Sloganman rijdt kriskras door stad en land en surft naar de verste uithoeken van het internet op zoek naar wat hij noemt 'slappe slogans'. Is zijn kritiek terecht? En wat kan hij desgevallend voor ùw merk, onderneming of organisatie betekenen? Lees z'n blog. Die is kort, to the point en inspirerend. Want ... wie zich met een slogan wil outen, heeft er beter géén dan een foute.
woensdag 1 september 2010
Sloganman, RIPman
Een ex-collega, een dichter met een zekere naam en een vrij gekend oeuvre, waaronder de bundel 'Een mes in een huis vol gekken', waarschuwde Sloganman ooit voor het lezen van de doodsberichten in de krant.
Het zou je al te vroegtijdig de indruk geven dat je sterfelijk was, en sterfelijkheid was voor dichters en kunstenaars van zijn generatie nu eenmaal ondenkbaar of toch een gedachte die je zo lang mogelijk hoorde uit te stellen.
De onsterfelijke dichter leeft nog, maar Sloganman heeft zijn raad altijd in de wind geslagen. Erger. Hij zocht sindsdien spontaan de necroberichten op. Hij vermoedt: om zijn angst voor de dood te bezweren.
Vandaag is het opmerkelijkste doodsbericht datgene van Laurent Fignon, in sommige kranten zelfs gespreid over twee volle pagina's, want de man was door zijn overwinningen in de Tour toch ook een beetje een bekende van ons allemaal ... RIP, denkt Sloganman, voor zover je RIP kan denken.
Nog onder de indruk van het droeve nieuws, bladert hij verder en, kijk, naast de puzzelrubriek, stuit hij op een heel ander doodsdbericht. Ogenschijnlijk een bericht als alle andere, maar bij nader toezien van een toch wel heel merkwaardige teneur :
Heden
28 augustus 2010
ben ik
GEORGES BRACKE
vroom overleden
Heeft Sloganman iets gemist? Is het tegenwoordig bon ton om je eigen overlijden te adverteren en alvast iedereen uit te nodigen op de uitvaart? Is de heer Bracke heengegaan in de wetenschap dat hij nu vanop zijn pluchen stoel in het hiernamaals, een extra-portie rijstepap vriendelijk afwijzend, de plechtigheid zelf integraal kan volgen? Zijn voorheen gegane echtgenote naast hem, beiden herverbonden in een soort eeuwige jeugd?
Sloganman verlangt zowaar naar het leven. En naar de massa's foute slogans die nog in zijn gezichtsveld zullen opduiken. De ene al fouter dan de andere. Dat lichte pijntje in de liesstreek betekent niets. Een pijntje van voorbijgaande aard. Geen klonter. En ook geen andere kwaal die eventueel begint met de letter k.
RIP, alle foute slogans ter wereld.
Maak er een echte slàgzin van. Met Sloganman. Bel of mail naar Roland Arnould, 0475510900 / r.arnould@skynet.be
