Sloganman, Erikaman

Net nu Sloganman dé Erika Van Tielen gaat interviewen, brengt Jules van De Morgen op de hem eigen, onnavolgbare wijze, hulde aan deze veelkleurige Vlaamse schoonheid. En die lofzang is volkomen terecht.
Want Erika is een vrouw van de uitstekende soort: allerminst zelfingenomen, nog minder m'as-tu-vu en totaal niet na-mij-de-zondvloed. Erika is een vrouw van wie mannen alleen weten -of menen te weten- hoe ze eruit ziet, maar helemaal niet wie ze is. Laat dat nu net de mythe zijn.
Jules van De Morgen kent Sloganman niet, maar Sloganman heeft Jules ooit wel ontmoet, op een  mediafeestje in Brussel. We raakten aan de praat met een glas cava in de hand, dus nog niet zo héél lang geleden. Champagne was niet meer bon ton, wellicht vanwege te oudburgerlijk, te duur en te weinig trendgevoelig.
Jules had niet teveel op, was erg alert en focuste zijn Jules-zijn op een hoogblonde schone, verweven in het netwerk van ons-kent-ons. Nee, het was niet Erika Van Tielen.
Sloganman weet nog dat hij in die periode hevig worstelde met een 'slogan block'. Hij had wekenlang het hoofd gebroken over een juichlijn voor een vetarme kaas en er stond nog steeds niets op papier of op het scherm. Totdat hij, in het bijzijn van Jules en zijn rosse sidekick, opeens de lijn bedacht


Je hele lijf geniet ervan


Het fotomodel dat de boodschap mocht belichamen was eveneens een vrouw van de hoogrode soort. De Erika Van Tielen van het hoge noorden.
Kan het toeval zo toevallig zijn, vraagt Sloganman zich af, dat een Jules van De Morgen een Sloganman inspireert tot een lijn die naderhand ook nog blijkt te kloppen? Waarbij wel dient onderstreept dat de voormalige rosse voenk nu afwisselend zwart en bruin is, al naargelang van het scenario waarin ze meedraait.


Ze is, nog steeds volgens Jules van De Morgen, nu samen met een cameraman en het is een goed koppel. Zo mag Sloganman het horen.

Sloganman, Neem Eens Op Man

Op winterdagen als deze, wanneer de zon weliswaar schijnt, maar onbereikbaar blijft voor een mensenoog, waarop het binnen best gezellig is, behalve als je naar buiten kijkt, ... het soort dagen dus waarop Sloganman niet meteen zit te wachten, weerklinkt opeens een idioot lied.


Een nieuw Kerstlied? Nee, zo klinkt het niet. Een zomerhit! Ja, zo klinkt het wel. 
Een mallotige deun die zich ongevraagd in je gehoorgang wurmt en daar alsmaar blijft ronddraaien :


Neem eens op, op, op, op ! 


'Té Pfaff voor woorden', vindt Sloganman. Hij haat het liedje. Maar de campagne heeft hij lief en de radiospot is hilarisch. 
Zelden kreeg én verdiende een radioprogramma buiten de zendtijd zoveel airplay. Zelden was een onderwerp zo appelerend. En zelden was een zo ondermaatse song het uithangbord voor een zo nobel streven : "Mannekes! (Vader?) Ik hang hier nu al een half uur aan de lijn en ik hoor alleen maar muzak ! Neem eens op!" 


Dank u, Radio één, voor uw aandacht. 


Sloganman stelt voor dat Peeters & Pichal nu ook de telecom- en andere servicebedrijven van deze wereld zover krijgen dat ze 'Neem eens op' downloaden in hun call centerfoons, zodat we het gesprek in wording meteen en met reden kunnen afknijpen.


By the way, Sloganman had daarnet een slight e-mail problem, dat hij -geloof het of niet- intussen zelf met succes heeft opgelost. 
Waartoe een mens die geen tijd heeft om zijn provider te bellen allemaal niet in staat is, denkt hij dan. Maar op de radio mag het liedje wel ophouden. En dan nog in Sloganmans hoofd.

