Sloganman, Flardenman

Twee druk pratende dames fietsen Sloganman tegemoet tussen twee regenbuien door. Met de wind waaien hem flarden uit het gesprek toe. 
Flard 1: "Nee, ik kan niet, want ik ben weg." Flard 2: "Ha ja, ge kunt niet, want ge zijt weg."
Hier gebeurt iets merkwaardigs. De boodschapper verzendt. De ontvanger herhaalt.
Sloganman hoort nog een korte 'Voilà!' van dame 1. De boodschapper heeft het doel bereikt: de boodschap is begrepen.


Mc Donald's : Proef onze nieuwe Habsburger. De klant: "Lekker, die nieuwe Habsburger!"
Mc Donald's: Voilà.
Nike: Loop zoals je leeft. De klant: "Ik loop zoals ik leef." Nike: Voilà.
Colruyt: Goedkoper vind je niet. De klant: "Goedkoper vind ik niet." Colruyt: Voilà.
Sloganman: Uw communicatie kan beter. U: Mijn communicatie kan beter. Sloganman: Voilà.

Sloganman, Amyman

Waarom Amy Winehouse zoveel aandacht krijgt in de media en al die jonge mensen die op dat Noorse eiland de dood zijn ingejaagd ondertussen allang zijn vergeten, vraagt de zoon van Sloganman zich af.
Sloganman probeert hem uit te leggen dat de mediawereld en bij uitbreiding de wereld jammer maar helaas zo in mekaar zitten. Dat de slachtoffers van Ronald Janssen inmiddels ook allang geen nieuws meer zijn, tenzij er binnenkort out of the blue nog een tiental nieuwe aan de murderer list worden toegevoegd. De zoon antwoordt dat dit "geen vergelijking" is. Sloganman riposteert dat het om aantallen gaat. De zoon merkt listig op dat Amy Winehouse wel maar één iemand was die het op de koop toe ook nog eens zelf heeft verknald en dat het in Noorwegen wel om négentig slachtoffers gaat. Sloganman vertelt hem dat het Wijnhuis miljoenen cd's heeft verkocht en dat evenveel fans, dus lezers, kijkers en luisteraars, ondanks alles een speciale herinnering aan haar bewaren. Haar teloorgang op de podia incluis. 
Ze vertegenwoordigde een grote muzikale erfenis, licht Sloganman toe. In die zin was ze eigenlijk al oud voor haar tijd. Is het recente duet met good old Tony Bennett daarvan niet het mooiste bewijs?
De zoon haalt de schouders op en rolt er nog eentje. De Kleine Verslaving, denkt Sloganman. Ooit schraapte hij zelf restjes tabak bij elkaar om, met behulp van krantenpapier -thx, media!- z'n saffie te rollen.


Back to Black.

Sloganman, Zakman

Het spijt me, heren en dames conceptmakers en copywriters, maar iemand moet de beste zijn. En die iemand komt volgens Sloganman niet eens uit de reclamewereld. Hij hakt er zelfs regelmatig op in. Maar meer dan wie is hij een volbloed communicator. Hij is wat heet een cartoonist en tekent zijn werk met Zak.
Vandaag in De Morgen, op pagina 2 onderaan: het beeld van een lege kerk en een pastoor die in de poortopening op cliënteel staat te wachten. Naast de poort hangt een reclamebord met de boodschap 


Nu ook met ramadan


Iedereen gezien? Mooi zo. En dan nu als de sodemieter aan het werk en vandaag, wat zegt Sloganman, déze voormiddag nog iets bedenken dat net zo goed, zo scherp, zo juist en zo aansprekend is. Ja, ook voor 'die grote bankklant'. Ja, ook voor 'die internationale frisdrank'. Ja, ook voor 'die hulpactie in de Afrikaanse hoorn' die maar niet op gang komt.


Vrienden van het sterke beeld en het juiste woord -waartoe Sloganman ook zichzelf rekent- moeten zich vooral niet te gauw specialisten wanen. De beste ideeën, de mooiste lijnen, de scherpste observaties komen niet zelden uit een heel andere hoek. Zak is een mooi voorbeeld. 


Topcopy, nu ook met de tekenpen

Sloganman, Move!man

Sloganman is Inpakman, Wegwerpman en Ikeaman in één en dezelfde persoon. 

Hij gaat zich

vestigen op een nieuw adres en staat dus voor beslissingen die zijn bloggevolg ongetwijfeld herkent ... Wat neem je mee? Moeilijker nog : wat smijt je weg? Zo stond hij gisteren voor zijn beeldarchief en dacht : ga ik al die fotoprints die ik hier en nu nog een keer pro forma bekijk ooit missen als ik ze hier en nu wegsmijt? Zijn dia's nog wel van deze wereld? Moet ik ze niet eens zorgvuldig selecteren en die selectie vervolgens virtueel opslaan?

