Sloganman, Mediaman II

Steve

Vandaag in De Morgen: toch nog 4 Stevaertpagina's plus 2 kolommen reacties op de column van Camps, netjes verdeeld tussen voor en tegens en met de onvermijdelijke Staf De Wilde uit De Haan als in-de-pen-klimmer van nature.

Wie dood gaat, wordt altijd een beetje heilig, weet Sloganman. Ook dat is des mensen. Die drang naar zingeving. Niet in naam van de afgestorvene. Maar voor onszelf.

De kans op eerherstel daarentegen is en blijft nihil. De rechtszaak 'dooft nu uit', las Sloganman. Met andere woorden: 'is niet meer aan de orde'. Wat heeft de volksrechtbank in petto voor de nog levende betrokken partij?

Stigma

Sloganman, Mediaman

Sloganman stelde vast dat De Morgen vandaag maar liefst negen volle pagina’s wijdt aan Steve Stevaert. Met ’s mans profiel levensgroot op de cover.

Als hij na het vluchtig doornemen van de headlines verdert bladert, ontdekt hij op pagina 24 de column van Hugo Camps. Over Steve Stevaert, of wat had u gedacht? Maar wel een opiniestuk om u tegen te zeggen. Een niet door enige schroom gehinderde analyse van de voormalige Oppertubbie. Helder. Ongenuanceerd. To the point. De Steve zoals hij was achter de Steve zoals hij zich publiekelijk voordeed. Ook maar een mens dus.

Of, hoe amper twee kolommen tekst negen volle nieuws- en in memoriam-pagina’s meteen naar de marge verwezen. “Gaan jullie maar even in de hoek staan”.

Sloganman onthoudt dat Stevaert als kroegbaas van de politiek pas rondjes gaf wanneer het hém uitkwam. Dat de goedlachse Limburger als geen andere de snaren die hij bespeelde ook tot zwijgen kon brengen. Dat hij in wezen een machtspoliticus was. En dat hij die macht ook gebruikte.

Wie de media rond zich verzamelt om zijn geloof te verspreiden en zich een plek in de geschiedenis te beitelen moet erop voorbereid zijn dat ook het minder goede nieuws via diezelfde media naar buiten kolkt. Het is een kanaal dat -maar goed ook- werkt in twee richtingen.

Griekse tragedies worden niet meer geschreven. Hoeft ook niet. Ze voltrekken zich elke dag. Met in de hoofdrol acteurs die er niet voor zijn opgeleid, hun teksten wel eens vergeten en soms liever het podium zouden verlaten om voor altijd in de coulissen te verdwijnen.

Als Steve vanuit zijn nieuwe plek in de kosmos op deze bol neerkijkt en scherp stelt op het land Vlaanderen dan kan hij alleen maar opgelucht zijn. Dat het voorbij is. Voor altijd.

Sloganman, Duivelsman

De armen gekruist voor de borst. In slagorde opgesteld voor de camera. Vol vertrouwen. Eén en al kracht en geloof in eigen kunnen. De blik ambitieus op voorheen onbereikbare hoogten gericht. Want een podiumplek is nakend. En een bronzen plak is niet genoeg. De jongen met de kapiteinsband heeft het onomwonden over nog hogere hoogten.

‘Op het einde winnen de Duitsers’ klopt niet meer. Op het einde winnen de Duitsers … hooguit zilver. Want hun dribbel naar EK-goud stuit op een blok waarin de ene magiër de andere tovenaar in genialiteit overtreft. Een team zo vol van oogverblindende klasse dat de tegenstander erdoor wordt verlamd. Zoals de Israëli’s tijdens die eerste vijfenveertig minuten tegen de nog net niet beursgenoteerde Gouden Generatie.

Verre van ook maar iemand met de vinger te willen wijzen, laat staan zich te willen bezondigen aan armchair coaching, heeft Sloganman toch vragen bij het vertoon in Jeruzalem.

Weten supporters eigenlijk nog wel waarom? Is die duivelse drietand van plastic? Zijn de jongens die daar liepen te ballen wel voldoende doordrongen van wat heet het natiegevoel?

Sloganman zag de hele wedstrijd lang het beeld van de vastberaden cohorte voor zich. Maar wat hij zag, beantwoordde allerminst aan de belofte. In de economische sector die voetbal heet, zijn ook De Rode Duivels verworden tot een product. Onderworpen aan de regels van de marketing. Ondergeschikt aan de wet van vraag en aanbod. De vraag is al jaren dezelfde: wanneer gaat die cup onder luid gejoel de lucht in? Het aanbod laat niet veel goeds verhopen: 

kwaliteit zat, maar geen killerinstinct

Sloganman, Helderman

Heerlijk helder

Sloganman, en met hem alle andere trouwe Hautekiet-luisteraars, ondergaat nu al maandenlang het “heerlijk helder” verhaal. De onder Hautekietvlag gevoerde kruistocht tegen hopeloos verouderde, onbegrijpelijke ambtelijke, wettelijke, juridische, technische en academische taal.

Prima initiatief. Want heldere taal willen we allemaal.