Sloganman, Glazen man

Het Glazen Huis op de Groenplaats in Antwerpen is niet alleen. Overal in het Vlaamse land duiken glazen huizen op. Ook daar waar Sloganman leeft, werkt en zich ontspant, staat er een. Er wonen weliswaar geen StuBru medewerkers, maar de empathie met Music For Life is er niet minder om.
Artiesten die in het grote Glazen Huis nooit zouden worden uitgenodigd, maar daarom niet minder artiest zijn, geven hier acte de présence. Onder hen misschien wel één van Vlaanderens meest onderschatte singer songwriters.
Sloganman hoort hem sporadisch nog wel eens op de radio, als er nostalgisch teruggeblikt -in dit geval teruggeluisterd- moet worden.
Als songtitels al slogans zouden zijn of kunnen zijn, is dit ongetwijfeld een van de sterkste en meest kernachtige :


You


Een uitstekende streep muziek uit vroeger jaren, die er ondanks de gedateerde productie nog altijd staat ... als een huis. De straffe stem die het zingt, is die van Piet Vanden Heuvel, singer songwriter pur sang en dezer dagen vaste sidekick van Bart Peeters.
Op 19 december gaat Piet 'los' in Kalmthout, samen met nog een stel andere artiesten-die-naam-waardig, om zijn bijdrage te leveren aan de nieuwe Music For Life actie


Laat een weeskind niet alleen


Ja, dat bedoelt Sloganman: You, laat een weeskind niet alleen! Ga dat zien, ga dat horen. Piet, zelf weeskind van de Vlaamse muziekscène, rekent op you.

Sloganman, Gman

De Opel en Chevrolet dealers presenteren zich aan de GM-klant als Gman. Sloganman vindt dit een fijne naam, maar denkt spontaan aan een figuur. Een snelle jongen op vier wielen die -weliswaar in alle veiligheid en geheel volgens de regels- de juiste auto aan de juiste man of vrouw brengt. "Alstublieft: een nieuwe Opel voor u", "Hier zie, de nieuwe Chevrolet!"
Maar dit terzijde. De slagzin die Gman verkondigt, vindt Sloganman problematischer. Want wat belooft Gman?


Gman
geeft om uw wagen


What the hell? Een autoverkoper die om uw wagen geeft? Voor Sloganman is deze boodschap al even evident als een gauwdief die om uw portefeuille of uw handtas geeft.  
Waarom geeft Gman bijvoorbeeld niet om iets waardevollers, iets dat tot de verbeelding spreekt? Om werkgelegenheid, bijvoorbeeld. Of om goeie afspraken.  


Sloganman is nooit een Opel- noch een Chevroletman geweest, en dat zal hij ook nooit worden. Niet omdat het geen goeie auto's zouden zijn. Ze hebben hem gewoon nooit aangesproken. En als ze hem al aanspraken gaf hij geen zier om wat ze vertelden.


Sloganman geeft om slagzinnen die iets minder vanzelfsprekend zijn. Just try harder, Gman! 


Morgen weer boodschappen doen met de VW. Das Auto.

Sloganman, Klaasman

Klaas was ooit een cultfiguur in Provo-tijden (zie Wikipedia). Een imaginaire antiheld. Een anarchistenklaas, in het leven geroepen door de zelfverklaarde 'anti-rookmagiër', Jasper Grootveld.
De Goede Sint wordt ook nu nog wel eens Klaas genoemd. Door non believers, door mensen-die-de-Sint-een-beetje-familie-vinden en door Sloganman.
Sloganman barstte ooit in huilen uit aan de ontbijttafel toen hij vernam dat Sinterklaas niet bestond. Hij hield vol dat de Goedheilig Man wél bestond, zoals hij later stug volhield dat zijn ouders niet neukten.


Bij de bakker op de hoek is Klaas nog steeds in veelvoud aanwezig, wellicht vanwege de vele Nederlandse klanten. Klaasklanten, azend op een Klaaskorting bij de aankoop van 'minimum 5 Sint- en/of Pietfiguurtjes + 1". Klaas in de uitverkoop, mét Piet. Op zijn eigen feestdag nog wel. Hoe leg je een kind uit dat de Sint ook nog even langskomt tijdens schooltijd, daags nadat de cadeautjes al door de schoorsteen zijn gedonderd en de schoen-van-verwachting is beroofd van de wortel en de suikertjes?
En who the fuck is Klaas?


