Sloganman, Volksman

Morgen 1 mei

De Volksgazet was ooit de gazet van de socialisten. Toen stakingen nog met rijkswacht te paard, geladen geweren en desnoods legertanks werden gecounterd. Een loopgravenkrant.

De klassenstrijd woedde hevig, maar zou uiteindelijk worden beslecht met een commercieel compromis : Iedereen betaald verlof! Iedereen een auto! Iedereen een tv! Nog iemand speciale wensen?

Eind jaren zestig trok het socialisme bij wijze van afscheid nog even in een stuip, toen studenten zich luidkeels achter de arbeiders schaarden, maar hun neus ophaalden voor de gazet van de socialisten…

Samen met de BSP verdween ook De Volksgazet. Socialisten werden linksen. Linksen werden lezers van De Morgen. De Morgen baarde de links-progressieven. En die trokken vervolgens ten strijde voor het recht op design en 3-sterrenmaaltijden.

Sloganman realiseert zich dat het voorgaande een hoogstpersoonlijk, enigszins gekleurd aanvoelen en invullen van de recente linkse geschiedenis is. Maar na het doornemen van De Morgen Magazine en daarna De Muze en vervolgens De Morgen zelf, moet het hem toch uit de pen : fraaie lectuur, geweldige fotografie, machtige lay-outs, heerlijke onderwerpen, maar … hoe leeg kan een vol bord zijn?

Onbetaalbaar design, überhippe adresjes, trendoverstijgende tendenzen. Allemaal goed en wel, maar soms zo

ààààrgh!

Voelt hij hier de stuwkracht van de bakfietsgeneratie, zich het apezuur trappend van de Freinetschool naar de Zonder Haatstraat? Triggerfinger fans zonder ooit een live-concert van deze band te hebben meegemaakt? Amateur-oenologen die na een goeie fles uit de Colruyt een goeie fles uit de Delhaize opentrekken of -schroeven om het verschil te proeven tussen nog ’n glas van hetzelfde en ’n glas teveel?

De nog levende ex-lezers van De Volksgazet hebben zich decennia gelegen al bekeerd tot Het Laatste Nieuws.  

De lezers van De Morgen, De Morgen Magazine en De Muze halen het laatste nieuws uit de wereld van morgen. Sloganman incluis.

Wie zong er ook alweer

Maar morgen wordt het beter, al wordt het nooit meer goed

Sloganman, Hoofdman

Koen Wauters als nieuwe hoofdredacteur van Menzo?

Dé Koen Wauters, van Domino en Swentibold?

Peter Van Asbroeck als nieuwe hoofdredacteur van De Standaard!

Natalia als nieuwe hoofdredactrice van De Tijd!

Pieter De Crem als nieuwe hoofdredacteur van België!

Sloganman als nieuwe hoofdredacteur van Het Sportpaleis!

Let vooral op die 'als'.

Sloganman, Indewarman

Het busongeval in Zwitserland is out of media intrest. Het Breivik proces zo goed als. De kasteelmoord? Af en toe een oprisping. Tijd voor de Ongewenste Intimiteitenshow.

Ook Sloganman doet eraan mee, maar dan low profile, in de coulissen, in een hoekje van het internet. Edoch, niettemin… Dat ook ons aller Jos uit Limburg ooit schaamteloos met de handjes wapperde, treft hem onaangenaam.

Te bed of niet te bed, Ireen? Nounou, Jos.

De klamme handen in medialand moeten na al die outings niet meer te tellen zijn. Om van de openbare diensten, de bankwereld en de communicatiemiddens nog maar te zwijgen.

Bestaat er zoiets als ongewenste intimiteiten op papier? Zeker weten. Sloganman verwijst daarvoor graag naar de columns van HB in zijn lijfblad. Een snode schrijverd die de Evy Gruyaerts van deze wereld met bouwvakkersaplomb telijf gaat. De pen als truweel. Het kàn. Want onder het mom van satire. De sater.

Ooit zat Sloganman na een tv-optreden –o, Amerikaans Theater- nog even na te praten in de green room met een toenmalige tv-coryfee alias presentatrice. Ze legde haar hand op Sloganmans dij en informeerde of hij nog even mee wou voor een glas. Sloganman weet nog dat hij enorm in de war was. Waarom hij niet op het voorstel inging? Onvermogen.

Morgen weer tijd voor iets anders. Rappoflup, denkt Sloganman in een opwelling van nietsvermoedendheid. 

Sloganman, Raadsman

Nadat hij in het verleden al een Antwerpenaar of drie, een Bruggeling, een Ket en zelfs een Hasselaar in de gemeenteraad heeft geluld, wil Sloganman nu in een randgemeente van 't Stad de stemmenvijver bevissen. Voor een kandidaat-burgemeester die met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid nooit de sjerp zal dragen, maar er desondanks toch voor wil gaan.

Sloganman kan z’n followers en z’n achterban alvast geruststellen. De man is geen billenfluisteraar, geen tietentapper, geen pollenman, maar een eerbare, hardwerkende CEO met lokale politieke ambities. Dus, waarom niet?

