Terwijl hij door een zee van foute slogans waadde, viel Sloganmans oog op een wonderlijke boodschap, opgetekend door een journalist van De Morgen uit de mond van Alexander De Croo, het Kalfke Willy van de Vlaamse politiek.
Sloganman houdt niet echt van deze man. Niet omdat hij de stekker uit de regering trok, maar vanwege die veel te blauwe, ouwelijke glimmer. Des te aangenamer werd hij getroffen door dat ene, geïsoleerde citaat:
"Omdat hij mij zo vaak met een microfoon in de hand ziet, denkt mijn zoontje dat ik een zanger ben"
De dag begon grijs en winderig en is dat in weerkundig opzicht nog steeds. En toch schijnt voor Sloganman de zon. Wat kan een zaterdag nog meer brengen?