Hetzelfde vroeg Sloganman zich af in verband met z'n oude Märklin trein, z'n speelgoedrennertjes, z'n Dinky Toys auto'tjes, z'n vroege journalistenwerk, z'n nooit uitgegeven verhalenbundel, z'n nooit aangeboden vijfde roman, z'n oude bandopnamen, z'n muziekcassettes, z'n mappen met gerealiseerd werk, z'n eerste gsm ... Wat moet weg? Wat mag blijven? 
Hij zag gezichten die hij zich niet eens meer herinnerde. Hij las teksten die hij onmogelijk kon geschreven hebben. Hij zag en voelde vormen die hem vreemd waren, waarbij hij zich niet meer kon voorstellen dat hij ze ooit zelf ter hand had genomen, met elkaar had verbonden, op elkaar had gestapeld, weer uit elkaar had gehaald, ...
En toen viel z'n oog op een boek dat hij als één der eerste, zonder nadenken, bij het papierafval had gelegd : The 68th Art Directors Annual, het jaarboek van The Art Directors Club Inc. in New York. Een Art Directors Annual uit 1989? Uit de prehistorie van de communicatie? Kom nou, man. Die sleep je toch niet meer mee? 
Ja dus. Sloganman tilde het boek uit de Mag Weg Hoop en stopte het in een verhuisdoos.
Al was het maar om die overvloed aan quasi perfecte beelden, briljante lijnen en dito slogans binnen handbereik te hebben in tijden van nood. 
Waarom moest die schat uit 1989 eigenlijk weg? Omwille van de gedateerde typografie toch niet? Die komt, onder één of andere vorm, toch altijd weer terug. Vanwege dat been there done that-gevoel? De Britpop herhaalt zich toch ook steeds opnieuw? En er zijn toch nog altijd operavoorstellingen? 


Conclusie: Sloganman neemt alles mee. Hij smijt niks weg. Dus zeker de milestones uit z'n eigen leven niet. Hij gaat gewoon elders wonen, met zichzelf en z'n gezin. 


Drie mensen, drie levens, in één huis.

Sloganman, Mennesman

Sloganman schreef vroeger wel eens boeken. Die werden nog uitgegeven ook. Bij Van Gennep in A'dam, waar Sloganman 4 romans lang de huisbelg was. 
Vlaanderen mocht in die tijd een angry young author verwelkomen die luisterde naar de naam Paul Mennes. Een scribent van de nieuwe golf. Beetje Brusselmans, beetje brulmans, maar vooral zichzelf.
Mennes schrijft en publiceert nog steeds, maar in deze voor romanciers hachelijke tijden maken die publicaties geen brokken meer. Toch weet hij het tijdsbeeld als geen ander te vatten. Getuige daarvan de 2-pagina's lange tirade in Humo waarin hij een vijftigtal nieuwe geboden lanceert. Zomaar, uit de losse schrijverspols. Geformuleerd met de aplomb van een pur sang copywriter. Fel en juist en onbedaarlijk grappig.


Sloganman onthoudt vooral deze :


Gij zult auteurs geen content providers noemen


En deze:


Gij zult niets serveren op een bedje van iets anders


Waaraan Sloganman graag zijn nieuw gebod toevoegt :


Gij zult geen slogans maken die niet bekken


Waarop wachten de big brands, de runners-up, de believers om er hun ding mee te doen?

Sloganman, Philman

TB-500 is een paardenmiddel vernam Sloganman een flinke week geleden. Sportjournalisten keken elkaar virtueel het wit uit de ogen, spitsten collectief de oren, snoven onraad, proefden scoops, voelden de adrenaline door hun schrijfhand zinderen. Die zintuigen toch. En dat wielerwereldje!


Gilbert ging op driehonderd meter van de finish en won de eerste rit. Gilbert ging nog eens op driehonderd meter van de finish en won de derde rit niet. Gilbert ging voortdurend. Vandaag alweer. Maar het wonder was al geschied. Hij had zichzelf overwonnen. En dan ... verlies je met de glimlach.
De Tour is nog maar half, maar niettemin:


Komaan Philman !


Terrabite 500 of niet!

Sloganman, Heeresman

Heere Heeresma is dood en dat komt hard aan op een mooie maandagochtend in Heide-Kalmthout.
Na het lezen van het bericht trok Sloganman zich even terug in zijn werkkamer en zocht er Heere Heeresma meteen op. Na het rijtje Grunberg en twee toppers van Hamelinck stond het werk van z'n oude held nog behoorlijk stevig overeind. En dat zal wellicht ook nog een tijd zo blijven. 


Een dagje naar het strand


blijft een meesterwerk van menselijke onmacht. Het soort boek dat je haat omdat je jezelf er zo vaak in tegenkomt. Maar hoe mooi en hoe machtig geschreven. Vrij Nederland verwoordde het zo in die tijd: "Zo direct wordt de lezer bij het verhaal betrokken, dat hij nu en dan aarzelt verder te lezen."
O ja, voor de goede orde: Heeresma heeft ook een tijdlang gewerkt als copywriter. Daarom zal Een dagje naar het strand voor Sloganman ook altijd een literaire slogan blijven.


Vandaag wordt het -verneemt Sloganman met een half oor- tot 33 graden warm. Gehoord, Heere? Komaan man, waarop wacht je nog: een dagje naar het strand!