Sloganman, Duivelsman

De armen gekruist voor de borst. In slagorde opgesteld voor de camera. Vol vertrouwen. Eén en al kracht en geloof in eigen kunnen. De blik ambitieus op voorheen onbereikbare hoogten gericht. Want een podiumplek is nakend. En een bronzen plak is niet genoeg. De jongen met de kapiteinsband heeft het onomwonden over nog hogere hoogten.

‘Op het einde winnen de Duitsers’ klopt niet meer. Op het einde winnen de Duitsers … hooguit zilver. Want hun dribbel naar EK-goud stuit op een blok waarin de ene magiër de andere tovenaar in genialiteit overtreft. Een team zo vol van oogverblindende klasse dat de tegenstander erdoor wordt verlamd. Zoals de Israëli’s tijdens die eerste vijfenveertig minuten tegen de nog net niet beursgenoteerde Gouden Generatie.

Verre van ook maar iemand met de vinger te willen wijzen, laat staan zich te willen bezondigen aan armchair coaching, heeft Sloganman toch vragen bij het vertoon in Jeruzalem.

Weten supporters eigenlijk nog wel waarom? Is die duivelse drietand van plastic? Zijn de jongens die daar liepen te ballen wel voldoende doordrongen van wat heet het natiegevoel?

Sloganman zag de hele wedstrijd lang het beeld van de vastberaden cohorte voor zich. Maar wat hij zag, beantwoordde allerminst aan de belofte. In de economische sector die voetbal heet, zijn ook De Rode Duivels verworden tot een product. Onderworpen aan de regels van de marketing. Ondergeschikt aan de wet van vraag en aanbod. De vraag is al jaren dezelfde: wanneer gaat die cup onder luid gejoel de lucht in? Het aanbod laat niet veel goeds verhopen: 

kwaliteit zat, maar geen killerinstinct

Sloganman, Helderman

Heerlijk helder

Sloganman, en met hem alle andere trouwe Hautekiet-luisteraars, ondergaat nu al maandenlang het “heerlijk helder” verhaal. De onder Hautekietvlag gevoerde kruistocht tegen hopeloos verouderde, onbegrijpelijke ambtelijke, wettelijke, juridische, technische en academische taal.

Prima initiatief. Want heldere taal willen we allemaal.

Maar de bevrijdingstocht krijgt stilaan een ietwat eenzijdig, ja zelfs opdringerig karakter. Zelfverklaarde taalpuristen onderwerpen intussen via de sociale media elke boodschap aan een klinisch onderzoek, op jacht naar de enige echte, essentiële verwoording, ontdaan van elke zogenaamde overtolligheid. Literatoren mengen zich gretig in het debat en pleiten voornamelijk voor zichzelf. Professoren in de Egologie wijzen de luisteraar en de lezer met opgestoken vingertje op zijn/haar eigen domme fouten. Etc.

Nogmaals, alle respect voor het initiatief. Maar laten we “de heilige opdracht” niet uit het oog verliezen. Zet bonafide taalkundigen aan het werk om de ontaal te hertalen in een simpele, voor iedereen toegankelijke boodschap. Maar niet onder de vorm van de zoveelste format waarin allerlei bv’s van een hogere orde ongevraagd nieuwe gietvormen bedenken voor een universele snaptaal.

Ga voor

Eerlijk helder

Heerlijk helder hoort onlosmakelijk bij het biermerk Heineken.

Sloganman, Hengelman

Jonge vissen, opgelet.

Er worden jonge mensen gezocht. Voor jobs! Sterker nog: er wordt naar ‘jonge vissen’ gehengeld. En nog wel met echte vishaakjes, waarboven indrukwekkende functies bengelen, zoals daar zijn: Consultant Research & Development, Consultant Recruitment & Selection, Consultant Survey, Consultant Talent Selection & Development, Junior Consultant Jobgrading, Consultant Public Sector.

De visser heet Hudson Belgium en de headline laat er geen twijfel over bestaan: 

Hudson is fishing for HR talent.

Toehappen, jongens en meisjes! Maar realiseer je wel dat een gevangen vis meestal voor consumptie bestemd is. Hij wordt gefileerd en belandt uiteindelijk in de pan. Om vervolgens simpelweg verorberd te worden. Als ... hij al in het leefnet mag. Want Sloganman meent te weten dat visjes die niet beantwoorden aan het toegestane vangformaat meteen teruggezet moeten worden. Hengelen naar 'jonge vissen' is dus niet echt kosher. 

Sloganman vindt het een vreemde advertentie. Al die haakjes met die labeltjes. Hij stelt zich al die mondjes voor, happend naar een aas dat net iets hoger hangt dan je zou verwachten. Net iets onbereikbaarder dan waar aas hoort te hangen. Een voorsmaakje van wat de kandidaten bij een eventuele aanwerving straks te slikken krijgen: een job die veel minder spannend is dan de jobtitel in het vooruitzicht stelt.

