Sloganman, Crimeman

Sloganman bladert bladert door zijn favoriete weekblad en wordt getroffen door een full page ad voor VIER. Een zwart gat onder een kap kijkt je aan en ‘zegt’:

Al uw favoriete criminelen op één avond

VIER heeft zondagavond uitgeroepen tot Crime Night. Mooi. Het had ook Sports Night kunnen zijn. Of Comedy Night. Maar tot inktzwarte vreugde van Sloganman is het Misdaad Avond geworden. Vier uur lang moord en doodslag, gruwel en ellende, verminkte lichamen, verscheurde zielen.

Crime Night is een ode aan dead, doom and darkness. En dus aan het leven. Prima. Sloganman heeft het leven lief. Hij heeft nooit reclame gemaakt voor de dark side. Nooit ene Koen Wauters voor de Dela-kar gespannen. Nooit campagne gevoerd voor een uitvaartketen. Nooit centjes verdiend aan dood en verderf. Het dichtst was hij erbij toen hij met een van zijn followers een concept voor een antirookcampagne bedacht. Een close shot van een urn met daaronder de lijn:

De asbak is vol

Reclame. Je reinste promotie voor het leven, toch? Doodgaan doen we toch niet meer in deze tijden? Je kladdert je toch vrolijk de eeuwigheid in? Je danst toch fluitend om de rimpels heen? Met beloftevolle crèmes, gels, fillers en ander wonderspul? Met de bankkaart in aanslag? En met de opgestoken duimen van de Facebookvrienden in het vooruitzicht?

Crime Night. Sloganman is fan. Als het maar fictie blijft.

Sloganman, Afschakelman

In heel wat kringen was de ‘sabotage’ van Doel 4 een godsgeschenk. De angstreflex die erop volgde en het doembeeld van een ‘afschakelplan’ bewezen niet alleen de leveranciers van noodgeneratoren goede diensten. Het leek wel of de halve commerciële wereld munt wilde slaan uit het vooruitzicht op een winter van kilte en duisternis.

Talloos waren de boodschappen die het werkwoord afschakelen in alle richtingen vervoegden om ons toch maar te wijzen op de hoogstwaarschijnlijke noodzaak aan extra-verwarming, extra-lichtbronnen, extra-plaids en wikkeldekentjes en andere, niet zelden extra-nutteloze hulpmiddelen.

De als’en waren niet uit de lucht. “Als we straks vier uur per dag in het donker zitten, hebben wij toch maar voor licht gezorgd”, “ Als niet alleen het afschakelplan maar ook de winter keihard toeslaat, kan een kashmier plaid het verschil maken”, “Als er afgeschakeld wordt, schakel dan over op ...".

Maar kijk. Electrabel, maanden geleden nog de zwakke schakel in onze energievoorziening, heeft weer voor een lichtpuntje gezorgd. Want Doel 4 zal wellicht aanstaande zondag al worden opgestart. En dat is toch een zucht van verlichting waard, of niet?

Sloganman kan het niet helpen, maar het zit hem nu eenmaal ingebakken: die spontane twijfel aan alles wat twijfelachtig is.  

Als het afschakelplan ooit al een plan was, dan was het misschien wel gepland.

Ja, paranoia is ook Sloganman niet vreemd. Maar goed. Als optimist-ondanks-zichzelf wenst hij alle ondernemers die noodgeneratoren hebben aangekocht, alle alleenwonende ouderen die maandenlang proactief hebben zitten sidderen en beven, alle gezinnen die op industriële schaal kaarsen, zaklampen en warme dekentjes hebben besteld en alle vreedzame lichtgelovigen onder ons een prachtig feest van het licht toe. Ook als blijkt dat hij zich heeft vergist? Dan ook, ja.

Sloganman, Cowman

Sloganman kan zich nauwelijks een rustiger bruisplek voorstellen dan ‘t Eilandje in de Koekenstad.

Er wordt naarstig verder gebouwd aan de flatization van de metropool, maar vooralsnog zonder Singapore allures. Om en rond het MAS wordt ouderwets geflaneerd dat het een lieve lust is. En de min of meer gefortuneerde Nederlandse medemens is er zoniet alom- dan toch zeer tegenwoordig.

