Sloganman, Erikaman II

Sloganman interviewde ooit Erika Van Tielen voor het inmiddels ter ziele gegane residentiële magazine THUIS. Hij herinnert zich een ontspannen gesprek met een vrolijke madam die toendertijd in Humo- en andere studentenmiddens ‘de rosse voenk’ werd genoemd. Een definitie die voorheen ook Roos ‘Kokosnoten’ Van Acker al een keer ‘te beurt gevallen was’.

Erika was in die periode een niet van het scherm te schrapen tv-madam. Ze kleefde op de lens, zoals dat heet. Als ze in beeld was, was ze beeldig. Ze hoefde de camera nooit op te zoeken. Die vond haar spontaan. Ze was jong en mooi. Ze was fris en goedlachs. Ze was hot.

Dat is inmiddels een paar jaar geleden. Erika is geen schermgezicht meer. Ze is nu vrouw en moeder van. Onterfd door de vrt, onteeuwigd door zichzelf en haar nieuwe rol. De camera huppelt achter Joy aan dezer dagen, en achter nog ander fraais en tijdelijks.

Erika anno 2014 blogt. Het miljoen kijkers van weleer is nu teruggebracht tot een schare min of meer regelmatige lezers van Erika’s avonturen als vrouw van de wereld. En-dat-vreet... Een tijd geleden haalde ze de media met het verslag van haar burnout. En nu ze er weer bovenop is, botst ze op een nieuw herkenbaar fenomeen: ze vindt geen werk.

Sloganman wil haar graag waarschuwen voor een mediarol die totaal niet bij haar past: die van verongelijkte ex-presentatrice van Vlaanderen Vakantieland, ex-Ketnetwrapper en ex-Slimste Mens-kandidate. De Nieuwe Erika, vindt Sloganman, is een vrouw die niet ten prooi mag vallen aan het Sabine De Vos syndroom. Een madam met wie Sloganman wel eens werkte als reclameman, maar die in de opnamestudio zo zuur en blafferig bleek dat hij zich afvroeg: lijkt het zwarte gat op Sabine De Vos of omgekeerd?

Sloganman geeft Erika graag een mooie eigen format cadeau. Die ze voor zijn part gratis en for nothing mag laten deponeren en uitschrijven.

Erika Achter De Camera

Een Erika die de lens op de nieuwe, de ‘hotte’ en de stilaan vergeten schermgezichten richt, de jonge garde even van haar wolk haalt, de oude garde weer even in de spotlights zet en alles wat je daarbij maar aan boeiends, moois en menselijks kan bedenken. Hé, Erika is terug op tv.

Sloganman, Hateman

Een voormalige klasgenoot van Sloganman ontving ooit een anonieme dreigbrief, waarin uitgeknipte krantenlettertjes samen een niet mis te verstane boodschap vormden.

Het voorval deed in de toenmalige vriendenkring flink wat stof opwaaien, maar belandde vervolgens in de vergetelheid. De brief werd het werk van een ‘flauwe grappenmaker’ genoemd. Zo heette dat toen: 'flauwe grappenmaker', een sussende benaming voor 'stomme idioot'.

Nu iedereen die zich op het web begeeft ook voor iedereen bereikbaar is, zijn de flauwe grappenmakers niet meer te tellen, zo blijkt uit de worldwide twitterfeeds. Anonieme dreigbrieven zoals vroeger, waarbij een krant, een schaar en de nodige huisvlijt kwamen kijken, worden nauwelijks nog verstuurd. Hatetweets daarentegen? Tens of millions a day!

Volgens mensen die het kunnen weten, hoeven de slachtoffers van de (a)sociale media zich daarom nog geen zorgen te maken. Wie iemand echt dood wil, kondigt dat niet aan via twitter. Die laadt de karabijn of wet het mes. In stilte.

In de U.S. onderzocht een groep studenten van de Humboldt State University 150.000 ‘geotagged tweets’ op hun haatgehalte en bracht de berichten in kaart in de Geography of Hate. Het resultaat? Je zal –nog steeds- maar donkerhuidig of anders georiënteerd zijn in de States:

hatename  'nigger'                      hatename  'fag' 

Bescherm jezelf. Tegen jezelf.

Sloganman is bereikbaar op twitter, maar niet onder de naam Sloganman. Hij gebruikt zijn ware naam. Hij volgt wie en wat hij nodig en/of nuttig vindt. En hij verstuurt ook enkel een boodschap als hij die nodig en/of nuttig vindt.

Sloganman beschermt zichzelf tegen zichzelf. Omdat hij weet dat hij anders geen leven meer heeft. Of toch niet het leven dat hij de moeite vindt. Alleen als hij blogt, gebruikt hij een naam die hij reserveert voor zijn meninkjes. Omdat hij dat dan wél weer nuttig en nodig vindt. Sloganman is vooral een LinkedInman, een e-mailman en een sms’man. En daarmee, dear followers en occasionele lezers, heeft hij al werk genoeg.

Sloganman, Blikman

Op weg naar de opnamestudio werd Sloganman heel even opgehouden door een stakingspiket. Dat wil zeggen: mannen in groene en rode hesjes, onder wie één met een groene vlag. De mannen blokkeerden de toegang tot een bedrijf waaraan Sloganman alleen maar fijne herinneringen heeft. Niet als bandarbeider, maar als tekstsmid. Een bevoorrechte positie. Zeker voor een uitgesproken linkshandige.

De groene en rode mannen warmden zich aan de onvermijdelijke vuurkorf waarin de onvermijdelijke palletten onvermijdelijk vlam hadden gevat. Een setting die het stakingspiket meteen een officiële status verleende.  

Sloganman stond met draaiende motor tussen twee trucks, waarvan de bestuurders door de mannen werden aangesproken. Eén van de mannen gunde ook Sloganman een blik. 
De blik zei: “U bent duidelijk geen CEO en u ziet er ook niet uit als een HR manager. U kan doorrijden zodra deze jongens aan de kant staan.” Sloganman beantwoordde de blik met een blik die zei: “Ik ben geen CEO en evenmin een HR manager. Ik rij door zodra deze jongens aan de kant staan.” Een stakingsblik kan je maar beter beamen.

Toen Sloganman terugkeerde waren de mannen nog steeds op post, stond er een mooie rij buitgemaakte trucks en hadden enkele chauffeurs zich mee rond het vuur geschaard, een blikje Drinkjemetverstand in de hand. De man van de blik keek Sloganman aan met een blik die zei: “Daar is die niet-CEO van daarnet die er ook niet uitziet als een HR manager. We laten hem rijden.” Sloganman beantwoordde hem met een blik die zei: “Bedankt dat je meteen ziet dat ik noch een CEO noch een HR manager ben. Zie je dat aan mìj, of aan de auto waarmee ik rij?”

Sloganman zal het rijmen nooit afleren. Zeker niet als het bijdraagt tot een goed begrip.

Sloganman, Iedereenman

De zee. Wat is boeiender dan die woestijn van water? Die eeuwige aanvoer van schuimkoppen uitwaaierend over het strand, bij uitbreiding 'de kust' genaamd. Denk het zonnevuur erbij op een late lentedag en de elementen vallen je zomaar met z'n allen in de schoot. Vier voor de prijs van 0 euro.

Sloganman is een kustman. Altijd geweest. Het beklimmen van de laatste duin die je scheidt van de zee. Een cadeau, toch! Dat klauteren naar de eindeloze streep die daar voor je ligt. Je eerste contact met de eeuwigheid, als peuter. Nu, steeds vaker, de laatste speelplaats voor senioren met heimwee naar de onsterfelijkheid van toen. 

Een Belgische bouwpromotor lokt de oudere landgenoot via fotoshop naar kraakwitte designflats aan de rand van de vloedlijn. Gevels van glas met 180° zicht op zee moeten de uitdovende mens ervan overtuigen om nog gauw even te investeren in de illusie van luxe, via de claim De kust is van iedereen. Hmm, wishful thinking?

Sloganman denkt terug aan de slogan van de stad Antwerpen in prehistorische tijden: 't Stad is van iedereen. En hij brengt ook nog even de onsterfelijke meezinger van Thé Lau in herinnering: Iedereen is van de wereld en de wereld is van ... Juist. 

Sloganman blijft een fan van de kust. Maar dan wel de Zeeuwse. De kust zoals ze hoort te zijn: zichzelf. Niet gehinderd door bouwprojecten die beter een voorbeeld zouden nemen aan de meester zelve -de zee- voordat ze zichzelf tot 'designproject' verheffen. Daar, in Zeeland, is de kust nog van iedereen. Eindeloos weids. Voor 0 euro. Of je nu vijf bent of vijfentachtig.

Sloganman, Maandagman

Monday, bloody monday
I don't like mondays
Manic monday

Soganman weet het uit ervaring. Zingen in de file helpt. Vloeken niet. Maar de behoefte om flink tekeer te gaan blijft. Kan je niet zingen, neem dan iets mee om in te knijpen. Of blijf gewoon thuis. Maandagziek. Het bestaat. En het zou erkend moeten worden. In dit soort omstandigheden toch. Net als het recht om Zwarte Piet leuk te vinden. Of om de regering het voordeel van de twijfel te gunnen. En Bruno Tobback a born loser te noemen. Oftewel een politiek genie.