Dat betekent dat Sloganman in deze tijden vooral de politieke slogans onder de loep zal nemen. Wat wordt er zoal rondgebazuind in onze steden en gemeenten? En  door wie en waarom? Welke slogan wordt de idiootste, de meest amusante, de meest overbodige, de interessantste?

Sloganman kijkt er alvast naar uit. En buigt zich ondertussen over de opdracht die hem wacht : een man-met-een-plan aan een zitje helpen in een raad waar dit soort plannen niet noodzakelijk welkom zijn.

Sloganman, "A"man

Sloganman was ooit nauw betrokken bij De Strijd Om A als communicatie-adviseur en tekstenman voor de betreurde Hugo Schiltz.

Hugo –Sloganman mocht Hugo zeggen- was toen nog een stemmenkanon in de koekenstad.

De Antwerpenaren mochten hem wel. Verbaal sterk. Geen doetje. Goeie kop.

Sloganman probeerde hem in ‘t Schoon Verdiep te communiceren met de lijn

Werk aan de winkel, Hugo!

Hugo was verguld met de vondst. Hij voelde het aan als “een mandaat van de kiezer” en was er, naar eigen zeggen, helemaal klaar voor. Ook de foto oogde mooi. Jasje over de schouder, glimlach om de mond, de kiezer vrank en vrij in de ogen kijkend. Nu die stemmen nog. Het waren er veel, héél veel, maar jammer genoeg onvoldoende.

Een gemeenteraadsverkiezing later ging Sloganman opnieuw voor Hugo aan het werk en bedacht de slogan

Deze stad heeft een manager nodig

Het SP-bastion bleek andermaal te sterk.

De laatste keer dat Sloganman Hugo zag, was ergens in Gent, aan de arm van z’n vrouw, onder die zwarte hoed, toen al met die slepende stap, die voorbode van de ultieme knieval.

Sloganman weet nog dat het hij niet kon opbrengen om hem te gaan groeten.

Maar nu is er Bart. En Bart gaat voor de toekomst, niet alleen die van A, maar die van het hele land. A heeft een Bart nodig, want er is werk aan de winkel in B!

Sloganman hoopt voor hem en zijn aanhang dat het lukt. Maar hij heeft z’n twijfels. Want tegenover Bart -die hoe dan ook iets van de vorige, meer gewichtige Bart mist- staat meesterstrateeg Patrick.

Meesterstrateeg Patrick zwijgt. Totdat hij spreekt. En dat zal gebeuren op het moment dat hij het nodig acht. Meesterstrateeg Patrick heeft weliswaar niets van de socialist van toen, maar dat is nu net z’n kracht. Hij wéét dat er werk aan de winkel is én hij is een manager.

Als Bart het Schoon Verdiep verovert, zal het zijn met de uitgestelde steun van Hugo Schiltz. En als het Patrick wordt, krijgt Hugo alsnog gelijk.

Sloganman, Pollenman 2

Sloganman draagt de man niet direct in z'n hart, maar dat belet niet dat hij toch 'n beetje met 'm meevoelt. Nee, niet met de hàndjes, maar hierboven, in z'n hoofd.
De dijenglijer, de kruisklimmer, de ongewenste intimus heeft niet alleen geen te beste reputatie, maar ook en vooral
een foute naam
Deze ochtend nog hoorde Sloganman een journaliste zich hopeloos verspreken toen ze het -in een alweer geheel en al aan Pol gewijde bijdrage- had over 'polletiek'. Ze herstelde het weliswaar onmiddellijk, maar het kwaad was geschied.
Pollen, pollekes, polletiek ... Pol is duidelijk aan een nieuwe naam toe. Wat dacht je, Pol, van
Polfius?

Sloganman, Pollenman

In een niet zo ver verleden presenteerde Sloganman de nieuwe campagne voor Het Nieuwsblad aan de voltallige redactie van de krant. Waarna hij middels een stevige handdruk de felicitaties in ontvangst mocht nemen van Pollenman.
Daarna zou Sloganman Pollenman nog vaker ontmoeten. In de opnamestudio. Bij de montage van de tv-commercials. En op de receptie na een Ronde Van Vlaanderen waarin Johan Musseeuw alweer oppermachtig was. 
Hij en Pollenman schudden er elkaar steeds weer, zoals het hoort, de hand.
Pollenman -meent Sloganman zich te herinneren- was een nogal zelfingenomen man. Iemand die zich autocratisch gedroeg, pontificaal het woord voerde en de kunst verstond om minzaam neer te kijken op iemand die pakweg tien centimeter groter was. Maar zo kent hij er wel meer.
Toen Het Nieuwsblad al lang geen issue meer was in het agentschap waar Sloganman zich toen bewoog, zou hij Pollenman nog één keer ontmoeten. Op een feestje van vtm, ergens in Vilvoorde, in een mannentoilet.
Hij zei: "Hé!" En Sloganman zei: "Hallo!" En ze schudden elkaar na het afschudden nog maar eens de hand. Ja, Sloganman heeft ze gevoéld, de hand van Pollenman.