Sloganman, Putman

Ongevraagd ontvangen via het web: bovenstaande foto. In deze plastic wikkel bevindt zich een lijk. Hoe het lijk ooit heette toen het nog een warm lichaam was, weten we straks (het is nu, op dit moment 19.05 u). 
Sloganman wordt nieuwsgierig. Naar de koppen die de nieuwssites de wereld insturen. 
De nationale zender betracht sereniteit. Het Laatste Nieuws blijkt -hoe voorspelbaar- al met zekerheid te weten dat het om S.S. gaat. SS? Jazeker. Afwisselend kasteelheer, vader van 4, in een ander bericht 3 kinderen, sjoemelende makelaar, veelvuldig failliete ondernemer, Australië-lover en tegendraadse schoonzoon genoemd. 
Twitteraars van allerlei origine zien hun kans schoon om de gehaarkleurde Jef Vermassen te bashen of op te hemelen, de advocaat van de in verdenking gestelde en afwisselend schoonvader, moordenaar, topdokter genoemde A.S. 
De twitteraars luisteren op hun beurt naar namen als Alleybird, Flutmans, Dream Express en Doordrammer. Sloganman stelt ei zo na zijn eigen blogname ter discussie. 
Hij mag hopen dat het lijk inmiddels een naam heeft, dat Agatha Christie zich omkeert in haar graf en dat Hubert Damen zichzelf hoofdschuddend een bourbon inschenkt, tenzij het een Duvel wordt.


Dit land zit in de put.


Afleiding is gewenst. Een moordverhaal kan helpen.

Sloganman, Strandman

Een potvis in de winter, gestorven op het strand. Hoe mooi kan het leven zijn? Sloganman zag hoe de zee hem schoonspoelde, het zand hem opving, de lucht hem toedekte. Al die feestelijk wapperende linten eromheen. Dat hekken van slingers om het roofdier mens op afstand te houden.

De Morgen kopte : Kadaver zorgt voor kijkfiles in Heist. Sloganman las

lijkfiles

Sloganman, Programman

Programmeer mijn leven niet, 

je hebt er zelf een

staat met stip genoteerd in Sloganmans persoonlijke top 100 aller tijden. Maar wel met de wat wrange bijgedachte dat de boodschap uit de mond kwam van een Y-generation dude die Sloganman zeer nauw aan het hart ligt.

Afgezien van de context waarin ze werd geformuleerd, blijft hij het een straffe lijn vinden. Een strijdkreet waarin hij de kracht van een generatie voelt, en de onmacht van de vorige.

Hoe vertel je een dude van bijna twintig dat een aanbeveling (toegegeven: mét een bedoeling) niet noodzakelijk als programmeergedrag moet worden begrepen wanneer-het-desondanks-toch-als-dusdanig-wordt-aangevoeld? En hoeveel meer gelijk kan je halen uit een welgemikte oneliner?

Als iemand dat zou moeten weten dan is het toch Sloganman zelf? Of niet?

Sloganman, Nepman

Sloganman heeft z'n tocht door merkenland hervat. Geïnspireerd door het Zondagzine Steps. Het wil zo graag een Glammazine zijn, maar het blijft een ZieMijZine, waarin so called modemerken, lingeriespecialisten, kipkapkeukens en ander horecagespuis de crossgrond willen ontstijgen, maar zich hopeloos vastrijden in de modder.
Sandrine of all Sandrines kleurt de cover met eindeloze meisjesbenen, bekrachtigd door een stel ferme schoenen waarvoor ze stilzwijgend reclame maakt in een klasseloos decor, goedgeefs aangeboden door een ... interieurspecialist.


Hoe rijm je het allemaal samen, vraagt Sloganman zich af. De tweederangsadressen met de streelartikels, de flutmerken met de Waw Erlebnis, het doordeweekse niets met die zondagse vrijgevigheid.


Wij, flitst het door z'n hoofd. Dit zijn Wij! En Sloganman is geen haar beter. Ook hij ontkurkt met godsvrees de fles wijn die een of andere Yves Desmet uit het Aldi-aanbod heeft getild en breed proevend heeft goedgekeurd als uitstekend-voor-die-prijs. Ook hij klimt 's ochtends in z'n Tommy H., in de waan dat hij dan geen Zeemansfiguur slaat. Ook hij duwt schroomvallig de deur open van een Italiaan die hem door een Canvas BV is aangeraden omwille van de cuccina in-cre-di-bi-le.


Heeft Sloganman niet met hart en ziel meegewerkt aan het merkenimperium? Heeft hij niet schaamteloos een mossel-als-een-andere tot oppermossel gekroond? Was hij het niet die DIY-boer G. de faam bezorgde die ook een Hubo verdient? Die naar de zon snakkende medemensen naar de Sunsnacks zon joeg? Die ondernemingen hypte waar nu honderden m/v's aan de deur worden gezet wegens niet langer houdbaar? Die Nederland ooit uitriep tot Vakantieland en er zelfs hier een daar een Waalse landgenoot mee overtuigde?


Ja.


Blijft hij desondanks het Zondagzine Steps een was-ik-maar-een-glammazine vinden?


Ja.


Is hij medeschuldig aan de babyboomballon?


Nee.


Want zonder de babyboomers zat Sloganman niet voor z'n eerlijk verdiende iMac zijn woordkunst te bedrijven. Voor zichzelf en voor zijn geliefde followers.

Sloganman, Sneeuwman

Sloganman stapte in z'n auto en zou al die bangschijters op de weg wel eens een poepje laten ruiken. Niet dus. De technologie staakte. Morgen meldt zich een garagist van de nieuwe tijden, gewapend met een laptop en het resetprogramma dat Sloganman weer op vier wielen moet hijsen. 
De technologie laat ons wel eens vaker in de steek. Als we vinden dat we innoverend bezig zijn, maar Bekaertgewijs het veld moeten ruimen voor staaldraad uit China, Arcelor-Mittalgewijs het hoofd moeten buigen voor de staalharde realiteit van de concurrentie uit de BRIC-landen en spraaktechnologiegewijs de macht van de Amerikaanse economaffia schromelijk onderschatten.
Gisteravond deelden Eric Melaerts en Jean Blaute, twee zeer oude kennissen van Sloganman, hun adoratie voor Isolde Lasoen -het trommelmeisje van Daan uit Manhay- in De Laatste Show. Mooi, melig en melancholisch tegelijk. 


Wat hebben een manke auto, de teloorgang van de Belgische economie en gedeelde adoraties met elkaar te maken? Heel simpel: niets.
Dat is de boodschap die Sloganman vandaag aan zijn followers en de rest van de wereld wil meegeven: 


Alles is niets.


Alleen de sneeuw blijft verbazen, beroeren, terugkeren. Maar wilt u wel uitkijken voor gladde plekken?

Sloganman, Zandman

Sloganman ziet Niels wegrijden en denkt: veel te vroeg. Halverwege denkt Sloganman: nog veel te lang. Als al dat blauw met de kleuren van dit land zich meldt aan de streep, vindt Sloganman: veel teveel. Maar niettemin: respect.


Sloganman daagt iedereen die een beetje kan fietsen uit om het fietspad even te verlaten en voor het gras te kiezen. Dat valt tegen. En daarna de modder in te peddelen. Alsof er opeens iemand achterop zit. En, na de modder, het rulle zand in. Trappen en toch stilstaan is niet alleen mogelijk, maar hoogstwaarschijnlijk.


Mountainbiking is een Olympische sport. Veldrijden ook, maar als dusdanig niet erkend. Moet daar verandering in komen? Ja, want dan zijn ook de Russen en de Chinezen geïnteresseerd en willen ook de Amerikanen wel eens door de Everglades fietsen. Benieuwd hoe Niels en Kevin en hopelijk Sven et tutti quanti daarop zullen reageren.


Ooit waren we een wielerland. Dat zijn we nog steeds. Zeker in Koksijde. Ooit waren we een judoland, toen Robert Van de Walle nog de nacht doorbracht op de koude Japanse grond met alleen maar een hoofdkussentje. Ooit waren we een tennisland, toen Justine en Kim elkaar nog op de hielen zaten. Nu zijn we afwisselend nog even een hoogspringland als Tia in Londen de aanloop neemt, een zeilland als Evi de laatste boei rondt in winning position, een 400 meter vlak land als de Borlées het straks waarmaken, en een paardenland als nog meer Nederlandse jumping professionals zich tot de Belgische nationaliteit bekeren ...


Sloganman wil onze sportlobby'ers een hulplijntje meegeven dat misschien kan helpen om -nu het nog kàn- het veldrijden een Olympische status toe te kennen: 


Put it on the scene in two thousand sixteen!

Sloganman, Coolsman

Sloganman heeft daarnet naar Terzake gekeken. Wat hem trof, was de keuze van de onderwerpen. Muyters zou zich nog maar eens publiekelijk komen verontschuldigen, terwijl daar strikt genomen geen enkele reden toe was. Hij was toch 'vrijgesproken' bij stemming, of vergist Sloganman zich? 
Terzijde: zijn baas, Bart De Wever, is zichtbaar ettelijke kilo's lichter. Als ik hem was, zou ik niet te ver gaan in de slankritus. Patrick Janssens fysiek evenaren hoeft niet. De echte uitdaging situeert zich ter hoogte van de schedel.
Maar goed. Terzake dus.
In de vooravond was een item aangekondigd rond de nieuwe fraudebestrijding. Waarom kan nu opeens wél wat decennia lang een onmogelijke opdracht leek? Helaas, ook de gast van Kathleen Cools moest het antwoord schuldig blijven. De vorige fraudebestrijder was bij het uitvoeren van zijn taak niet van harte gesteund geweest door de toenmalige minister van financiën.  Het team dat nu is ingezet, daarentegen, is wél een voorbeeld van verstandhouding.
Sloganman meent daaraan te mogen twijfelen. Er moeten miljarden worden bespaard op bevel van Europa. Alle hens aan dek dus: "Kijk eens hoe goed we bezig zijn!"


Kathleen, lieve meid, wat houdt je godverdomme tegen om eens met je prachtige vuist op de redactietafel te slaan???