Sloganman, Lauman

Voor Thé (b)Lau(w)

Rij, rij, rij nog lang en rigoureus.

Je bent voor altijd van de wereld.

Sloganman, Mman

Sloganman woont in een huis dat ideaal gesitueerd is voor een hoge M-quotering. Althans, als het voorstel van minister Schauvliege om een mobiliteitsquotum voor woningen te implementeren de geplande testfase en de groeiende sociale en politieke tegenstand overleeft.

Sloganman heeft zelfs al een tagline in gedachten voor de promotie van de eventuele verkoop van zijn huis:

Mobiliteitsvriendelijk huis, middenin de wereld.

Maar het kan nog mooier, toch? Sloganman denkt hardop aan een Thuisquotum. Hoe hoog is het gezelligheidsgehalte van een woning? Wordt ze omringd door andere Thuizen, bewoond door sociaalvoelende buren zonder strafblad? Heeft het huis een voortuintje met bio-plantenperkjes annex een gezellige achtertuin met voldoende ruimte en mogelijkheden voor een topless zone in de zomer en een vriesbestendig yogahokje  in de winter? Is er voldoende parkeerruimte voor de vlotte ontvangst van verre, zich-met-de-Tesla-verplaatsende familie en vrienden? Is het voorzien van een logeerruimte waar bezoekers in opperste gezelligheid kunnen overnachten en vertoeven? Een Thuis is waar je Stella staat Thuis? Een Maten, Makkers, Maeshuis? Laten we het houden bij een

Sloganmanhuis, goedgekeurd door Schauvliege.

Sloganman, Pman

Sloganman had ooit het genoegen het podium te mogen delen met Drs. P. Een ontmoeting die niet méér voorstelde dan de uitwisseling van een handdruk, een kort gesprek over de podiumbelichting en het antwoord op ’s mans vraag ‘En wie bent u?’

Sloganman was toen al fan. En fans zijn dus blij met die handdruk, die korte babbel en die vraag. Fans koesteren dit soort ontmoetingen en diepen ze maar al te gretig op telkens als het icoon ter sprake wordt gebracht. Zoals nu. Met het overlijden van de man.

Denk aan de huiveringwekkende ballade die de toenmalige ‘luisterliedwereld’ met verstomming sloeg omdat de achtenswaardige Drs. een man bezong die zijn kinderen en zijn vrouw uit een sneeuwslede kukelde om aan een hongerige wolvenbende te ontkomen.

Sloganman was er na de eerste beluistering heel even kapot van, maar hoorde het in de jaren die volgden steeds liever. Want de huiver werd op zijn beurt kauwklaar overgeleverd aan de lach. “Trojka hier, trojka daar, moeder, is de koffie klaar” en dat soort fraais.

Sloganman heeft begrepen dat de Drs. in zijn vlegeljaren ook reclameteksten schreef. Dat was hem niet bekend, maar hij twijfelt er niet aan dat ze hebben bijgedragen tot de originaliteit en de zeggingskracht waarop de schrijvende Noorderburen nog steeds het patent hebben. Met die noodzakelijke handvol ironie als remedie tegen het vingertje van Calvijn. Tegenprikken uit zelfbehoud.

Doctorandus in de Onzinwetenschappen

is een titel die Sloganman de heer P. graag posthuum toekent. In de wetenschap dat ook die andere dichter-zanger-van-het-lichtgestoorde-lied, Bram Vermeulen, deze uitreiking van harte zou hebben gesteund. Jammer genoeg gaan ook dat soort mensen dood. Soms.

Sloganman, Tourisman

10 dagen zuigen aan Zuid-Frankrijk. Die eeuwig volle, rijkelijk stromende pretklier van Europa. Sloganman mag er graag aan terugdenken, ook als de plicht alweer roept en tiert.

Hij was er tien dagen tourist in de interactieve zin van het woord. Op experience vakantie, zoals dat heet. Uitgezonderd op de momenten dat hij -alle zintuigen in aanslag- op het balkonnetje van zijn huurappartement zat. Le Grand Bleu, de pannendaken van Cassis, de hoog oprijzende kaap, het zwevende kasteel en de prille aanzet van Les Calanques voor zich. Alles gevangen in één beeld.