Lekker zwijgen, denkt zo'n kind. Desnoods tot huilens toe blijven geloven. In de Sint. In de schoorsteen. In het paard op het dak. En in de zak.


Hoe waaien de wimpels al heen en al weer


Hoe? Met de wind mee, gokt Sloganman.

Sloganman, Havenman

Hoe maak je het havenbedrijf aantrekkelijk voor werknemers? Daar hebben ze in Antwerpen iets op gevonden dat helemaal nergens op lijkt. De Haven Van Antwerpen afficheert reuzegroot de volgende invitatie:


Breng gewoon jezelf zee


Een immense 'zee' schreeuwt je toe dat het hier wel degelijk over de maritieme omgeving gaat en roept  'Snap je 'm? Ja? Toch?' 
Sloganman houdt van de zee en vindt het daarom not done dat ze op deze wijze wordt misbruikt. Is er een slimmigheid mee gemoeid, een soort derde laag die Sloganman niet begrijpt of voelt of ziet? Hij vreest van niet, want even verderop lijdt de communicatie helemààl schipbreuk. De Haven van Antwerpen heeft namelijk ook een jobsite en die moet uiteraard gepromoot worden. "We surfen voort op ons élan,'' denkt het havenbedrijf. "En wel op deze wijze," kraait zijn communicatie-adviseur:


Je hebt er alle boot bij om naar onze site te surfen


Want als 'mee' en 'zee' identieke begrippen zijn, geldt dat toch ook voor 'baat' en 'boot'? 
"Enne, voél je 'm? Surfen? Zijn jullie nog mee, eh... zee?"


Sloganman is niet mee. En met hem vele anderen. Toch blijft deze onzin maar opduiken. Toch zwalpt deze non communicatie maar voort. De opdrachtgevers én de makers verdienen


een schip onder hun kont 


Maak er een échte slagzin van. Bel of mail naar Sloganman: +32475510900, r.arnould@skynet.be

Sloganman, Aardappelman

Sloganman heeft een hekel aan gekookte aardappelen. Altijd gehad. Gebakken en tot frietjes en consorten verwerkte aardappelen daarentegen ... Mjammie! Kortom, hij heeft een welles-nietesverhouding met de nationale knol. Dus volgt hij ook met bijzondere belangstelling de reclame voor onze patat. En wat stelt hij vast? Dat er ontzettend met het Belgisch product gerotzooid wordt. Misschien wel één van de redenen waarom de aardappel zo snel uit de gunst verdwijnt ...
Ja, natuurlijk experimenteren we nu volop met producten uit de wereldkeuken. Ja, natuurlijk zijn we groenten-globalisten. Maar de aardappel krijgt wel érg veel slaag tegenwoordig, en dat verdient hij niet.
Sloganman surft naar de aardappel website en stuit op 


Patapas, 1000 hapjes met patatjes 


Zozo, onze hoogsteigen patatjestapas. Niet kwaad. Maar waar is de ziél van de roemrijke knol? 
Geef hem aan Jan Decleir die hem met passie ter hand zal nemen, aankijken, doorgronden en dan -met zijn prachtige patattenkop- als volgt zal verdichten :

Ode aan de aardappel.

Hij was er al toen wij

nog nergens waren.

Hij wàs er

in barre en betere jaren.

Hij gaf ons de frieten

en de kroket,

maar wordt ook door topchefs

op tafel gezet.

Hij is er nog steeds

en smaakt beter dan ooit,

vooral als hij hier bij ons

is gerooid.

Vil ‘m, plet ‘m,

hak ‘m in de pan.

Smijt ‘m desnoods in ‘t vuur,

maar geniet ervan.

De aardappel

Hij zit in onze aard.

Aarde, water en vuur ... De aardappel is er het kind van. Laten we hem dan ook zo behandelen. Met respect!


Tot morgen, mensen. De pasta wacht!