Sloganman, Iedereenman

De zee. Wat is boeiender dan die woestijn van water? Die eeuwige aanvoer van schuimkoppen uitwaaierend over het strand, bij uitbreiding 'de kust' genaamd. Denk het zonnevuur erbij op een late lentedag en de elementen vallen je zomaar met z'n allen in de schoot. Vier voor de prijs van 0 euro.

Sloganman is een kustman. Altijd geweest. Het beklimmen van de laatste duin die je scheidt van de zee. Een cadeau, toch! Dat klauteren naar de eindeloze streep die daar voor je ligt. Je eerste contact met de eeuwigheid, als peuter. Nu, steeds vaker, de laatste speelplaats voor senioren met heimwee naar de onsterfelijkheid van toen. 

Een Belgische bouwpromotor lokt de oudere landgenoot via fotoshop naar kraakwitte designflats aan de rand van de vloedlijn. Gevels van glas met 180° zicht op zee moeten de uitdovende mens ervan overtuigen om nog gauw even te investeren in de illusie van luxe, via de claim De kust is van iedereen. Hmm, wishful thinking?

Sloganman denkt terug aan de slogan van de stad Antwerpen in prehistorische tijden: 't Stad is van iedereen. En hij brengt ook nog even de onsterfelijke meezinger van Thé Lau in herinnering: Iedereen is van de wereld en de wereld is van ... Juist. 

Sloganman blijft een fan van de kust. Maar dan wel de Zeeuwse. De kust zoals ze hoort te zijn: zichzelf. Niet gehinderd door bouwprojecten die beter een voorbeeld zouden nemen aan de meester zelve -de zee- voordat ze zichzelf tot 'designproject' verheffen. Daar, in Zeeland, is de kust nog van iedereen. Eindeloos weids. Voor 0 euro. Of je nu vijf bent of vijfentachtig.

Sloganman, Maandagman

Monday, bloody monday
I don't like mondays
Manic monday

Soganman weet het uit ervaring. Zingen in de file helpt. Vloeken niet. Maar de behoefte om flink tekeer te gaan blijft. Kan je niet zingen, neem dan iets mee om in te knijpen. Of blijf gewoon thuis. Maandagziek. Het bestaat. En het zou erkend moeten worden. In dit soort omstandigheden toch. Net als het recht om Zwarte Piet leuk te vinden. Of om de regering het voordeel van de twijfel te gunnen. En Bruno Tobback a born loser te noemen. Oftewel een politiek genie.

Maandag trekt Sloganman naar de studio. Al heel vroeg. Vanwege de verwachte verkeersellende. Hij gaat samen met een paar fijne acteurs radiospotjes inblikken voor een tweedehandsautosite. Gelukkig worden ze niet nog dezelfde dag uitgezonden. Hopelijk komen de acteurs tijdig opdagen. Vermoedelijk gaan we een geanimeerde sessie tegemoet. En dat is dan weer meegenomen.

Sloganman, Occasieman

Sloganman is niet op zoek naar een tweedehandsauto. Maar hij blijft wel op zoek naar de betere communicatie. Dus sleept hij graag tweedehandscommunicatie aan om die Slogangewijs te fileren en zo mogelijk gratis te remaken. 

Nogmaals: Sloganman is niet op zoek naar een tweedehandsauto. Maar laat hij nu net op dit moment als professional nauw betrokken zijn bij het occasie-universum op het internet. Want vandaag gaan we niet meer fysiek op zoek naar een occasiewagen. We klikken ons ernaartoe via zoekertjessites als Autoscout, Autovlan, Mycar, VAB tweedehandswagens en … Vroom.

Vroom. Op pagina 155 van Humo nr. 3872/47 pakt de gelijknamige site uit met een klassieke 1/1 pagina-advertentie om tweedehandsautozoekers naar zijn internetadres te sturen. De headline luidt:

… en zo reden we plots in stijl naar Rimini.

Hééft u ‘m? Rimini!

En Vroom vroomt vrolijk verder, in zo mogelijk nog kaduker Nederlands:

Vind jouw auto in een oogopslag

Vroom.be, dat zijn 25.000 tweedehandswagens onder één dak. Je vindt er zeker ook de auto van je dromen. Surf razendsnel naar vroom.be en rij er weg met een wagen die 100% bij je past.