Terug te lande, hoorde Sloganman die andere Tourist. Op de nog even naar de juiste golflengte tastende radio. De Tourist die na een gedurfde uitstap naar Humo’s Rock Rally niet zonder succes het leven van alledag bezingt in de taal van Slongs Dievanongs. Het Antwerps. Weliswaar in gekuiste vorm.

Wat Axl Peleman niet vermocht, heeft deze Tourist spontaan voor mekaar gebracht: hij is zonder het te willen een wannes geworden.

Een wannes is iemand die niet Vandevelde heet en nog leeft. Iemand die wéét dat de Wannes die Vandevelde heette en niet meer leeft, niet na te wannesen is. Maar wel iemand die naast hem zou kunnen staan. Verwonderd over het applaus dat ook hem, podiumtourist, te beurt valt. En dat dank zij die ene onverbeterlijke oneliner die alle dialecten, muziekstijlen en -smaken overstijgt:

Over de liefde onderààndelde ni

Slogan is fan van deze lijn. Want hij wou dat hij ze zelf bedacht had. En dat ze desnoods op kussens geborduurd –hij zegt maar wat retro’s- in de huiskamers lag.

Sloganman hoorde de song opnieuw toen hij in zijn comfortabele break een Range Rover tegemoet reed met op de nummerplaat de kapitale naam

ROSEANNE

Hij moest meteen aan 1000 euro en aan Wim De Craene denken. Ook een wannes, al was het maar om die twee iconische songs: Tim en, jawel, Rozane. In semi-NederlandsVlaams gezongen weliswaar, maar dat is intussen ook een dialect.

De Roseanne achter het stuur was het type dat je in die auto’s verwacht: blond, getaand, geringd, gezonnebrild. Wim had ze maar niks gevonden.

En vandaag, de duivel lijkt ermee gemoeid, fietste Sloganman voorbij een geparkeerde auto met op de nummerplaat:

CHRIST 

Wie deze onzin op zijn geweten heeft, is hem niet bekend, maar hij probeert er zich iemand bij voor te stellen, gebukt onder de foute tatoeages, in een zwarte outfit, met steil opgeschoren haar.

Aan Tourist: van hieraf moet je gaan, met vallen en opstaan.

Aan ROSEANNE: hoe leeg kan een Range Rover zijn
En aan CHRIST: Jezus! 

Sloganman, Zuidman

Nee, Sloganman resideert niet in het van de Sinksenfoor ‘bevrijde’ Antwerpen-Zuid. Hij dacht er ooit over na, maar telde zijn centen en concludeerde dat de stille wens niet opwoog tegen de harde tol.

Inmiddels woont hij gewoon tussen de mensen. Het Zuid versmalde zich tot een occasionele babbel met vrienden in de Entrepôt du Congo, een pintje met de partner in de Hopper, een quiche met passend wijntje in de Patine of een opname in de studio van Vlaanderens bekendste radiostem.

Het Zuidén daarentegen jeukt nog steeds. In zoverre dat er zelfs dringend gekrabd moet worden. Dat gebeurt een week lang in het nooit door Sinksenkermissen geplaagde Cassis. Het oude vissersdorpje in de Provence waar je meteen weer naartoe wil als je er één keer bent geweest. Maar resideren? Nee, dat zou nefast zijn voor de magie. De blauwe glans die eromheen hangt verdraagt geen grijze tinten.

Sloganman gaat de communicatie hier te lande even on hold zetten. Hij gaat zijn zintuigen de vrijheid gunnen. Er mag, nee, er moét ongebreideld gekeken, geluisterd, gevoeld, geroken en geproefd worden. Een week lang. Om daarna, als hij weer eens op ’t Zuid belandt, de Sinksenfoor te missen die daar thuishoort, toch?

Sloganman Fundman II

Photosessions referring to the McCann case and the former blog post of Sloganman:


Madeleine McCann, 3 years young:

Kate McCann, after having lost her daughter in so called 'mysterious circumstances':

Omdat Sloganman nog even een vervolg wilde breien aan z'n vorige blog. En omdat fotosessies meestal 'communicatiedoeleinden' dienen, van welke aard ook... 
Morgen weer over tot de orde van de reclamedag. Beloofd.

