Sloganman, Resultaatman

We moeten streng zijn These Days, want de sloganvloed is niet te stoppen. Zandzakjes zijn nauwelijks een optie. Het is Bangkokgewijs waden door stromen halve waarheden, ontheemde woordjes, geknakte zinnen, goede bedoelingen, botte beweringen, om niet te zeggen: klinkklare onzin, ...

Sloganman vist er eentje op dat hij deze ochtend nog hoorde op de radio. Hij werd getriggerd door het spotje, maar begreep vervolgens geen snars van de boodschap. 
Een klassiek orkest kon door omstandigheden alleen nog rekenen op de dirigent en de percussionist voor de uitvoering van een klassiek concert. Dat leverde orenspitsende radio op. Hoewel. Het concert werd al na een paar seconden onderbroken door de claim


Je boekt pas resultaat als iedereen er staat 


Hoezo, geen resultaat? Een dirigent en een percussionist die ervoor gaan zonder orkest? Manmoedig toch? Sloganman is zelfs geneigd om het vernieuwend te vinden. Maar goed. Broekspijpen iets hoger opstropen en verder waden maar ... Wie mag de afzender zijn van deze boodschap? Sloganman meent te begrijpen dat het over een personeelsservice gaat, op de Mensura website omschreven als 


eenvoudige, transparante en efficiënte oplossingen voor de wettelijke verplichtingen van bedrijfsleiders inzake preventie, gezondheid en veiligheid op het werk.


Sloganman googelt nog wat verder en ontdekt een reeks campagnebeelden waarop : een dirigent voor een rijtje partituurloze partituurstaanders, een chirurg zonder assistenten, een stuurman zonder 8 en meer van dit fraais. 
Wat vertellen ze ons over Mensura? Toch een epische naam, vindt Sloganman. Een naam die doet denken aan oude beschavingen, klassieke dynastieën ... 


Doe-iets-met-die-naam !


hoort hij zichzelf roepen over de vloedgolven heen. "Mensura..." en dan nog iets, iets wézenlijks. Of eerst iets wézenlijks en dan ..." Mensura". Iets dat Mensura zin geeft, duidelijk maakt en absoluut nodig i.p.v. absoluut overbodig.


Oké, de naam van het agentschap dan maar : Kunstmaan. Kunstmaan? Kunstnaam, denkt Sloganman.

Sloganman, Steveman

THINK DIFFERENT
WE PROMISE, STEVE!

Slogaman, Purpleman

In purple we trust ?


Sloganman is een Princeman, His Purpleness heeft de wereld verblijd met topsongs en entertaint nog steeds op hoog niveau.
Sloganman is een Anderlechtman. Maar Anderlecht moet vooral niét zingen. De nieuwe hymne (?) 'In purple we trust' lijkt nergens op, is gesteld in fout Engels en bekt van geen kanten. Het wordt tijd dat de club nog eens voétbalt op Purpleniveau.

Sloganman, Nietleukman

Likers aller landen, ergert u. Aan de like nots van Sloganman. Hij vindt zoveel niet leuk dat zelfs wat hij leuk vindt niet leuk meer is. Want niet leuk is zoveel 'leuker' dan leuk. Kortom, hij begrijpt nog steeds niet waarom leuk zo'n populair woord is. Het is gewoon een lelijk woord. Prettig is veel mooier. Omdat er pret in zit. Aangenaam idem. Het zegt iets, het wérkt. Hartelijk, nog zo'n mooi woord. En lief, en levendig, en zalig ... Allemaal zoveel interessanter en rijker dan leuk.
Sloganman ziet de 'vind ik leuks' nu ook steeds meer opduiken in de reguliere communicatie. Alsof je er als merk niet meer bijhoort als er niet geleukt wordt.


Leuk? Don't like it.

Sloganman, Namnagols

Hebben slogans nog wel nut? vraagt Sloganman zich wel eens af, in het besef dat hij daarmee ook zichzelf en zijn maatschappelijke relevantie ernstig in vraag stelt. Dus neemt hij regelmatig de proef. Hij vraagt een huisgenoot, een collega, een kennis om een merk te noemen, een bekend merk liefst, en probeert zich dan de slogan te herinneren die dat merk betekenis moet geven, die strikt genomen vooraan op z'n tong zou moeten liggen, die hij bij wijze van spreken spontaan, zonder énige aarzeling, zou moeten kunnen reciteren. Het lukt vaker niet dan wel. Maar door de bank genomen scoort hij zo'n 50% beter dan de gemiddelde medemens-met-een-ander-beroep. Een consument, zeg maar. Iemand die niet bij slogans stilstaat, tenzij ze hem letterlijk een halt toeroepen.


De wildgroei aan kreten is niet nieuw in de communicatiejungle. Slogans die schaamteloos zijn 'ontleend' aan grote merken die er decennialang in hebben geïnvesteerd. Slogans, bedacht door dochterlief tijdens de les natuurkunde. Slogans, geopperd door de zaakvoerder zelf en door niemand tegengesproken vanwege het grote werkgeversgelijk. Slogans die manken, uit het toetsenbord zijn gestrompeld, niet bekken, het merk, het product, de dienstverlening alleen maar ongeloofwaardig maken, argwaan wekken, het tegenovergestelde teweegbrengen van wat de bedoeling is ...


En toch, en toch. Als het goed is zeggen we het ook." Maten, makkers, Maes". Dat samenhorigheidsgevoel tussen doelgroep en merk werkt én werkt na, nog altijd. Zeg "Maten, makkers" en het antwoord volgt meteen. Het merk als antwoord. Kan het mooier? Een merk, zo sterk dat je, zelfs als je de medeklinkers omkeert, nog niet kapot krijgt.


Maten, makkers, Saem


Man!man!man! zou Marcel zeggen.

Sloganman, Human

Reality is often contrasted with what is imaginary, delusional, in the mind, dreams, what is abstract, what is false, or what is fictional (Wikipedia)


Sloganman werd vandaag getroffen door een reeks puntige formuleringen c.q. bedenkingen c.q. analyses over het fenomeen reality-tv, en dat allemaal in 1 magazine.

Hoeveel hologige sans-papiers zouden er in de inloopkast van Astrid Bryan kunnen, als je ze ordelijk en met respect voor de mensenrechten stapelt? 

Een vraag die Sloganman meteen aan het denken zette over de mens in het algemeen, de wild consumerende mens in het bijzonder en de raison d'être van reality-tv, zeker als die zich afspeelt in de grijze zones van Californië.

Reality-tv is nooit zuivere koffie. Er is bot opportunisme mee gemoeid en zelfs occasionele wreedheid. 

Een mening die Sloganman sofort  deelde en deed verlangen naar meer van dat waarachtigs. 

Wat ze bij Man bijt Hond goed begrepen hebben: ontroering moet in een zakdoek passen.

Opnieuw haarjuist. Sloganman zag opeens weer de oerversie van het programma voor zich, in wat toen nog een zwartwitwereld was, gekleurd door slome werkmannen, leunend op hun schop, terwijl de hymne 'Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb' weerklonk.


Rudy Vandendaele en de Werkgroep tv hadden er maar een paar kolommen voor nodig in het weekblad dat luidens de cijfers jaar na jaar lezers verliest. Je zou in zo'n geval kale plekken verwachten of tenminste een terugwijkende haarlijn. Toch blijft Humo eens per maand een topnummer afleveren waarin meer reality zit dan in de tv. 
De flauwe reclameboodschappen neemt Sloganman er graag bij. Als het kan helpen om te blijven schitteren is een vlekje hier en daar gepermitteerd. Trouwens, aan alle lezers die het bedoelde blad verliest omwille van een teveel aan echte reality : 


een welgemeend Adieu, om niet te zeggen Dag Allemaal!

Sloganman, Sinaïman

De Sinaï is een heerlijk werelddeel, zo is Sloganman al jarenlang ingepeperd. Zelf heeft hij geen ervaring met de woestijn, tenzij met pastiche-actige omgevingen in Spanje, Frankrijk (Dune de Pilat) en -och god, ocharme- het duinenreservaat ter hoogte van onze eigen westkust.
De woestijn is waar de woestijnbewoners zijn heeft Sloganman inmiddels begrepen. Blauwe Mannen, bijvoorbeeld, of geïllumineerde Sinaieten, of immer lachende Jordaniërs. De madam die hem alvast in de theorie heeft ingewijd is een fijne art director en een uitstekende fotografe, maar vooral a soulful someone. Zo ontmoet je er niet al teveel in een mensenleven. Dus kunnen we er maar beter zuinig en respectvol mee omgaan.
Sloganman heeft haar al heel even in zijn blogs verweven (cfr. 'Sloganman, Woestijnman'). Maar nu de Khadafi's van deze wereld zich sneller dan hun schaduw in Noord-Afrika uit de voeten maken vindt hij een nadere kennismaking met dit universele stiltegebied geen onaantrekkelijke gedachte.
Is de woestijn befietsbaar? vraagt hij zich domweg af. En mogen vrouwen er SUV-rijden? Misschien moet de woestijn wel wat meer gepromoot worden, niet als vakantiebestemming, maar als 'place to be'. Dus ligt deze kreet meteen voorhanden :


De Sinaï. Daar waar je bént.


En, Marleen, een goeie?