Soganman voelt zich zowat wettelijk ertoe verplicht om hier een aantal vraagtekens bij te plaatsen. Jouw auto vinden in een oogopslag? Dat wordt een moeilijke opgave. Voor de auto. En voor jou. Ach, tot daar aan toe. Maar een website met een dàk? Dat wil Sloganman nog wel eens zien. Ook de mogelijkheid om er razendsnel naartoe te surfen is trouwens debet aan de plek waarop de surfer zich op dat moment bevindt. En het meest verbazingwekkende moet nog komen. Je rijdt er weg met een wagen die 100% bij je past.

Sloganman stelt zich een tweedehandsauto-showroom voor van een ongeziene proportie. De plaatselijke Scotty beamt de surfer up en dropt hem sofort in de auto die hem past. Na betaling, dat spreekt. Maar genoeg tijd verloren. De file wacht.

Sloganman is, hij zei het al een paar keer, niet op zoek naar een tweedehandsauto. Maar voor wie dat wel is, heeft hij een tip. Vanaf 1 december hoor je op Q Music en Joe FM en misschien nog een andere fijne zender een heel andere occasieklok luiden. De naam mag dan minder sexy zijn dan Vroom, de belofte is des te concreter: als je een betrouwbare tweedehandsauto zoekt, ga dan naar www.autotrack.be Oké?

Sloganman, Blackman

Sloganman mag graag naar The Blacklist kijken. Een onbehaaglijk mooie serie op Vier. Rauwe actie, donkere fotografie, cynische karakters, gitzwarte humor. De 3.0 versie van de strijd tussen goed en kwaad. Alleen jammer dat ze voortdurend wordt onderbroken door –veelal foute- reclame.

Een bloedstollende scène in een verlaten fabriek gaat naadloos over in een still shot van een stijlloze hotelkamer in Berlijn omdat Trivago zonodig kwijt wil dat je op haar site de goedkoopste overnachtingen vindt. Een keiharde vechtscène wordt gevolgd door het vermeende effect van een slankproduct. En zo worden kwaad, haat en duistere nietsontziendheid zowat elke tien minuten onderbroken door over the top vrolijkheid en wereldvreemd geluk.

Een Beemster kaas wordt een hinderlijk stuk vreten dat Raymond ‘Red’ Reddington -malt whisky in de hand- zonder nadenken door het raam zou mikken. Een stofzuiger die uit het niets opduikt na het opruimen van een paar ontzielde lichamen? Pure scenarioschennis!

Een luchtig mannengeurtje in het holst van de ruigheid? Het zou bij wet verboden moeten worden.

Maar ja, wie is Sloganman? Een argeloze kijker toch, als hij voor het tv-scherm zit? Een jongetje dat geboeid meesurft op de sinistere fantasie van een scenarist. En, by the way, is reclame niet altijd al zijn biotoop geweest? Jawel. Maar niet de wereld die ze oproept op het foute moment.

Sloganman, Avenman

Patrick Janssens en LDV United versmalden Antwerpen ooit tot ‘A’, algemeen Antwerps voor U. Een geniale vondst, die, zoals alle geniale vondsten, zomaar voor het grijpen lag. Alleen had niemand ze ooit opgemerkt, laat staan opgeraapt, opgepoetst en tot stralend stadslogo verheven.

Het ABVV heeft ook iets met ‘A’. De beginletter, bijvoorbeeld, maar vooral de neiging om zich in woelige tijden van de knuisten van de ‘A’venarbeiders te bedienen.

Nu ‘A’ in handen is van de vijand mag er oorlog worden verwacht. De vakbondcentrale(s) houden het sussend bij een staking. Er is geen - met de nadruk op géén- betoging gepland. Maar wie staakt, wil zich die dag toch laten horen, de reden waarom er gestaakt wordt toch even ventileren? Een stil liggende haven, niet opgehaald huisvuil en een haperend stadsverkeer zijn toch geen statements? Dat zijn hooguit voorbijgaande ongemakken. Als je staakt, ben je in vechtmodus, wil je de vijand een poepje laten ruiken, spreek je af met de maten en makkers voor ’n Maes of tien en dan… hoppa, de beuk erin!

Sloganman hoopt dat al wat hij hier verkondigt pure onzin is. Blogvulling. Content om de content. Maar hij vreest dat je de elementen niet zomaar kan bedwingen. Dat windzaaiers nog steeds storm oogsten. En dat de elementen die hij bedoelt de aangekondigde actie(s) niet zullen schuwen. Een Avenarbeider die na de rellen in Brussel zijn mening mocht luchten had het over ‘nog maar een begin’. Want een hete herfst, daar moet de brànd in, toch?

Sloganman heeft beroepshalve wel eens wat met de havenomgeving te maken. Als schrijver en herschrijver van veiligheidsboodschappen, gericht aan diegenen die er kennelijk niet voor terugdeinzen om een kassei uit de stadsgrond te wrikken en vervolgens moedig door een uitstalraam te mikken.

Sloganman zou de sledgehammers van de Aven een simpele slogan willen aanreiken waarmee ze hun vastberadenheid zwijgend kunnen ventileren:

Tgonijalliejnoemongs, moroekkoem A 

(‘t gaat niet alleen om ons, maar ook om u).

Bijvoorbeeld.

Sloganman, DDman

Jean-Marie Dedecker leeft en tiert nog steeds welig. Sloganman had niet anders verwacht van deze razende roel. In een open brief aan Rudy De Leeuw, voorzitter van het ABVV, gaat hij als vanouds tekeer tegen de manipulatie van de verzorgingsstaat door de zuilenorganisaties annex de vakbonden. En dat doet hij nog steeds op de hem eigen wijze. Ongeremd, cynisch, in niet mis te verstane termen.

Sloganman is geen Dedecker fan. Nooit geweest. Maar naar een tierende open brief heeft hij wel oren. Meer nog. Hij spitst die maar al te graag als hij vermoedt dat er welgemikte oneliners te rapen vallen. En, jawel dus.

Over de vakorganisaties die leven van een percentage op de uitkering van de werklozensteun oreert de oprichter van het zieltogende LDD: Het gerinkel van de kassa klinkt altijd luider dan het geruis van het geweten. 

Over wat hij noemt het recht op luiheid ten koste van het recht op arbeid meldt hij: De Sociale Zekerheid evolueerde van een vangnet naar een hangmat. 

Over het patronaat bericht hij: Doemprofeten voor het eigen profijt. 

En hij sluit zowaar af in Streuveliaans Vlaams met: Sterft, gij oude vormen en gedachten! 

Sloganman heeft hem gehoord, althans gelezen. En hij weet: niemand ligt er wakker van. Jammer. Want als je de tirade terugbrengt tot de essentie gaat het noch min noch meer over de waarheid, de werkelijkheid en de orde van de dag. Jammer dat deze Jean-Marie nooit heeft kunnen ... delegeren.   

Sloganman, Crowdman

Sloganman komt graag nog even terug op de uit de hand gelopen betoging in Brussel. In de krant las hij dat de toestanden aan de Hallepoort ‘het werk’ (?) waren van dronken havenarbeiders slash hooligans slash baldadige jongeren die de betoging misbruikten om een beetje oorlog te maken. Tv- en internetfilmpjes-kijkend België mocht zich vergapen c.q. ergeren aan onder andere een brandend oranje auto’tje.

De twee middenvingers op pagina 1 van De Morgen logen er ook niet om. Ze verhieven zich fuckyou-gewijs richting ordediensten. Sloganman weet nu al dat het geen iconisch beeld wordt. Because no bullets, no blood, no dead people.

Maar Sloganman dwaalt af. Terug naar de brandende oranje auto. Die inspireerde ex-beursman Geert Noels en reclameman Bruno Dillen tot een fijn initiatief: crowdfunding. Refunding in dit geval.

Constructief betogen kan blijkbaar niet. Constructief twitteren wel. De sociale media gebruiken waarvoor ze dienen: solidariteit creëren. Of de initiatiefnemers er ook een agenda mee willen funden doet er niet toe. De werkende mens die z’n auto en z’n gereedschap in rook zag opgaan op dag één van de zogeheten ‘hete herfst’ kan er nu een nieuwe kopen, mét inhoud. Een enthousiaste twitteraar stelde voor om meteen de hele staatsschuld te crowdfunden. Ja, waarom niet? Hét marketinginstrument toch voor grote ondernemers, rijke families en andere ‘poenpakkers’, ‘zakkenvullers’, ‘fraudeurs’ etc. om zich meteen in de gunst van de werkende meute te twitteren. Voorbij hete herfst. Over tot de orde van de dag.

Slganman stelt zich graag en gratis kandidaat om er een wervende slogan voor te bedenken.