Ooit is ‘t Eilandje uitgeroepen tot next place to be in Antwerp. Ooit zou het hier borrelen, bruisen en streamen dat het een aard heeft. En dus heeft de voorhoede van het nieuwe stadsleven er zich alvast gevestigd. In de hoop dat deze aanlokkelijke belofte bewaarheid wordt en de perceptie een swingende realiteit.

Ook het jonge communicatiegeweld aan het Kattendijkdok surft er mee op de golven van datgene-wat-zich-hopelijk-ooit-voltrekken-zal. Engels is de voertaal en de naam klinkt al even wild als intrigerend: Content Cowboys. Een geen-agentschap-agentschap, gevestigd in een voormalig pakhuis. De ranch van de cowboys.

Sloganman houdt van cowboys. Maar net zo goed van Indianen. Zoals hij ook houdt van vernieuwing, op voorwaarde dat ze matcht met duurzame verandering.

Content Cowboys is, zoals gemeld, geen reclamebureau. Zoiets hoort namelijk niet op ‘t Eilandje. Het is naar eigen zeggen ‘the place to be if you like cacti for breakfast’.

Ze noemen zichzelf een geflipt team en an awesome agency, ‘detonating brands on the wildwildweb and beyond’. Zo’n soort cowboys dus. Veedrijvers met een hoek af.

In hun communicatie zijn de Yeehaaa’s! en de howdy’s niet van de lucht en wordt er driftig voor de klanten in het zadel gesprongen. Natuurlijk zijn de sociale media er king en worden teksten zelden copy genoemd. Ze zijn tenslotte content cowboys.

Sloganman kan de overmoed wel pruimen. Het taaltje, mwah, dat hoort erbij. Het helpt een luchtbel aan inhoud, een keizer aan kleren en de afzender aan zelfvertrouwen.

However. Als dat maar geen arrogantie wordt. Dus gaat Sloganman toch maar eens een kijkje nemen in de Work-afdeling van de cowboys.

Fcuk! Dàt valt tegen. Beetje leeg, eigenlijk, dat ‘werk’ en die ‘content’. Een beetje zoals het MAS met die onverwacht rommelige inhoud. Een beetje zoals een paar restaurantjes in de buurt met een weliswaar beloftevolle naam maar een samengeharkt menu dat slowfood moet voorstellen. Een beetje zoals het pop-up Scheldestrand in de zomer, met die voorspelbare loungesfeer en die moedeloze mojito’s.

Is Sloganman een beetje van de oude garde? In jaren, ja. Maar de visie is nog onaangetast. En het relativeringsvermogen nog in volle erectie.

Zo. Het content English is op. Sloganman keert terug tot de orde van het internet. Er wacht een opdracht voor een klant die op zijn beurt wacht op een oplawaai van een slogan. De lasso wordt uitgeworpen. De content komt eraan. 

Sloganman, Gentman

Gent stond in lichterlaaie zondagavond. Daar zat de kerstmarkt voor iets tussen. Maar ook na het doven van de glühwein blijft deze stad haar gloeiende zelf.

Nergens worden historische gevels zo mooi en respectvol in beeld gebracht op donkere winterdagen. Nergens zou een afschakeling zoveel immateriële schade aanrichten. Nergens heeft het licht zoveel recht op bestaan als in de neuzenstad.

Sloganman zag, hoorde, rook, voelde en proefde alleen maar levenslust. De jeuk van de jeugd. De cuberdons en cuberdonnas, gulzig grazend op de Graslei. De geintse burgerij, op wandel door de eigen geschiedenis. De smartphone- en tablettoeristen, focussend op zichzelf aan de rand van het water en in het schijnsel van de kerken.

Ik zie het licht

is niet de beste song van de man die er veel te vroeg stierf, nu alweer elf dagen geleden.

In een stoel nog wel. De ultieme angst van het podiumdier. De ultieme wens van ieder ander soort mens.

Toen hij afgeschakeld werd, zorgde dit dan niet heel even, één milliseconde, voor een dipje in het Gentse stroomnet? Al die energie die opeens uitvalt, wegvalt?

Eén minuut zou pas mooi geweest zijn. Eén minuut duisternis. In ruil voor 52 jaar gratis stroomvoorziening.

Gent, zoveel stad

vindt Soganman een veel te magere claim voor zoveel stad.

Sloganman, RIPman

Na de koning van de Verworpenen Rock, nu de Koningin der Opperkapsels.
Allez vooruit. Nog maar eens RIP.

Sloganman, Numan

Ooit zong iemand met de stem van Sloganman: Nu moet het gebeuren, straks is het te laat.

Een lijn die, als Sloganman ze even uit de context mag rukken –ruk!- behoorlijk overeind blijft. Naar zijn mening althans.

Nu het vuur aanmaken om het straks lekker warm te hebben met een gezellige en energiebesparende avond als bonus (ja, maar wel met een flinke CO2-uitstoot als minpunt! hoort Sloganman een volger al meteen opwerpen).

Nu de oven verwarmen om binnen 20 minuten voor een dampende Oetker pizza mozzarella te zitten met de poes als aandachtige toeschouwer (ja, maar pizza is wel een eufemisme voor de vreetschijf die daar op je bord ligt, hoort Sloganman alweer een andere volger meesmuilen).

Nu ophouden met lullen om eindelijk dat boek ter hand te nemen dat je in 1995 van de uitgever cadeau hebt gekregen: De Verworpenen van Luc De Vos. Een bundel berichten uit het zieleleven van een jongen voor wie nu een evidentie was (dà’s waar, hoort Sloganman z’n volgers graag toegeven).

Als die foppizza binnen is en het haardvuur brandt en vonkt en stoot, gaat Sloganman alvast bericht nr. 33 lezen: Word nu eindelijk toch eens wakker!

Sloganman, Klimaatman

11 BV’s, zo titelt de pers, dagen de staat voor de rechter met de eis om eindelijk de maatregelen uit te voeren waartoe de Belgische staat zichzelf heeft verplicht als bijdrage aan de klimaatverbetering.

Het wachten is nog steeds op de concretisering van een en ander. Met andere woorden: er komt maar geen schot in de zaak en ondertussen stijgt de zeespiegel onrustbarend, lopen de ijsberen te ijsberen op weglekkende ijsschotsen, zijn superstormen aan de orde van de dag en gaat er ook nog eens veel te vroeg een onvervangbare zanger/liedjesschrijver dood.

Het BV-initiatief is de Vlaamse versie van gelijkaardige acties in Nederland en de VS. Wat het oplevert, valt nog af te wachten. Maar het eerste resultaat is nu al bekend: rumour around the brand.

De ‘brand’ is in dit geval Het Klimaat. Een merknaam van een onschatbare waarde voor slimme ondernemers en marketeers. En Sloganman weet waarover hij het heeft.

Duurzaam, hernieuwbaar, groen, passief, milieuverantwoord zijn termen die hem dagelijks toewaaien in de briefings die hij ontvangt ter promotie van producten en diensten die deze dure beloften zelden of nooit kunnen waarmaken. 
Een omstandigheid waarmee hij wel eens moeite heeft als hij in z’n Duitse firmawagen CO2-uitstotend door de file waadt of in de stad rondtoert op zoek naar een parkeerplek, foeterend op de roekeloze fietsers. Als hij, eindelijk weer thuis, de haard opstookt en na gedane arbeid een wijn ontkurkt en in een strikt genomen onverantwoord grote ruimte de verdere avond doorbrengt voor het scherm, het kleine scherm binnen handbereik.

Hij probeert zich zijn voetafdruk voor te stellen als hij op z’n fiets door het Zeeuwse landschap rijdt, waar de voetafdrukken niet meer te tellen zijn. En hij vraagt zich af: hoe groot is de voetafdruk van 11 BV’s, hun train de vie en hun eisenpakket? 
Hoe voortvarend is het om de gang van de natuur, bij uitbreiding de aarde en bij verdere uitbreiding Het Leven Zelve te willen voorspellen? Sloganman dubt en weet het niet. Dus geeft hij de 11 BV’s het voordeel van de twijfel. En Luc De Vos een posthume gouden Mia.