Sloganman, Glazen man

Het Glazen Huis op de Groenplaats in Antwerpen is niet alleen. Overal in het Vlaamse land duiken glazen huizen op. Ook daar waar Sloganman leeft, werkt en zich ontspant, staat er een. Er wonen weliswaar geen StuBru medewerkers, maar de empathie met Music For Life is er niet minder om.
Artiesten die in het grote Glazen Huis nooit zouden worden uitgenodigd, maar daarom niet minder artiest zijn, geven hier acte de présence. Onder hen misschien wel één van Vlaanderens meest onderschatte singer songwriters.
Sloganman hoort hem sporadisch nog wel eens op de radio, als er nostalgisch teruggeblikt -in dit geval teruggeluisterd- moet worden.
Als songtitels al slogans zouden zijn of kunnen zijn, is dit ongetwijfeld een van de sterkste en meest kernachtige :


You


Een uitstekende streep muziek uit vroeger jaren, die er ondanks de gedateerde productie nog altijd staat ... als een huis. De straffe stem die het zingt, is die van Piet Vanden Heuvel, singer songwriter pur sang en dezer dagen vaste sidekick van Bart Peeters.
Op 19 december gaat Piet 'los' in Kalmthout, samen met nog een stel andere artiesten-die-naam-waardig, om zijn bijdrage te leveren aan de nieuwe Music For Life actie


Laat een weeskind niet alleen


Ja, dat bedoelt Sloganman: You, laat een weeskind niet alleen! Ga dat zien, ga dat horen. Piet, zelf weeskind van de Vlaamse muziekscène, rekent op you.

Sloganman, Gman

De Opel en Chevrolet dealers presenteren zich aan de GM-klant als Gman. Sloganman vindt dit een fijne naam, maar denkt spontaan aan een figuur. Een snelle jongen op vier wielen die -weliswaar in alle veiligheid en geheel volgens de regels- de juiste auto aan de juiste man of vrouw brengt. "Alstublieft: een nieuwe Opel voor u", "Hier zie, de nieuwe Chevrolet!"
Maar dit terzijde. De slagzin die Gman verkondigt, vindt Sloganman problematischer. Want wat belooft Gman?


Gman
geeft om uw wagen


What the hell? Een autoverkoper die om uw wagen geeft? Voor Sloganman is deze boodschap al even evident als een gauwdief die om uw portefeuille of uw handtas geeft.  
Waarom geeft Gman bijvoorbeeld niet om iets waardevollers, iets dat tot de verbeelding spreekt? Om werkgelegenheid, bijvoorbeeld. Of om goeie afspraken.  


Sloganman is nooit een Opel- noch een Chevroletman geweest, en dat zal hij ook nooit worden. Niet omdat het geen goeie auto's zouden zijn. Ze hebben hem gewoon nooit aangesproken. En als ze hem al aanspraken gaf hij geen zier om wat ze vertelden.


Sloganman geeft om slagzinnen die iets minder vanzelfsprekend zijn. Just try harder, Gman! 


Morgen weer boodschappen doen met de VW. Das Auto.

Sloganman, Klaasman

Klaas was ooit een cultfiguur in Provo-tijden (zie Wikipedia). Een imaginaire antiheld. Een anarchistenklaas, in het leven geroepen door de zelfverklaarde 'anti-rookmagiër', Jasper Grootveld.
De Goede Sint wordt ook nu nog wel eens Klaas genoemd. Door non believers, door mensen-die-de-Sint-een-beetje-familie-vinden en door Sloganman.
Sloganman barstte ooit in huilen uit aan de ontbijttafel toen hij vernam dat Sinterklaas niet bestond. Hij hield vol dat de Goedheilig Man wél bestond, zoals hij later stug volhield dat zijn ouders niet neukten.


