moment.

Sloganman, Avenman

Patrick Janssens en LDV United versmalden Antwerpen ooit tot ‘A’, algemeen Antwerps voor U. Een geniale vondst, die, zoals alle geniale vondsten, zomaar voor het grijpen lag. Alleen had niemand ze ooit opgemerkt, laat staan opgeraapt, opgepoetst en tot stralend stadslogo verheven.

Het ABVV heeft ook iets met ‘A’. De beginletter, bijvoorbeeld, maar vooral de neiging om zich in woelige tijden van de knuisten van de ‘A’venarbeiders te bedienen.

Nu ‘A’ in handen is van de vijand mag er oorlog worden verwacht. De vakbondcentrale(s) houden het sussend bij een staking. Er is geen - met de nadruk op géén- betoging gepland. Maar wie staakt, wil zich die dag toch laten horen, de reden waarom er gestaakt wordt toch even ventileren? Een stil liggende haven, niet opgehaald huisvuil en een haperend stadsverkeer zijn toch geen statements? Dat zijn hooguit voorbijgaande ongemakken. Als je staakt, ben je in vechtmodus, wil je de vijand een poepje laten ruiken, spreek je af met de maten en makkers voor ’n Maes of tien en dan… hoppa, de beuk erin!

Sloganman hoopt dat al wat hij hier verkondigt pure onzin is. Blogvulling. Content om de content. Maar hij vreest dat je de elementen niet zomaar kan bedwingen. Dat windzaaiers nog steeds storm oogsten. En dat de elementen die hij bedoelt de aangekondigde actie(s) niet zullen schuwen. Een Avenarbeider die na de rellen in Brussel zijn mening mocht luchten had het over ‘nog maar een begin’. Want een hete herfst, daar moet de brànd in, toch?

Sloganman heeft beroepshalve wel eens wat met de havenomgeving te maken. Als schrijver en herschrijver van veiligheidsboodschappen, gericht aan diegenen die er kennelijk niet voor terugdeinzen om een kassei uit de stadsgrond te wrikken en vervolgens moedig door een uitstalraam te mikken.

Sloganman zou de sledgehammers van de Aven een simpele slogan willen aanreiken waarmee ze hun vastberadenheid zwijgend kunnen ventileren:

Tgonijalliejnoemongs, moroekkoem A 

(‘t gaat niet alleen om ons, maar ook om u).

Bijvoorbeeld.

Sloganman, DDman

Jean-Marie Dedecker leeft en tiert nog steeds welig. Sloganman had niet anders verwacht van deze razende roel. In een open brief aan Rudy De Leeuw, voorzitter van het ABVV, gaat hij als vanouds tekeer tegen de manipulatie van de verzorgingsstaat door de zuilenorganisaties annex de vakbonden. En dat doet hij nog steeds op de hem eigen wijze. Ongeremd, cynisch, in niet mis te verstane termen.

Sloganman is geen Dedecker fan. Nooit geweest. Maar naar een tierende open brief heeft hij wel oren. Meer nog. Hij spitst die maar al te graag als hij vermoedt dat er welgemikte oneliners te rapen vallen. En, jawel dus.

Over de vakorganisaties die leven van een percentage op de uitkering van de werklozensteun oreert de oprichter van het zieltogende LDD: Het gerinkel van de kassa klinkt altijd luider dan het geruis van het geweten. 

Over wat hij noemt het recht op luiheid ten koste van het recht op arbeid meldt hij: De Sociale Zekerheid evolueerde van een vangnet naar een hangmat. 

Over het patronaat bericht hij: Doemprofeten voor het eigen profijt. 

En hij sluit zowaar af in Streuveliaans Vlaams met: Sterft, gij oude vormen en gedachten! 

Sloganman heeft hem gehoord, althans gelezen. En hij weet: niemand ligt er wakker van. Jammer. Want als je de tirade terugbrengt tot de essentie gaat het noch min noch meer over de waarheid, de werkelijkheid en de orde van de dag. Jammer dat deze Jean-Marie nooit heeft kunnen ... delegeren.   

Sloganman, Crowdman

Sloganman komt graag nog even terug op de uit de hand gelopen betoging in Brussel. In de krant las hij dat de toestanden aan de Hallepoort ‘het werk’ (?) waren van dronken havenarbeiders slash hooligans slash baldadige jongeren die de betoging misbruikten om een beetje oorlog te maken. Tv- en internetfilmpjes-kijkend België mocht zich vergapen c.q. ergeren aan onder andere een brandend oranje auto’tje.

De twee middenvingers op pagina 1 van De Morgen logen er ook niet om. Ze verhieven zich fuckyou-gewijs richting ordediensten. Sloganman weet nu al dat het geen iconisch beeld wordt. Because no bullets, no blood, no dead people.

Maar Sloganman dwaalt af. Terug naar de brandende oranje auto. Die inspireerde ex-beursman Geert Noels en reclameman Bruno Dillen tot een fijn initiatief: crowdfunding. Refunding in dit geval.

Constructief betogen kan blijkbaar niet. Constructief twitteren wel. De sociale media gebruiken waarvoor ze dienen: solidariteit creëren. Of de initiatiefnemers er ook een agenda mee willen funden doet er niet toe. De werkende mens die z’n auto en z’n gereedschap in rook zag opgaan op dag één van de zogeheten ‘hete herfst’ kan er nu een nieuwe kopen, mét inhoud. Een enthousiaste twitteraar stelde voor om meteen de hele staatsschuld te crowdfunden. Ja, waarom niet? Hét marketinginstrument toch voor grote ondernemers, rijke families en andere ‘poenpakkers’, ‘zakkenvullers’, ‘fraudeurs’ etc. om zich meteen in de gunst van de werkende meute te twitteren. Voorbij hete herfst. Over tot de orde van de dag.

Slganman stelt zich graag en gratis kandidaat om er een wervende slogan voor te bedenken.

Sloganman, Roepman

Wat Sloganman betreft, mag er elke dag betoogd worden. Op papier, op het internet en als het echt, écht nodig is, ja, ook op straat. Maar daar, in het openbaar, mag het geroep intussen wel wat constructiever klinken. Een slogan voor onszelf en een voor het goede doel. Een slogan voor het eigen welzijn en een voor het nut van het algemeen. Sloganman suggereert maar wat:

“En nu we toch aan ’t kank’ren zijn: Kom op Tegen Kànkér!”

“Zakenvullers buiten! Ebola ook!”

“Poenpakkers op de fles! Idem voor IS!”

Constructief betogen, waarom niet? Tegen de indexsprong en tegen de sprong in het duister.