Maar de bevrijdingstocht krijgt stilaan een ietwat eenzijdig, ja zelfs opdringerig karakter. Zelfverklaarde taalpuristen onderwerpen intussen via de sociale media elke boodschap aan een klinisch onderzoek, op jacht naar de enige echte, essentiële verwoording, ontdaan van elke zogenaamde overtolligheid. Literatoren mengen zich gretig in het debat en pleiten voornamelijk voor zichzelf. Professoren in de Egologie wijzen de luisteraar en de lezer met opgestoken vingertje op zijn/haar eigen domme fouten. Etc.

Nogmaals, alle respect voor het initiatief. Maar laten we “de heilige opdracht” niet uit het oog verliezen. Zet bonafide taalkundigen aan het werk om de ontaal te hertalen in een simpele, voor iedereen toegankelijke boodschap. Maar niet onder de vorm van de zoveelste format waarin allerlei bv’s van een hogere orde ongevraagd nieuwe gietvormen bedenken voor een universele snaptaal.

Ga voor

Eerlijk helder

Heerlijk helder hoort onlosmakelijk bij het biermerk Heineken.

Sloganman, Hengelman

Jonge vissen, opgelet.

Er worden jonge mensen gezocht. Voor jobs! Sterker nog: er wordt naar ‘jonge vissen’ gehengeld. En nog wel met echte vishaakjes, waarboven indrukwekkende functies bengelen, zoals daar zijn: Consultant Research & Development, Consultant Recruitment & Selection, Consultant Survey, Consultant Talent Selection & Development, Junior Consultant Jobgrading, Consultant Public Sector.

De visser heet Hudson Belgium en de headline laat er geen twijfel over bestaan: 

Hudson is fishing for HR talent.

Toehappen, jongens en meisjes! Maar realiseer je wel dat een gevangen vis meestal voor consumptie bestemd is. Hij wordt gefileerd en belandt uiteindelijk in de pan. Om vervolgens simpelweg verorberd te worden. Als ... hij al in het leefnet mag. Want Sloganman meent te weten dat visjes die niet beantwoorden aan het toegestane vangformaat meteen teruggezet moeten worden. Hengelen naar 'jonge vissen' is dus niet echt kosher. 

Sloganman vindt het een vreemde advertentie. Al die haakjes met die labeltjes. Hij stelt zich al die mondjes voor, happend naar een aas dat net iets hoger hangt dan je zou verwachten. Net iets onbereikbaarder dan waar aas hoort te hangen. Een voorsmaakje van wat de kandidaten bij een eventuele aanwerving straks te slikken krijgen: een job die veel minder spannend is dan de jobtitel in het vooruitzicht stelt.

Hudson toch. Al die HR consultants. In welke overbeviste vijvers moeten die jongens en meisjes straks hùn hengel uitwerpen?

Sloganman, Benman

Bob blijft, belooft Ben.

Sloganman las op een verloren plek in de krant dat Ben Weyts het gezegd heeft: Bob blijft, ongeacht wie de aanbesteding voor de veilig verkeercampagne wint. Als Sloganman het goed begrepen heeft, zijn er dus meerdere bureaus aangezocht om een Bobcampagne te ontwikkelen. 
Bob wordt niet vervangen door pakweg Ben.
Sloganman is opgelucht. En ontkurkt zo meteen een fles om het te vieren.

Sloganman, Bobman

BOB, weet Sloganman nog, stond decennialang voor Bijzondere Opsporingsbrigade, een interventie-afdeling van de toenmalige Rijkswacht. BOB’ers waren niet de meest populaire jongens in die tijd, noch bij de politiediensten, noch bij het publiek. Een aantal onder hen werd ‘gelinkt’ aan het Bende van Nijvel dossier. Nog anderen werden later onder dubieuze omstandigheden uit de eenheid verwijderd.

BOB heeft inmiddels een heel andere betekenis. BOB is nu het synoniem van de al dan niet door lottrekking aangeduide, tijdelijke geheelonthouder die door alcohol of ander spul benevelde geesten een veilige thuiskomst moet bezorgen met de wagen.

Bob is een shortcut voor Robert. Bob klinkt betrouwbaar. Zoals Bill de schouderklopversie is van William.

Toen, samen met de Rijkswacht ook de Bijzondere Opsporingsbrigade werd opgedoekt, maalde niemand daarom; tenzij de BOB’ers zelf. Maar nu BOB, de thuisbrenger, misschien de baan moet ruimen voor een nieuw ehm … BOB-concept, zijn de verontwaardigde reacties nauwelijks nog te tellen.

Begrijpelijk, vindt Sloganman. Zelfs Nederland heeft shortcut Robert al een aantal jaren geadopteerd in zijn veilig op weg-campagnes. Met resultaat. Want ook daar is de naam-en-waarvoor-hij-staat inmiddels bijna erfgoedgerechtigd.

Sloganman vindt de BOB-campagne af en toe een angeltje missen, maar hij deelt de mening van heel wat reclamemensen en medemensen in deze:

BOB moet blijven. Zonder hem zijn we overgeleverd aan de Bende van Nevel.