Overal Tahrir.
En hopelijk voor altijd 11 februari.
Waar was Sloganman toen Mubarak -zoals immer, hoog verheven- met de helikopter naar Sharm-el-Sheik werd gevlogen? Waaraan dacht hij toen het nieuws van het aftreden de massa op het plein tot uitzinnige vreugde bracht? Wat hoopte hij toen Vranckx vanop het balkon van zijn hotelkamer 'geen woorden vond' voor wat zich beneden hem afspeelde?
Sloganman was in het huis van vrienden, heel alleen. Hij dacht aan de terugval van opdrachten in de communicatiewereld. En hij hoopte dat het voor hem nooit de foute kant uit zou gaan.
Toen keek hij om zich heen en zag alleen maar richesse. Hij dacht aan vroeger en hoe goed het nu was. Hij voelde iets dat leek op wat wetenschappers geluk noemen. Als de Flair het al niet voor hen had bedacht.
Sloganman had even geen oog noch oor voor slogans. Maar hoe hoopvol en wantrouwig kan je tegelijkertijd zijn?
Geen opmerkingen:
Nieuwe opmerkingen zijn niet toegestaan.