Bij de bakker op de hoek is Klaas nog steeds in veelvoud aanwezig, wellicht vanwege de vele Nederlandse klanten. Klaasklanten, azend op een Klaaskorting bij de aankoop van 'minimum 5 Sint- en/of Pietfiguurtjes + 1". Klaas in de uitverkoop, mét Piet. Op zijn eigen feestdag nog wel. Hoe leg je een kind uit dat de Sint ook nog even langskomt tijdens schooltijd, daags nadat de cadeautjes al door de schoorsteen zijn gedonderd en de schoen-van-verwachting is beroofd van de wortel en de suikertjes?
En who the fuck is Klaas?


Lekker zwijgen, denkt zo'n kind. Desnoods tot huilens toe blijven geloven. In de Sint. In de schoorsteen. In het paard op het dak. En in de zak.


Hoe waaien de wimpels al heen en al weer


Hoe? Met de wind mee, gokt Sloganman.

Sloganman, Havenman

Hoe maak je het havenbedrijf aantrekkelijk voor werknemers? Daar hebben ze in Antwerpen iets op gevonden dat helemaal nergens op lijkt. De Haven Van Antwerpen afficheert reuzegroot de volgende invitatie:


Breng gewoon jezelf zee


Een immense 'zee' schreeuwt je toe dat het hier wel degelijk over de maritieme omgeving gaat en roept  'Snap je 'm? Ja? Toch?' 
Sloganman houdt van de zee en vindt het daarom not done dat ze op deze wijze wordt misbruikt. Is er een slimmigheid mee gemoeid, een soort derde laag die Sloganman niet begrijpt of voelt of ziet? Hij vreest van niet, want even verderop lijdt de communicatie helemààl schipbreuk. De Haven van Antwerpen heeft namelijk ook een jobsite en die moet uiteraard gepromoot worden. "We surfen voort op ons élan,'' denkt het havenbedrijf. "En wel op deze wijze," kraait zijn communicatie-adviseur:


Je hebt er alle boot bij om naar onze site te surfen


Want als 'mee' en 'zee' identieke begrippen zijn, geldt dat toch ook voor 'baat' en 'boot'? 
"Enne, voél je 'm? Surfen? Zijn jullie nog mee, eh... zee?"


Sloganman is niet mee. En met hem vele anderen. Toch blijft deze onzin maar opduiken. Toch zwalpt deze non communicatie maar voort. De opdrachtgevers én de makers verdienen


een schip onder hun kont 


Maak er een échte slagzin van. Bel of mail naar Sloganman: +32475510900, r.arnould@skynet.be

Sloganman, Aardappelman

Sloganman heeft een hekel aan gekookte aardappelen. Altijd gehad. Gebakken en tot frietjes en consorten verwerkte aardappelen daarentegen ... Mjammie! Kortom, hij heeft een welles-nietesverhouding met de nationale knol. Dus volgt hij ook met bijzondere belangstelling de reclame voor onze patat. En wat stelt hij vast? Dat er ontzettend met het Belgisch product gerotzooid wordt. Misschien wel één van de redenen waarom de aardappel zo snel uit de gunst verdwijnt ...
Ja, natuurlijk experimenteren we nu volop met producten uit de wereldkeuken. Ja, natuurlijk zijn we groenten-globalisten. Maar de aardappel krijgt wel érg veel slaag tegenwoordig, en dat verdient hij niet.
Sloganman surft naar de aardappel website en stuit op 


Patapas, 1000 hapjes met patatjes 


Zozo, onze hoogsteigen patatjestapas. Niet kwaad. Maar waar is de ziél van de roemrijke knol? 
Geef hem aan Jan Decleir die hem met passie ter hand zal nemen, aankijken, doorgronden en dan -met zijn prachtige patattenkop- als volgt zal verdichten :

Ode aan de aardappel.

Hij was er al toen wij

nog nergens waren.

Hij wàs er

in barre en betere jaren.

Hij gaf ons de frieten

en de kroket,

maar wordt ook door topchefs

op tafel gezet.

Hij is er nog steeds

en smaakt beter dan ooit,

vooral als hij hier bij ons

is gerooid.