Hudson toch. Al die HR consultants. In welke overbeviste vijvers moeten die jongens en meisjes straks hùn hengel uitwerpen?

Sloganman, Benman

Bob blijft, belooft Ben.

Sloganman las op een verloren plek in de krant dat Ben Weyts het gezegd heeft: Bob blijft, ongeacht wie de aanbesteding voor de veilig verkeercampagne wint. Als Sloganman het goed begrepen heeft, zijn er dus meerdere bureaus aangezocht om een Bobcampagne te ontwikkelen. 
Bob wordt niet vervangen door pakweg Ben.
Sloganman is opgelucht. En ontkurkt zo meteen een fles om het te vieren.

Sloganman, Bobman

BOB, weet Sloganman nog, stond decennialang voor Bijzondere Opsporingsbrigade, een interventie-afdeling van de toenmalige Rijkswacht. BOB’ers waren niet de meest populaire jongens in die tijd, noch bij de politiediensten, noch bij het publiek. Een aantal onder hen werd ‘gelinkt’ aan het Bende van Nijvel dossier. Nog anderen werden later onder dubieuze omstandigheden uit de eenheid verwijderd.

BOB heeft inmiddels een heel andere betekenis. BOB is nu het synoniem van de al dan niet door lottrekking aangeduide, tijdelijke geheelonthouder die door alcohol of ander spul benevelde geesten een veilige thuiskomst moet bezorgen met de wagen.

Bob is een shortcut voor Robert. Bob klinkt betrouwbaar. Zoals Bill de schouderklopversie is van William.

Toen, samen met de Rijkswacht ook de Bijzondere Opsporingsbrigade werd opgedoekt, maalde niemand daarom; tenzij de BOB’ers zelf. Maar nu BOB, de thuisbrenger, misschien de baan moet ruimen voor een nieuw ehm … BOB-concept, zijn de verontwaardigde reacties nauwelijks nog te tellen.

Begrijpelijk, vindt Sloganman. Zelfs Nederland heeft shortcut Robert al een aantal jaren geadopteerd in zijn veilig op weg-campagnes. Met resultaat. Want ook daar is de naam-en-waarvoor-hij-staat inmiddels bijna erfgoedgerechtigd.

Sloganman vindt de BOB-campagne af en toe een angeltje missen, maar hij deelt de mening van heel wat reclamemensen en medemensen in deze:

BOB moet blijven. Zonder hem zijn we overgeleverd aan de Bende van Nevel.

Sloganman, Unitedman

Aangrijpend

Dat vond Sloganman van deze inmiddels iconische affiche, gesigneerd United Colours of Benetton. Hoe grensoverschrijdend kon je communiceren als kledingmerk.

Onbegrip

Dat voelde Sloganman voor de weigering van Benetton tot het uitbetalen van een schadeloosstelling aan de slachtoffers van de ingestorte zweetfabriek in Bangladesh. 
Maar kijk. De Benetton reclame werkt. Want twee jaar na de feiten en na een volgehouden campagne van Clean Clothes heeft het management het nu toch begrepen: solidariteit
zal grenzenloos zijn of niet zijn. 

Sloganman, Onman

Sloganman hoorde een politicus op de radio een betoog houden over iets dat door de man werd bestempeld als ‘vrij ongeneeslijk’. Hij was meteen op z’n hoede. Wacht even. Had de spreker ‘ongeneeslijk’ in gedachten, maar ‘niet in de strikte zin van het woord’? Had hij voorkennis van een therapie die mogelijk in de nabije toekomst tot de hoop op genezing zou kunnen leiden? Bedoelde hij met ‘vrij ongeneeslijk’ dat datgene waarover hij het had zich in een voortdurende terminale fase bevond, maar vooralsnog niet wenste te overlijden? Of was het een soort van milde ‘ongeneeslijkheid’? Een ongeneeslijke tic? Een ingeslepen foutje, een tot norm gedenigreerde onzorgvuldigheid?

De minister –ja, nu weet Sloganman het weer, het was een minister- stapelde vrolijk de anomalieën op. Maar de 'vrij ongeneeslijk’ bleef in Sloganman nazinderen.

Hij moest om een onduidelijke reden aan Marc Coucke denken. En aan Dimitri Bontinck. En hij ging meteen op zoek naar alternatieven. ‘Zowat ongeneeslijk’ vond hij als iets minder niet kunnen, maar nog altijd niet kunnen. Zoals steendood eigenlijk ook niet kan, omdat dood al dood genoeg is. Om van keitof nog maar te zwijgen.

Sloganman bezint zich elke dag over taal. Omdat het –de lichaamstaal meegerekend- de enige vorm van communicatie is waarmee we iets aan elkaar kunnen duidelijk maken. Als Koen Geens vindt – ja, dàt was ‘m, Koen Geens- dat hij ‘vrij ongeneeslijk’ in de mond mag nemen, dan mag Sloganman hem aan z’n woord houden en de politiek ‘vrij onbegrijpelijk’ blijven vinden.