Sloganman leest en hoort ’m dagelijks,
samen met miljoenen andere landgenoten.
De
crisis mantra. Dat we ons geen illusies moeten
maken over de zogenaamde welvaart. Die heeft haar langste tijd gehad. We leven
op voet van oorlog. Met onze overdaad, onze gemakzucht, onze graaigraagheid, met
elkaar.
Guillaume legt in De Morgen welbespraakt
als steeds zijn hoogstpersoonlijke vinger op de wonde. Dit voorlopig nog
imaginaire land heeft geen merkidentiteit.
Of toch geen overtuigende. We zijn wat heet ontembaar, maar alleen als we onder
de voet gelopen worden. Dàn klauwen we terug. Tot dusver, jammer maar helaas, meestal
in het eigen vlees.
De allochtoon-die-sedert-kort-niet-meer-zo-mag-heten kijkt ongelovig (!) toe op die grauwende onmacht. En pakt vervolgens
als het effe kan de biezen. Terug naar het oude vaderland waar men, luidens een
bijdrage in weer een ander medium, zit te springen om autochtone hoogopgeleiden.
De stroom sociale enquêtes die dezer dagen
over het land wordt uitgestort, levert nog meer ontregelende resultaten op. De
nieuwe welvaart blijkt nu bijna-armoede te heten. De middenklasse bevindt zich
zoniet op een hellend vlak, dan toch op zeer glad ijs. En ook de kloof tussen
arm en rijk wordt groter, zo heet het, maar dat is dan weer oud nieuws.
Hebben de Grieken een merkidentiteit? De
Spanjaarden? De Portugezen? De Roemenen? De Azerbeidjanen? En onze concitoyens ? Moeten die wel zo blij
zijn met hun haan? Want ook dat kraaien lijkt verdacht veel op klauwen tegen de
bierkaai. En die sporen, mjah, die hebben indertijd in Kortrijk ook niet echt
veel indruk gemaakt.
Als we nu eens kozen voor een wereldsymbool?
Een inspirerende, mobiliserende merkidentiteit-voor-de-planeet. Samengebald in
een kreet of een logo waar de universele mens zich massaal in kan herkennen,
meer nog: wordt door opgetild.
Sloganman wil best meezoeken. Onbezoldigd. Op
voorwaarde dat Hillary Clinton hem als adviseur wordt toegewezen, mét die
heerlijke haarsnit van toen, en desnoods met Bungalow Bill erbij … Maar hij weet
wel zeker dat ook dat - net als een landstitel voor Club Brugge, een wereldhit
voor Will Tura en 2m10 voor Tia Hellebaut - een illusie blijft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten