Sloganman, Contentman

Er wordt driftig geklikt langs Vlaamse autowegen. Op de veilig verkeer-affiches althans.

De mannelijke weggebruikers worden aangemaand zich te ‘omgordelen’ met de tussentaalboodschap: “Een slimme gast klikt zich vast”. De vrouwelijke weggebruikers worden op hun beurt aangesproken met het tenenkrullende: “Een slimme griet vergeet dit niet”.

Is het slim om je vast te klikken als je in de auto zit? Nee. Het is niet meer dan normaal.

Is een slimme gast een slimme man? Nee. Hij is een slimme genodigde.

Is een slimme griet een slimme vrouw? Nee. Het is een slimme vis.

Is de actuele klik-campagne voor veilig verkeer een slimme campagne? Nee. Het is weggegooid geld. En een voorbeeld van tussentaal die niet werkt. Een campagne die het verdient om vakkundig gefileerd te worden in een volgende Hautekiet.

Kan Sloganman die kritiek verantwoorden? Ja. Hij verwijst daarbij naar een veilig verkeer-campagne uit het verleden: Roodrijder, doodrijder. Simpeler kan niet. Correcter evenmin.

Een vondst van de betreurde –de kosmos hebbe zijn ziel- Abel Brantegem, het toenmalige vaste copymaatje van de eveneens betreurde –de kosmos etc- Michel Leën.

Zijn er dan geen slogans meer? Nee. Er is nu content. Helaas vaak zonder inhoud. Klikt het niet, dan botst het.

Sloganman, Tussentaalman

Wadisda metta tussetoalgedoeng? Alleina! Der is mor iejn toal en das Aantwaarps, ei mannekes. Of ni soems? Dasseda nog ni deur emme ba de radio en den teivei, da snapte tog ni! Aantwaarrepe bove, joenge! Zegta Slogangast et gezeidei! Gesnope? Brusselèrs, Gengtenèrs, Keurtrakzoane, Asselèrs?

Zot van A! Tis wel ni van maai, mor tis wel ne goeie.

Sloganman, Carl&Wimman

De statements van politieke analysten willen de politieke oneliners wel eens overstijgen. Zeker als ze Carl De Vos heten en hun kijk op de toegepaste democratie verduidelijken op een herfstige maandag in november, in een krant genaamd De Morgen.

Daar zet de man een paar waarheden op een rij, verpakt in wat Sloganman straffe lijnen neigt te noemen. Volgt u even mee…

“Ook de dictatuur van de democratie is een dictatuur”

“Democratie is een structuur maar ook een waarde”

”Het signaal van de kiezer, de abstrahering van miljoenen stemmende burgers, is onbekend en onkenbaar”

“<...>de heersende meerderheid heeft een mandaat. Maar niet om alleen te heersen.”

Een opiniestuk van ruim een halve pagina in een paar lijnen samengevat. Waarom zouden mensen die het niet eens zijn met de maatregelen van de nieuwe regering niet tegen die maatregelen mogen betogen? Natuurlijk mag dat. Zoals Sloganman ook het recht heeft om te betwijfelen of de aangekondigde hete herfst met het democratisch recht als uitgangspunt is geprogrammeerd.

Het blijft de dag van de oneliners, overigens. Want Wim Schamp is dood. 

Een ‘reclamemaker’ die –de kosmos hebbe zijn ziel- vooral een praatjesmaker was, maar niettemin verantwoordelijk blijft voor een paar fijne slogans. Waaronder -nog steeds volgens Sloganman- ‘Annemie’ wellicht de beste was. Annemie Neyts die zich letterlijk opmaakt voor de verkiezingen. Want …

“Ook een vrouwelijke politicus is een vrouw”

“Een politica is een vrouw maar ook een mens”

“Het signaal van deze politica, de concretisering van de liberale gedachte, is gekend en herkenbaar” 
“<...> de politica heeft nog geen mandaat. Maar wel de vaste wil om te heersen”

NIEUWE LUST?

Waar heeft Sloganman vijf maanden uitgehangen, vraagt hij zichzelf af. Dipje na de verkiezingen? Nee toch. Bloggersblock? Niet echt. De 'lust' ontbrak. De drang was er wel, maar Sloganman drong hem terug. Hij associeert schrijven nu eenmaal met 'lust'. Een geil spel met lettertjes, woordjes, zinnetjes. Sloganman mag die graag tot meninkjes gieten en zich vervolgens heel even inbeelden dat de hele internetpopulatie meeleest. Wat een onzin, jawel. Maar ook: wat een genot.


Voor zinnetjes die stijf staan van de juiste woordjes is 'lust' voor Sloganman de enige driver. Jammer genoeg bestaat er niet zoiets als een Viagrammaire om die driver te activeren. 
En toch, en toch … Vanmorgen ervoer Sloganman een korte, herkenbare prikkeling ter hoogte van de schrijfzenuw. Toen hij Joost Vandecasteele op de radio hoorde tekeer gaan tegen de voorgenomen ontmanteling van De Bezige Bij Antwerpen.
Als er iets stuk gaat dat Sloganman nauw aan het hart ligt, leeft de vlam weer op.En nu maar hopen dat ze ook weer hoog oplaait. Tot nieuwe lust. Tot Sloganman.