Sloganman, Fundman

Sloganman is geen fundraiser noch een die hard charity sponsor. Maar af en toe wil hij wel eens een uitzondering maken. Als het om een georchestreerd onrecht gaat, bijvoorbeeld. Als een nu al 8 jaar vermist meisje nog steeds een welkome voedingsbodem blijkt voor riooljournalistiek en onbegrijpelijke politieke, juridische en politionele beslissingen.

De toen bijna 4-jarige Madeleine McCann verdween op 3 mei 2007 ‘op mysterieuze wijze’ uit haar vakantieverblijf in Praia da Luz, Portugal. Een mysterie dat inmiddels al tientallen potentiële verdachten heeft opgeleverd, de ene al ‘vergezochter’ dan de andere. En dit terwijl de onderzoeksrapporten – vrij te consulteren op het internet – ruim 30 000 pagina’s lang slechts in één richting wijzen: de betrokkenheid van de ouders.

De inspecteur die indertijd het onderzoek leidde, de feiten verzamelde en – na zijn gedwongen overplaatsing naar een andere dienst – die feiten op een rij zette in zijn boek ‘A Verdade da Mentira’ ofte ‘De Waarheid achter de Leugen’, is nu veroordeeld tot een schadeloosstelling van de ouders ten bedrage van een kleine 600.000 euro, exclusief interesten. De oorspronkelijke eis bedroeg het dubbele van dit bedrag, maar het blijft een hoge prijs voor het verkondigen van een mening op basis van, nogmaals, feiten. De bekendmaking van de inspecteur zou de loop van het onderzoek ‘gehinderd’ hebben en de ouders pijnlijk hebben getroffen.

Kate en Gerry McCann zijn wat dat betreft niet aan hun proefstuk. Met de hulp van spin doctor Clarence Mitchell en de advocaten van Carter-Ruck hebben ze inmiddels al heel wat centjes verdiend, enkel en alleen met eisen tot genoegdoening, rechtzetting, schadeloosstelling en ander lucratief juridisch gedoe.

De aanval blijkt in hun geval de beste verdediging. De pers doet er het zwijgen toe of praat de ouders en hun vertegenwoordiger(s) naar de mond. De politie heeft het onderzoek naar een mogelijke dader / mogelijke daders drie jaar geleden weliswaar opnieuw geopend, maar de ouders van meetaf aan ‘buiten verdenking’ gesteld. Mensen die op grond van de onderzoeksrapporten en het inmiddels ondoordringbare web van tegenstrijdigheden de stem verheffen worden monddood gemaakt of opgejaagd tot – in één geval – de zelfgekozen dood erop volgt.

Sloganman volgt de zaak al een tijdje – een mens moet iéts volgen in z’n leven – en heeft begrepen dat een en ander op z’n zachtst gezegd ‘met de mantel der liefde (?)’ wordt toegedekt. Door de Britse politie. Door de Britse machthebbers. Door de Britse pers.

Om dat toe te lichten gaat hij even héél kort door de bocht, maar toch…

THE STORY OF MADELEINE MCCANN IN A FEW PHOTOGRAPHS

The McCann couple a few weeks after the alleged abduction of their daughter Madeleine

The McCann couple fully aware of the people's reaction in regard to the first photograph

Kate McCann as a deeply troubled, sainted mother at a professional photosession

Kate McCann as a self proclaimed victim of justice outside the Lisbon court room

Als u de context beter wil begrijpen, ga dan eens kijken op www.mccannpjfiles.co.uk en op jillhavern.forumotion.net.

De ex-inspecteur gaat in hoger beroep. Terecht. En hij wordt daarbij ondersteund door een steeds grotere groep mensen-die-het-in-de-doofpot-stoppen-van-pijnlijke-waarheden-stilaan-strontbeu-zijn. Onder wie ook Sloganman. Die stortte daarom vandaag een symbolische bijdrage op het gofundme account, opgezet door een moedige, waarheidslievende madam om het hoger beroep mee te financieren. Een druppel van hoop in een zee van onwaarheid.

Sloganman weet het. De bootvluchtelingen, Nepal, Syrië, de kankerbestrijding, de armoede en het onrecht in eigen land en elders zijn zoveel belangrijker. Maar hij is nu eenmaal Sloganman. Een mens met een mening die zijn plek in de kosmos probeert te verdienen met een maandelijkse storting voor een wereldwijd goed doel waarvoor kinderen van bijna 4 géén geldmachines zijn.