Wie leest de doodsberichten in de krant? Sloganman does. Waarom?
Omdat hij wil weten waar hij zich bevindt
op het gemiddelde levenspad. Halfweg of al een eind erover? Hij leeft in elk
geval al langer dan Jan Simoen vermocht. Een schrijver die als dusdanig niet overmatig
bekend was. Een jeugdauteur die prachtige boeken schreef voor té weinig
jongeren. Maar vooral: een mens die het noodlot niet kon afwenden, al leefde
hij met meer zwier en panache dan velen onder ons.
Een levensgenieter, jawel, het bestaat. Jan
geniet er zelfs nog van nà z’n dood. Want lees nu zelf:
Mijn
land heet niet België of Nederland of Zweden, het heet Leven, en boy, o boy,
wat heb ik me hier thuis gevoeld, de laatste 59 jaar.
JAN
SIMOEN 1953-2013
Sloganman houdt één minuut stilte. En
vraagt u om hetzelfde te doen. Ter herinnering aan een man die schitterde in de
luwte, maar daarom niet minder van harte. Het ga je goed, Jan, in die rare
ruimte die we wel eens het Hiernamaals noemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten