Sloganman werd vandaag getroffen door een reeks puntige formuleringen c.q. bedenkingen c.q. analyses over het fenomeen reality-tv, en dat allemaal in 1 magazine.
Hoeveel hologige sans-papiers zouden er in de inloopkast van Astrid Bryan kunnen, als je ze ordelijk en met respect voor de mensenrechten stapelt?
Een vraag die Sloganman meteen aan het denken zette over de mens in het algemeen, de wild consumerende mens in het bijzonder en de raison d'être van reality-tv, zeker als die zich afspeelt in de grijze zones van Californië.
Reality-tv is nooit zuivere koffie. Er is bot opportunisme mee gemoeid en zelfs occasionele wreedheid.
Een mening die Sloganman sofort deelde en deed verlangen naar meer van dat waarachtigs.
Wat ze bij Man bijt Hond goed begrepen hebben: ontroering moet in een zakdoek passen.
Opnieuw haarjuist. Sloganman zag opeens weer de oerversie van het programma voor zich, in wat toen nog een zwartwitwereld was, gekleurd door slome werkmannen, leunend op hun schop, terwijl de hymne 'Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb' weerklonk.
Rudy Vandendaele en de Werkgroep tv hadden er maar een paar kolommen voor nodig in het weekblad dat luidens de cijfers jaar na jaar lezers verliest. Je zou in zo'n geval kale plekken verwachten of tenminste een terugwijkende haarlijn. Toch blijft Humo eens per maand een topnummer afleveren waarin meer reality zit dan in de tv.
De flauwe reclameboodschappen neemt Sloganman er graag bij. Als het kan helpen om te blijven schitteren is een vlekje hier en daar gepermitteerd. Trouwens, aan alle lezers die het bedoelde blad verliest omwille van een teveel aan echte reality :
een welgemeend Adieu, om niet te zeggen Dag Allemaal!
Geen opmerkingen:
Nieuwe opmerkingen zijn niet toegestaan.