Vil ‘m, plet ‘m,

hak ‘m in de pan.

Smijt ‘m desnoods in ‘t vuur,

maar geniet ervan.

De aardappel

Hij zit in onze aard.

Aarde, water en vuur ... De aardappel is er het kind van. Laten we hem dan ook zo behandelen. Met respect!


Tot morgen, mensen. De pasta wacht!

Sloganman, Economan

Duitsland is de motor van de Westeuropese economie, verneemt Sloganman. Is het ooit anders geweest, vraagt hij zich af. En wat is het doel van die boodschap? Rusland een poepje laten ruiken in tijden van oligarchie en WK Voetbal hype? Alvast even op de borst trommelen en de tanden laten zien aan China en de VS, als Macht van het Middenrijk? 
Toch dat oorlogsverleden nog even willen compenseren ?
Sloganman denkt bij dit alles onwillekeurig aan het Duitse volkslied en aan die allesovertreffende, kickass slagzin:


Deutschland über alles !


In Zuid-Afrika was het al duidelijk: de Mannschaft staat er weer. Symptomatisch voor de Duitse economie. Als er stevig gevoetbald wordt, floreert ook het zakenleven, staan de neuzen Leni Riefenstalgewijs in dezelfde richting en is de Frankfurter Algemeine de meest geciteerde Europese krant.


Sloganman is een Belg (tot nader order). Bezet gebied in oorlogstijd. Een surrealistisch landschap in tijden van vrede. Geen Duitser die op de idee komt om zijn volkslied te persifleren zoals de gemiddelde Antwerpenaar in de jaren zestig : Juicht, Belgen, juicht, maainen ezel kan nie schaai-iten, want zijnen ol is toegeplakt me kol. 


Morgen lezen we weer dat het goed gaat met dit land, ondanks de regeringscrisis. En maandag gaat het volgens anderen weer slecht, zijn de vooruitzichten allerbelabberdst en moeten we ons met z'n allen grote zorgen maken.
Het interessantste nieuws in de voorbije dagen kwam, vindt Sloganman, uit wetenschappelijke hoek. Er is een levensvorm ontdekt die overleeft in een met arsenicum vergiftigd meer. Goed nieuws voor iedereen die de hoop al had opgegeven ...


Auf Wiederblog am Samstag.

Sloganman, Snowman II

Het jongetje in Sloganman wordt op zijn wenken bediend. Als het sneeuwt, dan moet het sneeuwen zoals nu, en als er zoiets bestaat als het ultieme kerstplaatje dan moet dit het landschap zijn waarvan hij nu, op dit moment, met gretige ogen geniet.
De verkeersberichten op de radio zijn minder dichterlijk. Vele honderden kilometers files. Een ochtendspits die maar niet lijkt op te lossen. Mensen voor wie thuiswerken onmogelijk is, gekneld in de verkeersstroom. Uren geleden vertrokken en nog steeds onderweg, behoedzaam vorderend door de dichtgeslibde aders van de ochtend.


Sloganman prijst zich gelukkig dat hij vandaag toeschouwer mag zijn. Hij neemt weliswaar deel aan het spel, maar niet op het veld. Hij stuurt de bal naar voor vanuit de VIP-tribune, maakt de actie vanuit z'n warm zitje voor het scherm.
En dan, opeens, treft het hem hoe afwezig de communicatie is. De boodschappen lijken wel ondergesneeuwd. Zo mag het nog even blijven. Laat de wereld heel efkes maagdelijk wit zijn, zonder geschreeuw, zonder felle kleuren.
Leo Pleysier schreef ooit de perfecte lijn voor wat Sloganman op dit moment ervaart :


Wit is altijd schoon


Sloganman neemt zich voor om dit schitterende boek eerstdaags nog eens te lezen. 
Aan iedereen die straks -hopelijk zonder kleerscheuren- op kantoor en in de fabriek arriveert : toch nog een schone dag!