Maandag trekt Sloganman naar de studio. Al heel vroeg. Vanwege de verwachte verkeersellende. Hij gaat samen met een paar fijne acteurs radiospotjes inblikken voor een tweedehandsautosite. Gelukkig worden ze niet nog dezelfde dag uitgezonden. Hopelijk komen de acteurs tijdig opdagen. Vermoedelijk gaan we een geanimeerde sessie tegemoet. En dat is dan weer meegenomen.

Sloganman, Occasieman

Sloganman is niet op zoek naar een tweedehandsauto. Maar hij blijft wel op zoek naar de betere communicatie. Dus sleept hij graag tweedehandscommunicatie aan om die Slogangewijs te fileren en zo mogelijk gratis te remaken. 

Nogmaals: Sloganman is niet op zoek naar een tweedehandsauto. Maar laat hij nu net op dit moment als professional nauw betrokken zijn bij het occasie-universum op het internet. Want vandaag gaan we niet meer fysiek op zoek naar een occasiewagen. We klikken ons ernaartoe via zoekertjessites als Autoscout, Autovlan, Mycar, VAB tweedehandswagens en … Vroom.

Vroom. Op pagina 155 van Humo nr. 3872/47 pakt de gelijknamige site uit met een klassieke 1/1 pagina-advertentie om tweedehandsautozoekers naar zijn internetadres te sturen. De headline luidt:

… en zo reden we plots in stijl naar Rimini.

Hééft u ‘m? Rimini!

En Vroom vroomt vrolijk verder, in zo mogelijk nog kaduker Nederlands:

Vind jouw auto in een oogopslag

Vroom.be, dat zijn 25.000 tweedehandswagens onder één dak. Je vindt er zeker ook de auto van je dromen. Surf razendsnel naar vroom.be en rij er weg met een wagen die 100% bij je past.

Soganman voelt zich zowat wettelijk ertoe verplicht om hier een aantal vraagtekens bij te plaatsen. Jouw auto vinden in een oogopslag? Dat wordt een moeilijke opgave. Voor de auto. En voor jou. Ach, tot daar aan toe. Maar een website met een dàk? Dat wil Sloganman nog wel eens zien. Ook de mogelijkheid om er razendsnel naartoe te surfen is trouwens debet aan de plek waarop de surfer zich op dat moment bevindt. En het meest verbazingwekkende moet nog komen. Je rijdt er weg met een wagen die 100% bij je past.

Sloganman stelt zich een tweedehandsauto-showroom voor van een ongeziene proportie. De plaatselijke Scotty beamt de surfer up en dropt hem sofort in de auto die hem past. Na betaling, dat spreekt. Maar genoeg tijd verloren. De file wacht.

Sloganman is, hij zei het al een paar keer, niet op zoek naar een tweedehandsauto. Maar voor wie dat wel is, heeft hij een tip. Vanaf 1 december hoor je op Q Music en Joe FM en misschien nog een andere fijne zender een heel andere occasieklok luiden. De naam mag dan minder sexy zijn dan Vroom, de belofte is des te concreter: als je een betrouwbare tweedehandsauto zoekt, ga dan naar www.autotrack.be Oké?

Sloganman, Blackman

Sloganman mag graag naar The Blacklist kijken. Een onbehaaglijk mooie serie op Vier. Rauwe actie, donkere fotografie, cynische karakters, gitzwarte humor. De 3.0 versie van de strijd tussen goed en kwaad. Alleen jammer dat ze voortdurend wordt onderbroken door –veelal foute- reclame.

Een bloedstollende scène in een verlaten fabriek gaat naadloos over in een still shot van een stijlloze hotelkamer in Berlijn omdat Trivago zonodig kwijt wil dat je op haar site de goedkoopste overnachtingen vindt. Een keiharde vechtscène wordt gevolgd door het vermeende effect van een slankproduct. En zo worden kwaad, haat en duistere nietsontziendheid zowat elke tien minuten onderbroken door over the top vrolijkheid en wereldvreemd geluk.

Een Beemster kaas wordt een hinderlijk stuk vreten dat Raymond ‘Red’ Reddington -malt whisky in de hand- zonder nadenken door het raam zou mikken. Een stofzuiger die uit het niets opduikt na het opruimen van een paar ontzielde lichamen? Pure scenarioschennis!

Een luchtig mannengeurtje in het holst van de ruigheid? Het zou bij wet verboden moeten worden.

Maar ja, wie is Sloganman? Een argeloze kijker toch, als hij voor het tv-scherm zit? Een jongetje dat geboeid meesurft op de sinistere fantasie van een scenarist. En, by the way, is reclame niet altijd al zijn biotoop geweest? Jawel. Maar niet de wereld die ze oproept op het foute moment.