Sloganman, Geengoestingman

De Open VLD heeft iets onthuld dat beter nooit het daglicht had gezien. Haar verkiezingsslogan.
Het beeld van de blauwe toplui verzameld rond de lijn Goesting in de Toekomst geeft Sloganman alleen maar goesting om het onding linea recta naar de afzender terug te sturen. Vergezeld van een stevige reprimande en het verzoek om zich geen communicatiespecialist meer te willen noemen.

Sloganman schaamt zich plaatsvervangend voor de bedenker(s) van deze onzin. Want dat is het. Nonsense. Maar hij had het kunnen weten. Wie de gemeenteraadsverkiezingen tegemoet trekt onder het motto Doén, vervolgens verzuipt in de tsunami van de Verandering en het lef heeft om alsnog Goesting te hebben in de Toekomst, moet zich zorgen maken. Jawel, over de toekomst.

Sloganman, Vinman

Een Nederlandse radioreporter die de verkiezingscampagnes in België volgt, had het over de

‘gedoodverfde vinnaars’. Guess wie hij met die ‘vinnaars’ bedoelde.

Hij rijmde de Victory vingertjes van de NVA’ers achtereenvolgens samen met de V van change en de V van rechts. Dat vond Sloganman grappig.

In de Vote battles in Humo ventileerde Guillaume Vanderstighelen iets gelijkaardigs in zijn debat met Meyrem Almaci van Groen. Alleen niet zo uitgesproken. De mens moet tenslotte ook na 25 mei nog ongehavend ‘onder de mensen’ kunnen komen. 

Guillaume vond dat ‘de politiek’ te weinig ‘palmbomen’verkocht. Zonzekerheid, een pakketje dromen, vrijheid van lasten. Dat soort bomen. Ergens voelde je zijn sympathie voor de gedoodverfde vinnaars. Het zelfzekere V’tje tegen de belerende vingertjes van de concurrentie.

Sloganman zag vandaag alweer een resem nieuwe tuinborden uit de lentegazons rijzen. Overwegend V-borden stelde hij vast. Op plekken waar hij vroeger wel eens andere borden had zien staan. Borden die het Belang van een andere partij dienden. Verandering. Mja, ook de borden veranderen. Omdat mensen af en toe vinden dat het tijd is voor verandering.

In tijden waarin de fiscus voortdurend nieuwe lastenmaatregeltjes uitvaardigt en de christelijke spaarpotten schaamteloos door de eigen banken worden geledigd willen mensen geen verliezers, maar Vinnaars zijn. Dus kiezen ze voor de jongens en meisjes die zich als dusdanig afficheren en voor wie je dus kiest als Vinnen het doel is.

Het is geen grote vondst, dat V’tje. Maar Verandering voor Vooruitgang is dat evenmin. Sloganman herinnert zich een partij die de vrijheid en de vooruitgang als het ware belichaamde, maar inmiddels het synoniem is van ‘verliezende partij’.

Oppassen dus met die V’tjes. Als de V van de victorie de V van verwachtingen wordt, een V die om antwoorden vraagt, oplossingen, palmbomen. Als ook de Vinnaars moeten optornen tegen het leger van middenvingers dat hen vandaag nog keihard naar de overwinning ehm vingert, maar morgen diezelfde vinger zonder mededogen in het bevriende oog steekt.

Sloganman, Twistman

Sloganman ving een merkwaardig aspirant neologisme op tijdens een radio-uitzending waarin mensen werden aangespoord om nieuwe woorden, begrippen en uitdrukkingen voor te stellen ten bate van, ja, van wat eigenlijk? Een beter begrip? Minder foute interpretaties? Klaardere situaties? Dat was Sloganman niet meteen duidelijk. Maar goed.

Het woord dat hem in de uitzending uit het niets kwam toegewaaid was ‘twijfeltwisten’. Dat vroeg om uitleg, zowaar. De woordvinder had het bedacht om de volgende, zoals hij het noemde 'oncomfortabele' situatie te verduidelijken, een naam te geven, in een werkwoordvorm te gieten …

Je wandelt op het voetpad en iemand komt je tegemoet, maar er is onvoldoende ruimte om elkaar probleemloos te omzeilen. Je hebt beiden in je hoofd al beslist om niet tegen elkaar op te willen botsen. Je kiest voor een stapje naar links, de ander had een stapje naar rechts in gedachten. Dus zet je meteen en stapje naar rechts, terwijl de ander op hetzelfde moment naar links uitwijkt. En zo ontstaat dus heel even een ‘twijfelbeweging’ die vanop afstand –en op You Tube- tot een bizar ballet kan leiden.

Twijfeltwisten. Sloganman had er niet meteen voeling mee, maar het bracht hem wel op een idee. Hij dacht niet zozeer aan een woord, wel aan een manier om dergelijke situaties snel te ontmijnen én er nog zijn/haar sociaal voordeel mee te doen.

Laten we in zo’n geval even die oude dansklassieker uit de kast halen en samen –héél even- de twist twisten. Mooi toch, een spontaan dansje met een medemens op een veel te nauw voetpad in een drukke stad?

De Twijfeltwist.

Daar heeft Sloganman opeens wél voeling mee.